محسن رضایی در شهریور ۱۳۳۳ و در هنگامۀ کوچ پائیزۀ عشایر بختیاری در خانواده ای مذهبی و دوستدار اهل بیت (علیهم السلام) به دنیا آمد. دوران کودکی و نوجوانی را در شهر نفتخیز مسجدسلیمان گذراند. به کمک چند تن از همسالانش، انجمن مذهبی «دین و دانش» را در مسجد جامع چشمه علی بنیان نهاد. پس از به پایان رساندن تحصیلات ابتدایی و بخشی از تحصیلات متوسطه در دبیرستان سینای مسجدسلیمان، با رتبه نهم در آزمون ورودی هنرستان صنعتی شرکت ملی نفت ایران در اهواز پذیرفته شد و در سال ۱۳۴۸ به این شهر هجرت نمود و در محله خزعیله یا سچّه ساکن شد.
مبارزه سیاسی فرهنگی با رژیم شاه را از ترم دوم هنرستان صنعتی آغاز نمود و به زودی در حالی که خود را برای شرکت در کنکور دانشگاه ها آماده می کرد، در رابطه با این فعالیت های سیاسی توسط ساواک اهواز بازداشت شد و مورد شکنجه و بازجویی قرار گرفت. در سال ۱۳۵۲ و در ۱۷ سالگی، پس از تحمل پنج ماه زندان انفرادی و یک ماه حبس در بند عمومی زندان آخراسفالت اهواز، دور جدیدی از فعالیت های سیاسی خود را آغاز نمود؛ و توانست همزمان با تکمیل تحصیلات خود در هنرستان صنعتی شرکت ملی نفت ایران، اقدام به گسترش تشکیلات اولیه نماید. این حرکت روبه رشد پس از برقراری ارتباط با مبارزان شهرهای خرمشهر، دزفول و تهران، منجر به تشکیل یک گروه منسجم با مشی پارتیزانی و چریکی گردید که به زودی و با الهام از آیات ۱۷۲ و ۱۷۳ سوره مبارکۀ صافّات (انّهم هم المنصورون و انّ جندنا لهم الغالبون)، جمعیت منصورون نامیده شد.
درسال ۱۳۵۳ پس از قبولی در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه علم و صنعت به تهران آمد و در محلۀ نارمک ساکن شد. در همین سال ازدواج نمود و در کنار مبارزه و تحصیل دانش، در بخش مهندسی «طراحی پایه» کارخانجات ارج و ایران تایر، مشغول به کار شد. با شدت گرفتن فشار پلیس سیاسی شاه (ساواک) بر گروه های چریکی، ناچار شد دانشگاه و کار صنعتی را رها کند. زندگی مخفی را در پیش گرفت و در فاصله سال های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ به کادرسازی و گسترش تشکیلات جمعیت منصورون همت گمارد تا شاخه های تشکیلات در ۷ استان و ۱۷ شهرستان مهم کشور راه اندازی گردد.
در آستانه پیروزی انقلاب و ورود امام خمینی (ره) به میهن، جمعیت منصورون به عنوان بزرگترین گروه چریگی طرفدار حضرت امام (ره) و روحانیت (به همراه گروه توحیدی صف و گروه موحدین) وظیفۀ حفاظت از جان حضرت امام (ره) را برعهده گرفت. در سال ۱۳۵۸ که به پیشنهاد استاد شهید مرتضی مطهری، ۷ گروه مسلح مسلمان با یکدیگر ادغام شدند تا بازوی مسلحی برای حفاظت از انقلاب نوپای اسلامی