نفس  بر  آمد  و  کام  از  تو  بر  نمی آید ***  فغان که بخت من از خواب در نمی آید
در این خیال به سَر شد زمانِ عُمر و هنوز ***  بلای زلف سیاهت به سر نمی آید
 مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید  ***   وز آن غریب بلا کش خبر نمی آید
کمینه  شرط  وفا  ترک  سر  بُوَد  حافظ    ***   برو اگر ز تو این کار بر نمی آید

کودکی که نقاشی دل همه ی ما رو کشیده

می نویسم برای مردی که چهار گوش قلبش شکسته است