گزارشي مختصر از واقعه کربلا
معاويه در نيمه رجب سال 60 از دنيا مي رود، پيکي از طرف يزيد وارد مدينه مي شود،نامه اي براي فرماندار مدينه (وليد) آورده که از او مي خواهد از چند نفربراي خلافت يزيد بيعت بگيرد، يکي از آنها فرزند رسولخدا سيد جوانان بهشتحسين بن علي (ع) مي باشد.
سه روز مانده به آخر رجب، وليد از امامطلب بيعت مي کند، امام بيعت نمي کنند و مي فرمايند ديگر بايد فاتحه اسلامرا خواند و روز بعد مدينه را به قصد مکه ترک مي نمايند.
آن حضرت به همراه خانواده اش در سوم شعبان يعني روز ولادت خودش وارد مکه مي شوند، در مکه مردم را دعوت به مبارزه با يزيد مي نمايند.
دهم ماه رمضان نامه کوفيان به امام رسيد که
ما بر عليه بني اميه، مصمم برمبارزه ايم و نياز به رهبر داريم، به کوفه قدم رنجه نما که فرماندار يزيدرا بيرون مي نماييم و به رهبري تو گردن مي نهيم.
امام مسلم بن عقيل را در نيمه رمضان راهي کوفه مي نمايند، او پنجم شوال به کوفه مي رسد .
امامخود در هشتم ذي الحجه، روزي که مردم براي حج محرم مي شوند تا روز نهم رادر عرفات باشند و اعمال حج را بجاي آرند، راهي کوفه مي شوند، مدت اقامتامام در مکه 125 روز بوده است.
در بين راه خبر شهادت مسلم و بي وفايي مردم کوفه به امام مي رسد.
قبلاز اينکه به کوفه برسند با سپاه 1000 نفري حر بن يزيد رياحي مواجه ميشوند، توافق مي شود که کاروان حسيني به راهي برود که نه راه مدينه باشد نهراه کوفه، ابا عبدالله روز دوم محرم به کربلا رسيد، و روز سوم عمر سعد باچهار هزار نفر در کربلا اردو زد، بعد از اين هر روز بر تعداد لشکر دشمنافزوده مي شد.
روز هفتم محرم آب را بر حسين (ع) و اهل بيت او بستند،روز نهم شمر با چهار هزار نفر و نامه اي از عبيد الله بن زياد وارد کربلاشد، او در اين نامه به عمر سعد گفته بود، کار حسين (ع) را يکسره کند و بااو بجنگد و اگر اين کار را نمي تواند انجام دهد، فرماندهي را به شمرواگذار کند.
روز دهم امام با 32 سواره نظام و 40 پياده و دشمن با30000 نفر، در مقابل هم قرار گرفتند، جنگ آغاز شد و امام حسين (ع) ويارانش به شهادت رسيدند.
در حادثه کربلا دو فرزند امام حسين بهنامهاي علي اکبر و علي اصغر و سه فرزند از امام حسن به نامهاي قاسم و عبدالله و ابوبکر و دو فرزند از حضرت زينب به نامهاي عون و محمد و اصحابيهمچون حبيب بن مظاهر و زهير بن قين و... به شهادت رسيدند.
حضرت ابوالفضل که 34 سال داشت و 23 سال از برادرش امام حسين کوچکتر بود، در کنار علقمه، با لب تشنه به شهادت رسيد.
بعد از شهادت امام حسين (ع) دشمن 70 سر جدا کرد و بر بالاي نيزها گذاشت در اين بين فقط سر علي اصغر و حر جدا نشد.
ده نفر بر بدن امام و اصحاب اسب تاختند و اين ابدان مطهر زير سم اسبان پاره پاره شد .
خيمهها غارت و در نهايت آتش زده شد، ساربان شترهاي کاروان حسيني به نام بجدلبن سليم براي تصاحب انگشتر امام، انگشت مبارک امام را بريد و...
دشمن، اجساد مطهره شهداي کربلا را در بيابان رها کرد و اين اجساد بعد از سه روز توسط قوم بني اسد دفن شدند.
عصرروز يازدهم اسراي کربلا را که در آن بين امام سجاد (ع) و حضرت زينب (س)قافله سالار بودند، بر مرکبهاي با پالان چوبين و بي پارچه، سوار کردند وآنها را از کنار قتلگاه عبور دادند.
شب دوازدهم، آنها را در 12 فرسخ راه بردند تا در روز دوازدهم در کوفه باشند.
در کوفه حضرت زينب و امام سجاد با سخنرانيهاي خود در بين مردم و در مجلس عبيدالله بن زياد، غوغايي بر پا نمودند.
اندکي بعد، اسراء را به سمت شام حرکت دادند، آنها در دوم ماه صفر به شام رسيدند.
امامسجاد (ع) مي فرمايد: ما دوازده نفر بوديم که به يک زنجير بسته شده بوديم،يک سر آن به بازوي من و سر ديگر به بازوي عمه ام زينب...
در شام همامام سجاد و حضرت زينب به مناسبتهاي مختلف به رسالت تبليغي خود عمل نمودهو دستگاه ظالم يزيد را رسوا نمودند تا جائي که يزيد قتل امام حسين (ع) رابه عبيدالله مستند و با احترام اسراء را روانه مدينه کرد.