یا مسبب الاسباب

[ راه می رود و با خود زمزمه می کند: ]
-ای کاش می توانستم یک بار بروم و التماس دعایی بگویم.
-می دانم لطفش همیشه شامل حال ماست...
امّا! طلب دعا از محضرش لطف دیگری دارد.
.
.
.
.
[ شخصی از میان جمعیت:
-او ابوالحسن است! ]

[ جمعیت با شادی تکرار می کنند: ]
ابوالحسن آمد! امام رضـــــــا (علیه السلام) آمد!

[ خود را به امام نزدیک می کند... ]
-آقا اجازه می دهید؟(به مرد اوّل می گوید!)
-آقا کنار بروید با امام (علیه السلام) کار دارم.(به مرد دوم می گوید!)

[ با امام سخن می گوید: ]
-ای پسر رسول خدا (ص)... درخواستی داشتم!
در دعاهایتان از ما هم یادی کنید!

امام(ع) پاسخ می دهد:
-فکر کرده ای یادتان را فراموش می کنیم؟
[می گوید: ]
-می دانم که نه!
امّا...
[امام پاسخ می دهد: ]
-هر وقت خواستی بفهمی چه قدر به یاد تو هستیم,ببین خودت چه قدر به یاد مائی.

[از جمعیت فاصله گرفته و با خود زمزمه می کند: ]
-یادم باشد بیش تر یادش باشم,نباید یادم برود...