باشند، او از سوی گروه منصورون به عضویت شورای مرکزی «سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی» در آمد. عضویت او در این سازمان بیش از ۳ ماه به طول نیانجامید و در خرداد ۱۳۵۸ با حمایت حضرت امام(ره) واحد اطلاعات و بررسی های سیاسی را در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بنیان نهاد و به عضویت شورای فرماندهی سپاه درآمد. در شهریور ۱۳۶۰ از سوی حضرت امام خمینی(ره) به فرماندهی کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (به عنوان پنجمین فرمانده کل سپاه) منصوب شد و در دوران پرافتخار هشت سال دفاع مقدس، فرماندهی سپاه اسلام را برعهده داشت. در دوره تصدی فرماندهی کل سپاه پاسداران، سازمان رزم سپاه را طرح ریزی کرد و به فرمان حضرت امام(ره)، سپاه را به ۳ نیروی زمینی، دریایی و هوایی مجهز نمود و توانست سپاه را در قالب ۵ نیرو سازماندهی کند. در این دوره همچنین اقدام به تأسیس ۲ دانشگاه امام حسین (علیه السلام) و بقیه الله (عجل الله فرجه) نمود و به منظور بهره گیری از ظرفیت یگان های مهندسی سپاه برای کمک به دولت در اجرای طرح های عظیم سازندگی کشور، خود شخصاً فرماندهی قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء را برعهده گرفت.
وی که تحصیلات دانشگاهی خود را در سال ۱۳۵۳ رها کرده بود، پس از برقراری صلح، ضمن تغییر رشته از مهندسی مکانیک به اقتصاد، مقطع کارشناسی را در دانشگاه تهران گذراند. تحقیق جامع او در مقطع کارشناسی در سال ۱۳۷۱ و در قالب یک کتاب به چاپ رسیده است. در مقطع کارشناسی ارشد اقتصاد، مطالعات خود را بر روی سیاست های پولی و بانکی متمرکز کرد و موضوع رسالۀ علمی خود را در این باره برگزید. در شهریور ۱۳۷۶ پس از قبول استعفای وی توسط رهبر انقلاب، از سوی ایشان به عنوان «دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام» منصوب گردید. و مطالعات اولیه برای تنظیم سند چشم انداز ۲۰ سالۀ ایران را آغاز نمود. وی با تکمیل تحصیلات خود در مقطع دکتری اقتصاد دانشگاه تهران، عهده دار مسئولیت ادارۀ کمیسیون اقتصاد کلان مجمع تشخیص مصلحت نظام شد.
رسالۀ دکتری وی که در سال ۱۳۷۹ نگاشته شده، در قالب یک کتاب منتشر شده است. وی همچنین با پذیرفتن مسئولیت کمیسیون های تخصصی سند چشم انداز ۲۰ ساله، سیاست های کلی نظام در جذب سرمایه گذاری خارجی و سیاست های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، کوشیده است تا از تجارب و دیدگاه های مدیریتی و اقتصادی خود برای سیاست گذاری بلندمدت کشور در حوزه های مختلف استفاده نماید تا ایران اسلامی به جایگاهی مناسب برای زندگی شایستۀ ایرانیان برسد.

