کینه، یکی از آن مسئلی است که بین مردم، تا حدی رایج است، البته ممکن است درجاتی داشته باشد. گاهی اوقات، یک بی محلی ساده و یا به کار بردن یک لحن نامناسب، موجب ایجاد ناراحتی خفیفی در شخص مقابل می شود؛ گاهی هم کارهای ناشایست بزرگ تری، باعث ایجاد ناراحتی و کدورت بسیار زیاد می شوند، که بعضی اوقات تا سال ها از دل شخص، بیرون نمی رود.اگر چه هر مسلمانی باید مواظب رفتار خود باشد تا از بروز چنین حالاتی جلوگیری کند، اما گاهی هم، این ناراحتی یا کینه، بالاخره در دل شخص قرار می گیرد.سوال اینجاست که چه راه یا راه هایی برای رفع این کدورت ها مناسب تر است؟

یکی از راه های مناسب و ساده ای که توسط اهل بیت علیهم السلام هم سفارش شده ، هدیه دادن است.رسول الله صلی الله علیه و آله فرمود:

«تَهادَوا فَإِنَّها تَذهَبُ بِالضَّغائِنِ؛به يكديگر هديه بدهيد، زيرا كينه ها را از بين مى برد.»ایشان در جای دیگری نیز می فرماید«لاتَزالُ اُمَّتى بِخَيرٍ ما تَحابّوا وَتَهادَوا وَأَدَّوُا المانَةَ؛امّت من تا هنگامى كه يكديگر را دوست بدارند، به يكديگر هديه دهند و امانتدارى كنند، در خير و خوبى خواهند بود.»

ابن شهر آشوب می گوید: پس از آنکه معاویة بن ابی سفیان به مخالفت حضرت علی -علیه السلام- تصمیم گرفت، به فکر افتاد مردم شام را آزمایش کند تا از اطاعت و فرمانبرداری آنان آگاه گردد.عمروبن عاص برای آزمایش راهی را ارایه کرد و به معاویه گفت: دستور بده که مردم باید کدو را مثل بره ذبح کنند و پس از تزکیه آن را بخورند، اگر فرمانت را اجرا نمودند آنها یار و پشتیبان تو هستند و گرنه، نه! معاویه دستور داد و مردم هم بدون کوچکترین اعتراض اجرا نمودند. این امر بنام «بدعة امویة» در سراسر شام معمول گردید...(1)

طولی نکشید که خبر ان بدعت به سمع مردم عراق رسید و کسانی آن را مورد پرسش قرار دادند.از حضرت علی -علیه السلام- درباره کدو سوال شد که آیا باید آنرا ذبح کرد؟ در جواب فرمودند:خوردن کدو تزکیه و ذبح لازم ندارد. مراقب باشید که شیطان عقلتان را نبرد و افکار شیطانی حیرت زده و سرکردانتان نکند.مسلمانانی که آنروز فرمان غیر مشروع معویه را بموقع اجرا گذاردند و به دستور او که مخالف امر الهی بود عمل کردند هم مانند آن گروه از اهل کتاب بودند که احبار و رهبانشان حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام و آنان کور کورانه اطاعت می کردند و نا آگاه به شرک گرایش می یافتند....کار فرمانبرداری و اطاعت کورکورانه مردم از معاویه به جایی رسید که وقتی به طرف صفین میرفتند نماز جمعه را روز چهارشنبه اقامه کردند و تمام سپاهیانش به وی اقتدا کردند. با وجود این بدعت آشکار، مورد اعتراض واقع نشد و در میداند جنگ به فرمانش از سر می گذشتند و او را سرور و مطاع خود میدانستند...(2)1-       کافی جلد6،ص370

آیه  54سوره مائده:

"يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْکافِرينَ يُجاهِدُونَ في‏ سَبيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِکَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ"54

ترجمه : ای کسانیکه ایمان آورده اید هر کس از شما که از دینش برگردد، پس بزودی خدامردمی را می آورد که هم خدا دوستشان دارد و هم آنها خدا را دوست دارند ،اینهادر برابر مؤمنین متواضع و در برابر کافران مقتدرند و در راه خدا جهاد می کنند واز ملامت هیچ ملامتگری پروا ندارند،این فضل و برتری از جانب خداست که به هر کس بخواهد و صلاح بداند می دهد و خدا وسعت بخش و بسیارداناست.⁽¹⁾

