مروری بر رمزنگاری
به عملِ پنهان کردنِ اطلاعات میگویند و هدف از آن انتقالِ اطلاعات به شيوهایست که (cryptography) رمزنگاری
دسترسی به اطلاعات تنها به گيرندهیِ موردنظر محدود شود حتی اگر خودِ مطلبِ رمزگذاری شده در هنگامِ انتقال
توسطِ افرادِ دیگر دریافت گردد. فنونِ رمزنگاریِ موجود به دو دستهیِ سنتی و نوین تقسيم میشوند. رمزنگاریِ
سنتی که در زمانهایِ گذشته مورد استفاده قرار میگرفت شاملِ شيوههایِ دستیِ سادهای مانندِ تغييرِ ترتيبِ
حروف و یا عوض کردنِ یک سری از حروف با حروفِ دیگر بود. در مقابل فنونِ جدید از کامپيوترها که تواناییِ به
کارگيریِ الگوریتمهایِ پيچيده را دارا هستند استفاده میکنند. علاوه بر این کامپيوترها میتوانند هر نوع دادهای را
باشند رمزگذاری کنند، برخلافِ روشهایِ سنتی که تنها به (binary) که قابلِ نمایش دادن به صورت دودویی
متنهایِ نوشتاری محدود میشدند. با توجه به پيدایشِ شبکههایِ ارتباطی مانندِ اینترنت، ایميل و تلفنهایِ همراه
که در آنها از طریقِ یک کانالِ عمومی اطلاعاتِ مهمِ سياسی، تجاری، مالی و شخصی مبادله میشود، علمِ
رمزنگاری از اهميتِ روزافزونی برخوردار گردیده است.
رمزنگاری کلاسيک
دو شاخهی رمزنگاریِ کلاسيکِ نوین را میتوان رمزنگاریِ کليدِ عمومی
عنوان نمود. (SKC) و سری (PKC)
رمزنگاری هنرِ ابداعِ کدها و الگوریتمهاست. در رمزنگاری اطلاعات
توسطِ یک الگوریتم رمزگذاری و توسطِ یک الگوریتمِ دیگر رمزگشایی
میگردد که پنهان ماندنِ اطلاعات به امن بودنِ هر دو مرحله
رمزنگاریِ کليد سرّی) این الگوریتم ها ) SKC بستگی دارد. در روشِ
اعلامِ عمومی میشوند بدونِ این که امنيتِ متن در معرض خطر
قرار گيرد. به این ترتيب که در این روش یک کليدِ سری (یا دو کليد که به سادگی از روی هم قابل محاسبه باشند)
بين دو استفادهکننده به اشتراک گذاشته میشود و بههمراه الگوریتمها برای تبدیل متن به رمز و بازگرداندن آن به
حالت عادی مورد استفاده قرار میگيرد. یک کليد مجموعهای از پارامترها است که سری ماندنِ آن مهمترین مساله
در سری ماندنِ پيام در این روش است. اما مسالهیِ اصلی در این روش مبادلهیِ یک کليد سری است به این
ترتيب که یا دو فرد باید با هم ملاقات کنند که بر سر یک کليد توافق کنند، که روش مناسبی در اغلب موارد نيست،
یا باید از طریقِ یک کانالِ ارتباطیِ سری با هم تماس بر قرار کنند، که با توجه به حجمِ بالایِ تعداد افرادی که تمایل
به فرستادنِ اطلاعات دارند ایجادِ کانالهای سری بهتعداد زیاد عملا غيرممکن است و اگر هم باشد به هر حال
PKC سختیِ ورود به این کانال بهمعنیِ غيرممکن بودنِ آن نيست. برایِ از بين بردنِ مشکلِ توزیعِ کليد، رمزنگاریِ
معرفی شد. در این روش از دو Martin Hellman و Whitfield Diffie (رمزنگاریِ کليد عمومی) در سال 1976 در مقالهیِ
کليدِ متفاوت اما از نظر ریاضی مرتبط استفاده میشود: کليدِ عمومی و خصوصی. کليدِ عمومی که در مرحلهیِ
رمزگذاری استفاده میشود میتواند در اختيارِ عموم قرار گيرد ولی کليدِ خصوصی که برایِ رمزگشایی استفاده
است که در آن فردی که میخواهد پيامی PKC یک نمونه از RSA میشود باید سری بماند. برایِ مثال سيستمِ
فعاليت هاي علمي
تماس با ما
Olympiad@roshd.ir
بازديدها
كاربران غيرعضو
آنلاين: 4233
كاربران عضو
آنلاين: 0
کل كاربران
آنلاين: 4233
علوم و فنون جديد - رمزنگاری کوانتومی - قسمت اول http://roshd.ir/Default.aspx?tabid=442&EntryID=2324&SSOReturnPage...
