فضيل بن يسار مي گويد: در آن هنگام كه امام صادق (علیه السلام) در بستر شهادت بود و سخت نحيف و ناتوان شده بود، به بالينش رفتم، آن حضرت مرا چنين نصيحت كرد:
اي فضيل! من اين سخن را همواره مي گويم: هرگاه كسي را كه خداوند او را به پذيرفتن امامت ماآشنا نموده، اگر چه بر سر كوهي باشد و مرگ او را فرا گيرد، زياني به او نمي رسد.
اي فضيل! مردم به سوي راست و چپ منحرف شدند ولي ما و شيعيان ما، در صراط مستقيم، هدايت شده ايم.
اي فضيل! اگر مؤمن صبح كند و مشرق و مغرب در اختيارش قرار گيرد، براي او خير است.
و اگر نیکی كند در حالي كه اعضايش قطعه قطعه شده باشند، باز براي او خير است.
اي فضيل! خداوند جز خير مؤمن را انجام ندهد..(یعنی برای مومن هراتفاقی بیفتد قطعاً برای مومن خیری دارد گرچه ما متوجه نشویم)
اي فضيل! اگر دنيا در نزد خدا به اندازه بال مگسي ارزش داشت، خداوند شربت آبي از آن، به دشمن نمي آشامانيد.
اي فضيل! كسي كه همت او يك چيز (خشنودي خدا) باشد خداوند او را به هدفش مي رساند.
اي فضيل! كسي كه همت و هدفش به هر سوئي كه دلش مي خواهدباشد، (نه رضايت خدا) خدا باكي ندارد كه او را در چه دره اي و به چه صورتی به هلاكت برساند..