حقيقت روح انسان چيست ؟ امر چیست ؟ خلقت روح چگونه ..(مباحث انسان شناسي)


خداوند مي فرمايد : « فاذا سوّيته و نفخت فيه من روحه » . سوره ص آيه 72
پس زماني كه ( خلقت بدني ) انسان را تسويه نمودم و در آن از روح خودم دميدم .

اشارات :
1 – آوردن كلمه من در جمله من روحي حكايت از اين امر مي كند كه آنچه در بدن انسان دميده شده است از روح خداست و نه روح خدا . زيرا من روحي آمده است نه روحي .

2 – آوردن كلمه من حكايت از اين واقعيت دارد آنچه در بدن انسان دميده شده است از يك حقيقت برتر و بالاتري مي باشد كه به حضرت حق منسوب بوده و نزديكترين مخلوق به اوست و آن روح خداست .
.
3 – كلمه من براي تبعيض و بيان بعضي يا جزء نيست . كه معني اينگونه باشد كه من بعضي از روح خودم را دميدم ، چون روح با توجه به تجرّد آن از ماده و آثار و لوازم ماده ، هيچ گونه تجزيه و تبعيض بر نمي دارد يعني تجزيه و تبعيض به مفهومي كه در حقايق مادي است در آن مقصود نيست . پس آنچه بعد از تسويه خلقت مادّي بدن از جانب خداوند متعال در آن دميده شده ، از روح خداست ، نه عين روح خدا . بلكه صورت نازله اي است از مخلوقي بنام روح ، اين روح ما خبري از آن و نشاني از جمال و كمال آن دارد . آن نيست غير آن هم نيست .

4 – اصل اوليه و حقيقت اصلي روح انسان همان روح خداست و همان حقيقت پشت حجاب هر انساني است .