1 of 2 2013/12/13 ب.ظ 04:34
Artur Ekert
دانشنامه فعاليتهای علمی آموزش مجازی رسانههای آموزشی
(PDF) هدايت تحصيلی کارآفرینی انجمنها كتابهای درسی
مجلات رشد جشنوارهی فيلم رشد گنجينه فيلم (آموزشی - تربيتی) كتابخانهی آموزشگاهی
دارالقرآن كريم خدمات مشاوره پایگاه آموزشی ١٢۶ پيوندها
امتحان نهايی گالری عكس بانك نرم افزار پست الكترونيكی
سرویسهای رشد:
صفحهی اول
دربارهی رشد
ارتباط با رشد
نقشهی رشد
فهرست:
با دو قفل باشد. صاحبِ جعبه ميل یک کليد برای انداختنِ پيام به (mailbox) دریافت کند باید دارایِ یک جعبه پيامِ
داخلِ جعبه منتشر میکند ولی تنها خودِ او کليدِ باز کردنِ جعبه و خواندنِ پيامها را دارد. این روش از دو تبدیلِ متقابلاً
عکسِ هم استفاده میکند که در آن انجام عمليات ریاضی از یک سو بسيار سادهتر از سوی دیگر است. به این
ترتيب کليدِ عمومی به شکلی طراحی میشود که محاسبهیِ کليد خصوصی از رویِ آن عملا غيرممکن باشد.
بنابراین در این روش استفادهکنندهها نياز ندارند که بر سرِ یک کليدِ سری توافق کنند و این روش امنيتش را به
دشواریِ محاسبهیِ کليدِ خصوصی وابسته است. پس اگر فناوریِ جدیدی با قابليتِ پردازشِ سریع مانندِ
کامپيوترهایِ کوانتومی اختراع شوند امنيت این روش نيز یک شبه بر باد خواهد رفت.
رمزنگاری کوانتومی
در اوایل دههیِ 1970 ارائه شد که Stephen Wiesner رمزنگاریِ کوانتومی اولين بار توسطِ
مقالهیِ وی در این زمينه در سال 1983 به چاپ رسيد و در سالِ 1990 یک دانشجویِ
روشِ دیگری برای رمزنگاری کوانتومی ارائه Artur Ekert به نامِ oxford دورهی دکتریِ دانشگاهِ
داد. رمزنگاریِ کوانتومی تنها برایِ توليد و توزیعِ کليد استفاده میشود و نه برای انتقالِ
اطلاعات. این کليد در مراحلِ بعدی میتواند با هر الگوریتمِ رمزگذاری (یا رمزگشایی) برایِ
تبدیلِ پيام به رمز یا برعکس استفاده شود. برخلافِ رمزنگاریِ کلاسيک که به دشواریِ
انجامِ عمليات ریاضیِ به خصوصی وابسته است، نمیتواند شنودکننده (فردی که از
راههایِ غيرمجاز میخواهد به اطلاعات دسترسی یابد) را آشکارسازی نماید و پنهان ماندنِ
کليد را تضمين کند، رمزنگاریِ کوانتومی که بر پایهیِ اصولِ مکانيک کوانتومی استوار است از بين بردنِ تمامیِ این
مشکلات را وعده میدهد.