بیوگرافی :

حسن روحانی متولد ٢١ آبان ١٣٢٧ در شهر سرخه (استان سمنان)، دارای دکترای حقوق و سابقه تحصیل در حوزه علمیه قم در حد اجتهاد؛ نماینده مقام معظم رهبری در شورایعالی امنیت ملی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، نماینده مردم استان تهران در مجلس خبرگان رهبری و رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام می‌باشد.

تحصیلات دانشگاهی و مدارج علمی :

دکتری (Ph.D) حقوق اساسی از دانشگاه کلدونیان گلاسکو
(عنوان پایان‌نامه: The Flexibility of Shariah; Islamic Law)

فوق لیسانس (M.Phil) حقوق عمومی از دانشگاه کلدونیان گلاسکو
(عنوان پایان‌نامه: The Islamic Legislative Power)

لیسانس حقوق قضائی از دانشگاه تهران

وکیل پایه یک دادگستری (کانون وکلای دادگستری مرکز)

استاد پژوهشی مرکز تحقیقات استراتژیک

تحصیلات حوزوی :

خارج فقه و اصول: با اساتیدی چون آیات عظام سید محمد محقق داماد (ره)، شیخ مرتضی حائری (ره) و سید محمدرضا گلپایگانی (ره) سطح عالی: با اساتیدی چون آیات عظام سلطانی (ره)، فاضل لنکرانی (ره) و شیخ محمد شاه‌آبادی (ره)

حسن روحانی دارای تألیفات، تحقیقات و مقالات علمی فراوانی است که حدود ۱۰۰ اثر از ایشان به صورت کتاب یا مقاله منتشر شده است. همچنین بیش از ۷۰۰ تحقیق راهبردی با مدیریت و نظارت وی در ۲۰ سال گذشته به انجام رسیده است. اهم تألیفات وی به این شرح است:

کتب 

۱٫ امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای – ۱۳۹۰

۲٫ امنیت ملی و نظام اقتصادی ایران – ۱۳۸۹

۳٫ اندیشه‌های سیاسی اسلام؛ جلد اول: مبانی نظری – ۱۳۸۸

۴٫ اندیشه‌های سیاسی اسلام؛ جلد دوم: سیاست خارجی – ۱۳۸۸

۵٫ اندیشه‌های سیاسی اسلام؛ جلد سوم: مسائل فرهنگی و اجتماعی – ۱۳۸۸

۶٫ خاطرات دکتر حسن روحانی؛ جلد اول: انقلاب اسلامی – ۱۳۸۷

۷٫ مقدمه‌ای بر تاریخ امامان شیعه – ۱۳۹۱

۸٫ سن اهلیت و مسئولیت قانونی – ۱۳۹۱

۹٫ آشنایی با کشورهای اسلامی – ۱۳۸۷

۱۰٫ انقلاب اسلامی؛ ریشه‌ها و چالش‌ها – ۱۳۷۶

۱۱٫ مبانی تفکر سیاسی امام خمینی (ره) – ۱۳۷۸

۱۲٫ نقش حوزه‌های علمیه در تحولات اخلاقی و سیاسی جامعه – ۱۳۹۰

۱۳٫ امنیت ملی و سیاست خارجی – آماده چاپ

۱۴٫ امنیت ملی و محیط زیست – آماده چاپ

۱۵٫ خاطرات دکتر حسن روحانی؛ جلد دوم: دفاع مقدس – آماده چاپ

۱۶٫  The Islamic Legislative Power – ۱۹۹۴

۱۷٫  The Flexibility of Shariah; Islamic Law – ۱۹۹۶

مقالات 

گفتمان امام خمینی(ره) پیرامون امنیت ملی و سیاست خارجی (بهمن ۱۳۹۱)

سرمایه خانواده، سنگ بنای سرمایه‌ اجتماعی (خرداد ۱۳۹۰)

خانواده، سرمایه خانواده و چالش‌های فراروی جامعه ما (دی ۱۳۸۹)

درآمدی بر مؤلفه‌های اساسی محیطی در چشم‌انداز ایران (شهریور ۱۳۸۹)

زمینه‌ها و رویکردهای پژوهش کیفی (اردیبهشت ۱۳۸۹)

درآمدی بر نظریه سرمایه فرهنگی (دی ۱۳۸۸)

چشم‌انداز خاورمیانه: تداوم نگاه غرب، یا نگاهی جدید (آبان ۱۳۸۸)

دین و روابط بین‌الملل؛ پارادوکسها و ضرورتها (اردیبهشت ۱۳۸۸)

رویکردهای حوزه‌های علمیه و بایستگی‌های نوین (بهمن ۱۳۸۷)

مهندسی فرهنگی: از نظریه تا عمل (تیر ۱۳۸۷)

رسانه‌های گروهی و امنیت ملی (دی ۱۳۸۶)

بایستگی آموزش مهارت‌های زندگی در آموزش و پرورش (مهر ۱۳۸۶)

درآمدی بر سرمایه‌گذاری فرهنگی (تیر ۱۳۸۶)

توسعه نباید در حد آرزو باقی بماند (فروردین ۱۳۸۶)

