يكى از ويژگيهاى مرحوم علامه طباطبايى دائم الذكر بودن ايشان بود حتى نقل شده است :
در اواخر عمر كه دچار كسالت شديد و عصبى بودند، حتى نزديكان را نمى شناخت و از خورد و خوراك غافل بود؛ يعنى اگر ليوان آب يا غذا را به دستش مى دادند تا نمى گفتند، بخور، نمى خورد، ولى در همان حال آهسته ذكر مى گفت و به ياد خدا بود و گوى در عالم ديگر است در لحظات آخر عمرش يكى از شاگردان خصوصى علامه مى گفت : از ايشان پرسيدم چه كنم در نماز به ياد خدا باشم و حضور قلب داشته باشم ؟ براى شنيدن بيانات استاد، گوشم را نزديك دهانش بردم ، چند بار فرمودند: توجه ، مراقبه ، توجه ، مراقبه به ياد خدا باش و خدا را فراموش ‍ نكن