آورده‏ اند که: ظلّ السلطان حاکم ، خود کامه ‏ی اصفهان و کاشان در عهد قاجار به آنجا آمد و گفت که می خواهد بدن شهیدان مدفون در سرداب را بنگرد. به عرض رسید: « مشهور است که هر کس این سادات بزرگوار را نبش قبر کند و بر بدن آنان بنگرد نابینا خواهد شد.»

گفت: « اینها خرافات است، مرده چه اثری می تواند داشته باشد؟»

به هر حال راه سرداب به دستور او باز شد و او به تنهایی وارد سرداب شد، چرا که کسی جرأت رفتن نداشت.

او پس از ورود نظاره می کند که در دو سو تابوتهایی بر روی هم انباشته شده است. تخته ای از تابوت رویی برای بازدید بر می دارد و می بیند که بدنی سالم و کامل و کفن شده و تازه در تابوت است و در همین حال به ناگاه متوجّه می شود که چشمانش دیگر نمی بیند، فریاد کمک خواهی می طلبد، او را به بیرون سرداب راهنمایی می کنند و می بینند که گویی چشمانش سفید و نابینا شده است .

برای معالجه ‏ی چشم به اصفهان و از آنجا به تهران و سر انجام به فرانسه می رود، امّا مأیوس و نومید بر می گردد تا سرانجام بر اثر عنایت و کرامت امامزاده طاهر در شهر ری شفا می یابد.

آری ! اگر در این مور تحقیق و بررسی کامل به عمل آید بی تردید به صدها، بلکه هزاران بدن شریف از پیامبران و امامزادگان و سادات شایسته کردار و علمای راستین در سراسر ایران و عراق و حجاز، برخورد خواهیم کرد، که بر اثر تحوّلات و تغییرات کشف شده اند که همه آنها پس از گذشت قرنها و سالم و کامل مانده‏ اند که آنچه آمد تنها نمونه هایی بود.

کرامات صالحین، شیخ محمد شریف رازی