نقش آموزش و پرورش در انسجام اجتماعی (دی ۱۳۸۵)

درآمدی بر کارآمدی مجلس خبرگان (مهر ۱۳۸۵)

چالشهای فراروی عراق جدید (تیر ۱۳۸۵)

ثروت ملی یا قدرت ملی؟ اولویت با کدام است؟ (فروردین ۱۳۸۵)

همبستگی ملی و مشارکت عمومی (دی ۱۳۸۴)

فراسوی چالش‌های ایران و آژانس در پرونده هسته‌ای (مهر ۱۳۸۴)

پایبندی ما به رژیمهای عدم اشاعه از موضع باورمندی ماست (تیر ۱۳۸۴)

تدبیرهای ایران توان آینده‌نگری را از آمریکاییها گرفت (فروردین ۱۳۸۴)

خط قرمز فناوری سوخت؛ با رویکرد تعامل مؤثر پیش می‌رویم (دی ۱۳۸۳)

نهضت خدمت‌رسانی از شعار تا کردار (مهر ۱۳۸۳)

خودمداری سیاستمداران امریکا و شیوه‌های حفاظت از منافع ملی ما (دی ۱۳۸۲)

استراتژی جمهوری اسلامی ایران در قبال فرسایش حاکمیت دولت‌ها (مهر ۱۳۸۲)

مفهوم جدید حاکمیت ملی یا فرسایش حاکمیت‌ها (تیر ۱۳۸۲)

تکانه‌های آسیب‌های اجتماعی و پیامدهای ناگوار (فروردین ۱۳۸۲)

تروریسم، بحران خاورمیانه و روابط ایران و آمریکا (مهر ۱۳۸۱)

استراتژی جمهوری اسلامی ایران در برابر تهدیدات اخیر امریکا (تیر ۱۳۸۱)

پیرامون مواضع اخیر آمریکا در قبال جمهوری اسلامی ایران (دی ۱۳۸۰)

انفجارهای امریکا و منافع ملی جمهوری اسلامی (مهر ۱۳۸۰)

امنیت عمومی، امنیت ملی و چالش‌های فراروی (تیر ۱۳۸۰)

فناوری؛ مدارهای توسعه و چالش‌های ایران (فروردین ۱۳۸۰)

درآمدی بر مشروعیت و کارآمدی (دی ۱۳۷۹)

زندگینامه: سعید جلیلی (۱۳۴۴- )

سعید جلیلی در سال ۱۳۴۴ در مشهد به دنیا آمد. او دکترای علوم سیاسی خود را از دانشگاه امام صادق (ع) دریافت کرد.

جلیلی در سال‌های جنگ تحمیلی در جبهه‌ها حضور یافت و در همین زمان بود که یک پای خود را از دست داد. از سال ۱۳۶۸ به عنوان وابسته سیاسی در وزارت امور خارجه مشغول به کار شد و با زبان‌های انگلیسی و عربی آشناست.

او تاکنون مسئولیت‌هایی چون وابسته سیاسی، رئیس اداره بازرسی، دبیری سفارت، معاون اداره آمریکا شمالی و مرکزی، مدیرکلی دفتر مقام معظم رهبری، مشاور رئیس جمهوری، معاون اروپا و آمریکای وزارت امورخارجه‌و همچنین عضویت در هیات علمی دانشگاه را در پرونده کاری خود دارد.

در دانشنامه ویکی‌پدیا آمده است: « جلیلی پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ به اداره آمریکای وزارت خارجه منتقل شد و معاونت این اداره را بر عهده گرفت. جلیلی در سال ۱۳۸۰ نیز وارد دفتر آیت‌الله خامنه‌ای شده و در سمت مدیریت بررسی‌های جاری دفتر رهبری به فعالیت پرداخت.»

نگاهی به سابقه فعالیت‌های او نشان می‌دهد که جلیلی مدتی به عنوان استاد دانشکده اقتصاد و مدیریت دانشگاه صنعتی شریف فعالیت داشته و علاوه بر این استاد دانشکده علوم سیاسی دانشگاه امام صادق (ع ) است.

