على عليه السلام فرموده است: فرح و شادمانى باعث بهجت و انبساط روح و مايه تهييج وجد و نشاط است.
ضرورت تفريح در زندگى
تفريح و سرگرمى در زندگى بشر يك ضرورت حياتى است كه در طفوليت به صورت بازىهاي كودكانه انجام مىشود و در بزرگسالى، به اعتبار تفاوت تربيتهاي خانوادگى و شرايط محيط اجتماعى، به شكلهاي مختلفى تحقق مىپذيرد.
ميل به تفريح، يكى از خواهشهاي طبيعى است كه با سرشت انسان آميخته شده و از آغاز زندگى تا پايان عمر همواره ثابت و پايدار است. ارضاى اين تمايل، براى تمام طبقات مردم، در سنين مختلف، لذت بخش و مايه شادى و مسرت است.
على عليه السلام فرموده است: فرح و شادمانى باعث بهجت و انبساط روح و مايه تهييج وجد و نشاط است.
تفريح و آرامش خاطر
كارهاى تفريحى ارزش افتصادى ندارند، ولى روى فعاليتهاي اقتصادى و وظايف اجتماعى اثر بسيار مفيد مىگذارند. به وسيله تفريح، نياز جسم و جان برآورده مىشود و لذتش مايه خشنودى و آرامش خاطر مىگردد. تفريح، آدمى را با شادى و مسرت براى كار و كوشش مهيا مىكند و در راه فعاليتهاي اقتصادى و اجتماعى، با نيروى بيشتر آماده مىسازد.
حضرت رضا عليه السلام فرموده است: از لذايذ دنيوى نصيبى براى كاميابى خويش قرار دهيد و تمنيات دل را از راههاي مشروع بر آوريد. مراقبت كنيد. در اين كار به مردانگى و شرافتتان آسيب نرسد و دچار اسراف و تندروى نشويد. تفريح و سرگرمىهاي لذت بخش، شما را در اداره زندگى يارى مىكند و با كمك آن بهتر به امور دنياى خويش موفق خواهيد شد.
تفريح و رفع خستگى
سرگرمى و تفريح، آدمى را از ملالت كارهاى يكنواخت و خسته زندگى خلاص مىكند و براى مدت كوتاهى، بار سنگين مسؤوليت را از دوش وى برميدارد و زنجيرهاى وظايف روزمره را موقتا از دست و پايش مىگشايد. تفريح، براى استراحت بدن و جبران خستگىهاي ناشى از كار، يك نياز اساسى و اجتناب ناپذير است.
على عليه السلام فرموده است: هر يك از اعضاى بدن استراحت احتياج دارد.
فرصت سودبخش
ساعت تفريح، يكى از بهترين فرصتهاي سودبخش در حيات بشر است. در موقع تفريح و سرگرمى، محيط زندگى رنگ ذوق و ابتكار به خود مىگيرد و لطف و صفاى مخصوصى پيدا مىكند. روح سبك بال و پر نشاط مىشود. عواطف و احساسات شكوفان مىگردند و آدمى در خود احساس آزادى و حريت مىنمايد.
على عليه السلام فرموده: مواقع تفريح و شادمانى فرصت است (افراد عاقل فرصتها را مغتنم مىشمارند و از آنها به نفع خوشبختى و سعادت خويش استفاده مىكنند)
اسلام و تمايل به تفريح
در آيين مقدس اسلام، تمايل به تفريح مانند ساير خواهشهاي طبيعى بشر مورد توجه واقع شده و به شايستگى ارضا مىشود. در بعضى از روايات دست يافتن به مشتهيات و لذايذ مشروع، در رديف امور مربوط به معاش و معاد قرار گرفته و خاطر نشان شده است كه مسلمان شايسته قسمتى از وقت خود را به جلب لذتهاي مباح اختصاص مىدهد و موجبات بهجت و انبساط خود را فراهم مىسازد و براى انجام وظايف دينى و دنيوى آماده ميشود.
حضرت رضا عليه السلام فرموه است: كوشش كنيد اوقات روز شما چهار ساعت باشد. ساعتى براى عبادت و خلوت با خدا، ساعتى براى تأمين معاش، ساعتى براى آميزش و مصاحبت برادران مورد اعتماد و كسانى كه شما را به عيوبتان واقف مىسازند و در باطن نسبت به شما خلوص و صفا دارند و ساعتى را به تفريحات و لذايذ خود اختصاص دهيد و از مسرت ونشاط ساعات تفريح، نيروى انجام وظايف ساعات ديگر را تأمين نماييد (صفحه جوان هفته نامه پرتو)
