سوگواری و سینه زنی زنان عرب بسیار پر شور برگزار می شود. مداح زنان  که  به “ملایه”  معروف است شروع به روضه خوانی می کند. بانوان عرب که ثوب های عربی به تن دارند و شیله های مشکی (روسری) را روی صورت خود کشیده اند، دورتا دور تکیه چهار زانو نشسته اند. پس از روضه خوانی، به این شیوه که اول با دست بر روی پاهایشان زده و سپس دست راست را بر سینه و دست چپ را برپا می زنند. سپس خود را برای مراسم ” لطیمه ” آماده می کنند و رو به روی هم ایستاده و سینه زنی را شروع می کنند، در این هنگام  یک بار به‏ طرف راست و یک بار به چپ با پیشانی و سر برمی‏‌گردند.

برخی از هیئت های خوزستانی از شب های اول محرم شبیه خوانی را برگزار می کردند که یکی از مشهورترین آن ها، شبیه خوانی منطقه “رفیش” در لشگر آباد اهواز بود. شبیه خوانی عربی در خوزستان شکل گرفت و آنقدر مورد استقبال مردم بود که گاه مردم از شب قبل و حتی شب های قبل از عاشورا به محل اجرای شبیه خوانی رفته و برای تماشای آن جا می گرفتند.

سال ها پیش که در دزفول برق نبود مردم برای روشن کردن حسینیه ها و تکیه ها از مشعلی با ۱۰ تا ۱۲ شعله استفاده می کردند. شکل این مشعل اینطور بود که تعدادی محفظه آهنی بر روی یک پایه قرار می گرفت و این پایه را در پایه ی دیگری که یک سنگ بزرگ بود قرار می دادند.

مردم ایران اگر در شهرشان بقعه ای متبرکه داشته باشند در روز عاشورا به زیارت آن می روند. در دزفول ، مردم به سمت بقعه “رودبند” مزار “سیدعلی سیاهپوش” می روند.
هیئت ها و دسته های شمال و جنوب دزفول در صبح عاشورا به سمت بقعه رودبند که متعلق به خواهرزاده “شیخ صفی الدین اردبیلی” در قرن هشتم هجری است، می روند.