مار و عقرب‌ و حيوانات موذي که در قبر به سراغ افراد گناهکار مي‌آيند، در اثر اعمال خود او در دنيا، پديد آمده‌اند و در واقع تجسّم گفتار و کردار او هستند و منزل برزخ وي را به يک محيط بسيار دردآور و ناگوار مبدّل مي‌سازند.

يکي از علماي بزرگ را در خواب ديدند که ناراحت است. به او گفتند: تو که نبايد ناراحت باشي و با شناختي که از تو داريم، بايد قبر تو باغي از باغ‌هاي بهشت باشد! ايشان جواب داده بود: قبر من يک بهشت و باغي از باغ‌هاي بهشت و توأم با رفاه است، ولي من در زمان حيات به شخصي زخم زبان زدم و از کار خود توبه نکردم و حلاليّت نطلبيدم، لذا آن زخم زبان اکنون به صورت يک عقرب درآمده و بعضي از اوقات، شصت پاي مرا نيش مي‌زند و نارحتي من از نيش آن عقرب است!

اين مطالب مسلّم و قطعي است و روايات نيز مؤيّد آن است. بالاتر از سخن بزرگان و علماء، در کلام  پيغمبر اکرم«صلّي‌‌الله‌‌عليه‌و‌‌آله‌و‌سلّم» و ائمۀ طاهرين«سلام‌الله‌عليهم» نيز اين مطالب به شيوه‌هاي گوناگون بيان شده است.

توجّه به عالم قبر و برزخ بسيار حائز اهميّت است و بي توجّهي و غفلت نسبت به آن، از ساده لوحي سرچشمه مي‌گيرد و خطرناک است. انسان براي زندگي دنيوي که شايد بيش از صد سال طول نکشد، به فکر آباداني و ساخت منزل زيبا و مجلّل است، امّا عجيب است که براي خانۀ قبر، که شايد ميليون‌ها سال در آنجا بماند، به فکر نيست! انسان‌ها مخصوصاً خانم‌ها، به فکر تجمّل و زيبايي منازل خود هستند و در تهيۀ اثاثيه، حسّاسيت خاصّي به کار مي‌برند، در حالي که به تعبير قرآن شريف، اين زندگي در مقابل برزخ، مانند يک روز يا قسمتي از يک روز است. قرآن کريم مي‌فرمايد وقتي سؤال مي‌شود که چقدر در دنيا مانديد؟ پاسخ مي‌دهند:

«قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْم‏»

ما يک روز يا نصف روز مانديم. وقتي براي دنيا که به اين سرعت مي‌گذرد، به فکر آباداني و تهيۀ امکانات هستيم، چگونه براي برزخ که ميليون‌ها برابر آن طول مي‌کشد و حالت دائمي دارد، به فکر نيستيم؟ تبديل قبر به باغي از باغ‌هاي بهشت يا حفره‌اي از حفره‌هاي جهنّم، به دست خود انسان و وابسته به اعمال او است و آنچه در قبر و عالم برزخ مي‌بيند، تجسّم اعمال خودش است.(برگرفته از دروس اخلاق ايت الله مظاهري  دام ظله)