همیشه امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را با یك فهرست بلند بالا پر از حاجات رنگ و وارنگ و كوچك و بزرگ صدا میزنیم، و بعد سرگرم آرزوهای دور و درازمان میشویم. آن قدر اطراف خودمان را شلوغ كردهایم كه صدای امام مهربانمان را هم نمیشنویم كه میگوید «انا غیر مهملین لمراعاتكم»
گاهی اصلاً متوجه امام زمانمان نمیشویم، یا حتی بدتر، الطاف خداوندی را از چشم آدمهای زمینی اطرافمان میبینیم و در قبال آنها مراتب تشكر و سپاسگزاری را به جا میآوریم اما در شبانه روز لحظه ای به یاد آن حجت الهی نیستیم.
اگر برای اعمالمان دفتری داشتیم و میتوانستیم هر چند وقت یك بار، صفحه ای به عقب برگردیم و با دقت به آن نگاه كنیم تازه میفهمیدیم كه چقدر مدیون اوییم، برای لحظه لحظههای زندگی
پیامكهای انتظار، تلنگری است تا در دنیایی كه سرگرم آن هستیم، چند لحظه ای به یاد حجت خدا باشیم.