             (ارتداد)به معنای برگشتن از ایمان به کفر است ، این آیه شریفه به نحوی متصل به آیات قبل بوده و در مقام آنست که روشن سازد، دین خدا از اینگونه مردم بیمار دل و نیزنگ باز بی نیاز است ، چون کسانی که از ترس منافع مادی خود را در ورطه هلاکت مخالفت با خدا می افکنند، و با یهود و نصاری دوستی می کنند، در مسیری قرار دارند که آرام آرام نفاق در دلهاشان رخنه می کند و بیماردل می گردند وخداوند سبحان به نحو یک پیش گویی غیبی می فرماید که چون دین از دو چهرگی این مردم و سهل انگاری آنها در امر جهاد صدمه بسیارخورده ، لذا خدا بزودی مردمی را خواهد آورد که هم خدا آنها را دوست می داردو هم آنها خدا را دوست دارند و در مقابل مؤمنان ، ذلیل و در برابر کفارمقتدر وشکست ناپذیرند و در راه خدا جهاد می کنند و از ملامت هیچ ملامت کننده ای نمی هراسند و خداوند آوردن این قوم را به خود نسبت می دهد، چون هیچ ناصری جز خدا نیست ونصرت هم فقط از جانب خداست و این قوم آنچنان غرق در محبت خدایند که پروردگارشان را بر همه ماسوی الله ترجیح می دهند وحب او را بر حب همه شهوات از قبیل مال و جاه و عشیره و... برتری می دهند وخدا هم بواسطه اینکه آنها را دوست دارد، آنها را از هر ظلم و آلودگی معنوی مانند کفر و فسق پاکیزه و مطهر نموده است ،حال یا به عصمت الهی و یا بامغفرت خداوند و از راه توبه ، و اینها در برابر مؤمنان متواضع و ذلیلند ،چون مؤمنان اولیاء خدا هستند، خدا هم ولی این قوم است ،لذا به جهت بزرگداشت وتعظیم خداوند، اینها خود را در برابر مؤمنان خوار و متواضع می سازند و چون می دانند که عزت تنها از ناحیه خداست ، لذا عزت کافران را کاذب و دروغین می شمارند و در برابر آنها با اقتدار و شکست ناپذیر هستند و در امر جهاد هم هرگز گوش به سرزنش کسانی که از ترس از دست دادن مال و جان در جهادشرکت نمی کنند، نمی سپارندو در راه خدا از هیچ کس پروا ندارند و این خودفضلی از جانب خداست که آن را به مقتضای حکمتش به هر کس بخواهدمی دهد و خداوند گشایش دهنده ای است که آنچه نزد اوست نه کاسته می شود ونه فانی می گردد و دانایی است که می داند فضل خود را نثار چه کسانی کند. (در روایات بسیار من جمله در تفسیر ثعلبی در مجمع البیان از امام باقر و امام صادق علیهم السلام آمده است که این آیه در شأن علی علیه السلام و اصحابش نازل شده است و صاحبان این خصال همان افرادی هستند که قرآن کریم آنها را وارث زمین خوانده و آنها را صاحبان عاقبه الدار معرفی نموده است

 «اِنّما وَلیّکم الله و رسوله والّذین آمنوا الّذین یقیمون الصّلوة و یؤتون الزّکاة و هم راکعون»

سرپرست و ولی شما، تنها خداست و پیامبر او و آن‌ها که ایمان آورده‌اند، همان‌ها که نماز را برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند.

     تمامی مفسران شیعه و بسیاری از مفسران اهل سنت تصریح کرده‌اند که منظور از «آنها که ایمان آورده‌اند و نماز را برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌پردازند» شخص امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السّلام است.

از امام باقر علیه السّلام نقل شده است:

گروهی از یهودیانی که اسلام آورده بودند، نزد پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله آمدند و عرضه داشتند: ای پیامبر خدا حضرت موسی، یوشع بن نون را وصی خود قرار داد، وصی شما و سرپرست ما پس از شما چه کسی است؟ در آن هنگام آیه 55 سوره مائده نازل شد. پیامبر صلّی الله علیه و آله فرمود: برخیزید پس همه برخاستند و به سمت مسجد حرکت کردند. هنگامی که به مسجد رسیدند، گدایی از مسجد بیرون آمد. پیامبر صلّی الله علیه و آله به او فرمود: آیا کسی چیزی به تو داد؟ گفت: بله این انگشتر را. فرمود: چه کسی آن را به تو داد؟ گفت: آن مردی که نماز می‌خواند و به امیرالمؤمنین علیه السّلام اشاره کرد. پیامبر صلّی الله علیه و آله فرمود: وقتی که آن را به تو داد در چه حالتی بود؟ گفت: در رکوع بود. در این هنگام پیامبر تکبیر گفتند و  اهل مسجد نیز تکبیر گفتند. پس پیامبر صلّی الله علیه و آله فرمود: پس از من علی سرپرست شماست. مردم گفتند: خشنودیم که الله پروردگار ماست و محمّد صلّی الله علیه و آله  پیامبر و علی بن ابی طالب علیه السّلام ولی و سرپرست ما.

در این هنگام خداوند آیه 56 سوره مائده را نازل فرمود: و کسانی که ولایت خدا  و افراد با ایمان را بپذیرند حزب و جمعیت خدا پیروز است.

بقیه تصاویر در ادامه مطلب....

» مراقب افکارت باش ...

امام على (علیه السلام):

«مراقب افکارت باش که رفتارت میشود.»

«مراقب رفتارت باش که سخنت میشود.»

«مراقب سخنت باش زیرا عادتت میشود.»

«مراقب عادتت باش زیرا شخصیتت میشود.»

«مراقب شخصیتت باش زیرا سرنوشتت میشود.»

«Be attentive about your thought that becomes your behavior»

«Be attentive about your behavior that becomes your speech»

«Be attentive about your speech because it becomes your habit»

«Be attentive about your habit because it becomes your personality»

«Be attentive about your personality because it becomes your destiny»

بقیه احادیث در ادامه مطلب...