امام حسین و قرآن : موسی و فرعون زمان

امام حسین و قرآن :

موسی و فرعون زمان


قلب اولیاء خدا تجلیگاه آیات قرآن و همه شئون حیات  ایشان  آیینه تمام نمای آیات الهی است. امام حسین علیه السلام, آن حجت آسمانی و قرآن ناطق, هر لحظه از حیات با برکتش تصویری از آیات قرآن بود. حسین ابن علی چنان زیست که اگر تاریخ زندگیش را چون صفحاتی گرد هم آریم چیزی جز قرآن کریم فرا هم نیاید. در نوشتار پیش رو آیه ای از قرآن را در آیینه حیات او به نظاره می نشینیم:

 


«فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنِى مِنَ القَوْمِ الظّالِمِينَ».

«قصص/21»

موسى ترسان و نگران از آن‏جا بيرون رفت [در حالى ‏كه‏] مى ‏گفت: پروردگارا! مرا از گروه ستم‏كاران نجات بخش.

 

امام حسين عليه السلام دو روز مانده به آخر ماه رجب، مدينه را ترك گفت و به سوى مكه حركت كرد تا در آن‏جا بهتر بتواند روشن‏گرى كند و ستم‏گرى‏ ها و فساد بنى ‏اميه را به همه مردم برساند و به همه بفهماند كه حكومت بنى ‏

اميه، دستگاه انحراف، ستم‏گرى، قتل نفوس محترم و غارت‏گر اموال مردم است. مورخان مى ‏نويسند:

امام حسين در حال حركت به سوى مكه، اين آيه كريمه را تلاوت مى ‏كرد: «فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنِى مِنَ القَوْمِ الظّالِمِينَ».

 

«قصص/21»

 

امام حسين شب جمعه، سوم ماه شعبان، وارد مكه شد و در هنگام ورود، اين آيه را قرائت مى ‏كرد:

«وَلَمّا تَوَجَّهَ تِلقْاءَ مَدْيَنَ قالَ عَسى‏ رَبِّى أَنْ يَهْدِيَنِى سَواءَ السَّبِيلِ». «قصص/22»

و چون موسى رو به شهر [مَديَن‏] آورد، با خود گفت: اميد است كه خداوند مرا به راه مستقيم، هدايت فرمايد و به مقصد برساند.

«اعلام الورى باعلام الهدى، ج 1، ص 435»

امام حسين عليه السلام در هجرت از زادگاه خود، مدينه طيبه و روى آوردن به حرم امن الهى، يادى از حضرت موسى‏ بن ‏عمران عليه السلام كرد و آيه كريمه مربوط به هنگام خروج موسى از مصر را قرائت فرمود تا بفهماند هم‏چنان كه موسى ناچار شد از شر طاغوت زمان، شهر خود را ترك گويد و آواره بيابان‏ها شود و غربت و سختى‏ها را تحمل كند، من نيز از ستم‏گرى فرعون زمان خود، يزيد و اطرافيان او مدينه را ترك گفته، رو به ديار غربت مى ‏گذارم و همانند موسى، كه با خدا راز دل مى‏ گفت و از او می ‏خواست كه او را از دست مردم ستم‏گر برهاند، از خدا مى ‏خواهم كه مرا از اين ستم‏كارانِ جنايت ‏پيشه برهاند.

نيز هنگامى كه به مكه نزديك مى‏شد، آيه ‏اى را قرائت فرمود كه حضرت موسى، هنگام نزديك شدن به شهر مدين زمزمه مى ‏كرد: «اميد است پروردگارم مرا به راه استوار و صواب، هدايت كرده، به مقصد و مقصود برساند».

استناد امام حسين عليه السلام به اين دو آيه كريمه، به اين مطلب اشعار داشت كه زمان‏ها مختلف است، ولى تاريخ تكرار مى شود. آن روز، حضرت موسى دچار فرعون و اطرافيان او بود. از اين رو، مصر را ترك كرد و به شهرى ديگر روى آورد و امروز بهترين سلاله پيامبر بزرگ اسلام، دچار يزيد و پيروانش گرديده است و بدين علت، شهر خود را رها مى‏ كند و به مكه روى مى ‏آورد. اگر موسى آن روز مى‏ گفت: «خدايا! مرا از دست مردم ستم‏كار برهان»، من نيز امروز همان تقاضا را دارم و اگر او در نزديكى شهر شعيب، اظهار اميدوارى كرد كه خداوند او را به بهترين راه (راه خير و سعادتمندى و نيل به مقصود) هدايت كند، من نيز هنگامى كه به حرم امن خدا نزديك مى‏شوم، همان بارقه اميد در دلم هست كه خداوند مرا به راه رشد و خير، هدايت كند و به هدفم برساند.

قرائت اين دو آيه، در آغاز حركت و هنگام نزديك شدن به مكه، بيان‏گر آن است كه حركت و مهاجرت آن حضرت، از سنخ حركت انبياى الهى است؛ هر دو، ضد ظلم است و هر دو رو به خدا رفتن و دنبال راه راست بودن است. پس مردم بدانند كه نمى ‏توان بى‏توجه بود و عادى از كنار مسئله گذشت. نبايد موساى كليم را رها كرد و به دست فرعون ظالم سپرد.

اين سنت هميشگى روزگار است كه هرگز تعطيل نمى‏شود و در هيچ زمانى متوقف نخواهد ماند.

 رَگ رَگ است اين آب شيرين، آب شور
با خلايق مى‏ رود تا نفخ صور

منبع: امام حسین و قرآن, محمد جواد مغنیه







[ یک شنبه 30 مهر 1396  ] [ 6:00 PM ] [ مهدی زارع ]
[ نظرات(0) ]