جلیلی همچنین با روی کار آمدن دولت نهم، و انتصاب منچهر متکی به وزارت امور خارجه فعالیت خود را به‌عنوان معاون اروپا و آمریکای وزارت امورخارجه آغز کرد تا اینکه در ۲۸ مهر ماه سال ۱۳۸۶ با استعفای علی لاریجانی به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی معرفی شد.

نام:  غلامعلی

نام خانوادگی:  حداد عادل

نام پدر:  رضا

متولد:  ۱۹/۲/۱۳۲۴  – تهران

•   ازدواج:

نام و نام خانوادگی همسر:  طیبه ماهروزاده

تحصیلات و شغل همسر:  دکترای فلسفه تعلیم و تربیت –  دانشیار دانشگاه الزهرا (س)

•   فرزندان: ۴ فرزند

فریدالدین ، متولد ۱۳۵۲ ، دکترای علوم سیاسی از دانشگاه امام صادق (ع) (در مرحله نگارش رساله)

آزاده ، متولد ۱۳۵۴ ، دکترای فناوری نانو از دانشگاه کانازاوای ژاپن

زهرا ، متولد ۱۳۵۸ ، کارشناسی ارتباطات از دانشگاه علامه طباطبایی ، کارشناسی ارشد مدیریت خبر از دانشکده صدا و سیما ، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت فرهنگی

بنت الهدی ، متولد ۱۳۶۴ ، کارشناسی فلسفه از دانشگاه تهران –  کارشناسی ارشد فلسفه دین (در مرحله تالیف پایان نامه)

تحصیلات:

۱۳۳۶، پایان تحصیلات ششم ابتدایی از دبستان بندار رازی (شهید جهان آرای فعلی) تهران، خیابان لرزاده

•    ۱۳۴۲، دیپلم ریاضی از دبیرستان علوی _ تهران

•    ۱۳۴۵، لیسانس فیزیک از دانشگاه تهران

•    ۱۳۴۷، فوق لیسانس فیزیک از دانشگاه شیراز

•    ۱۳۴۷-۱۳۴۸، ورود مجدد به دانشگاه تهران و تحصیل در رشته علوم اجتماعی

•    ۱۳۴۹-۱۳۵۱، کارشناسی ارشد فلسفه از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران

•    ۱۳۵۱-۱۳۵۷، تحصیل فلسفه اسلامی نزد استاد شهید مرتضی مطهری

•    ۱۳۵۳، پایان دروس دوره دکتری فلسفه در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران

•    ۱۳۶۴، دفاع از پایان نامه دکتری فلسفه تحت عنوان «نظر کانت درباره مابعدالطبیعه»

فعالیت ها:

۱۳۵۰، ممنوع التدریس در دانشگاه های شیراز و شهید بهشتی (ملی سابق) به جهت فعالیت های سیاسی

•    ۱۳۵۰، دستگیری و زندان توسط ساواک

•    ۱۳۵۷، عضویت در کمیته «همبستگی دانشگاهیان با مردم» در دانشگاه صنعتی شریف در انقلاب اسلامی

افتخارات:

•    ۱۳۶۸، جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی (کتاب تمهیدات – تألیف: امانوئل کانت)

•    ۱۳۷۴، اخذ نشان درجه دوم تعلیم و تربیت کشور

•    ۱۳۷۶، اخذ جایزه بهترین مقاله سال در علوم انسانی از جشنواره مطبوعات

•    ۱۳۸۳، دریافت درجه دکترای افتخاری از دانشگاه اسلامی علیگر هند

•    ۱۳۸۶، دریافت درجه دکترای افتخاری از دانشگاه دولتی باکو

•    ۱۳۸۷، دریافت جایزه دانشمند برجسته جهان اسلام از موسسه فرهنگی هنری سازمان کنفرانس