احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

- نام شفاء يافته: رقيه. ن
- اهل تبريز - 16 ساله
- نوع بيماري: اعصاب و روان (نوروتيکي)
تاريخ شفاء شهريور 1370
شب است، اهل خانه خسته از کار روزانه با فرشته‏ي خواب در سرزمينهاي ناشناخته و پر اسرار به سر مي‏برند، هواي تابستان در شبهاي تبريز بسيار مناسب است و خواب در اين هوا آرامش و حلاوت فراواني دارد، و خانواده «ن» که خانواده‏اي زحمتکش و پرکارند شايد بيش از هر کسي قدر اين لحظات و نعمت اين خواب را مي‏دانند. سکوت کامل شب حکمفرماست و اگر صدايي از دور دستها برخيزد مي‏توان آن را شنيد.
خواب و سکوت... که ناگهان فرياد هراسناک رقيه خواب را از اهل خانه و حتي همسايگان مي‏برد و برق اتاق روشن مي‏شود و اهل خانه خراسان به پا برمي‏خيزند.
رقيه جوان با چشماني پر از ترس و وحشت در بستر خود نشسته، لحظاتي بعد دچار غش مي‏شود و بي‏تاب، و کف بر لب آورده به خود مي‏پيچد. خانواده مي‏شکند و مي‏نشيند. فاجعه بر اهل اين خانه فرود آمده بود. خانواده با تمامي وجود و با قرض و فروش وسائل زندگي، رقيه را نزد تمامي اطباي متخصص اعصاب و روان مي‏برند، اما هر روز وضعيت جسمي و روحي بيمار حادتر مي‏شود

شفايافته: رضا رحيمي
اهل آمل
بيماري: بزرگي قلب در زمان تولد
آمل ـ بيمارستان امام رضا(ع)، چهارم تيرماه 1374 ـ اسفنديار در راهروي بيمارستان پشت اتاق انتظار قدم مي زد.
زمان در نظر او به کندي مي گذرد گرچه به اين گونه انتظار کشيدن عادت داشته و دوبار آن را تجربه کرده است.

يکي از آثار برجسته ‏ي امام رضا عليه‏السلام «رساله ذهبيه‏ي طبيه» نام دارد که مشتمل بر بعضي از دستورات طبي است؛ امام عليه‏السلام آن را به خواهش مأمون نگاشت. فرازهايي از آن تعليمات بهداشتي چنين است:
- هنگام غذا خوردن بايد ابتدا از غذاي سبک و رقيق بخوريد و آنگاه از غذاهاي دير هضم؛
- شب‏ها زود بخوابيد بلکه بهتر است دو ساعت پس از صرف شام به بستر برويد؛
- دندان‏ ها را زياد مسواک نماييد؛ تا لثه چرک نگيرد و براي سفيدي دندان از نمک استفاده کنيد؛
- خوردن انار موجب تقويت خون و بدن است؛
- با معده‏ ي پربه حمام نرويد؛ زيرا موجب مرض قلبي خواهد بود؛
- آب سرد، بعد از غذاي گرم نخوريد؛ زيرا موجب ضعف بدن مي‏شود؛
- با آبي که در آفتاب گرم شده باشد خود را مشوئيد؛ زيرا مبتلا به مرض مي‏شويد؛
- ادرار خود را نگاه نداريد، تا مبتلا به سنگ مثانه نشويد؛
- روي غذا آب ننوشيد؛ تا معده فاسد نگردد؛
- عسل را با زنجبيل بخوريد؛ تا حافظه قوي گردد؛
- در تابستان در آفتاب ننشينيد؛ زيرا مبتلا به زکام خواهيد شد؛
- مبتلايان به سردرد در تابستان ماهي تازه بخورند نافع است؛
- شخص مسافر لازم است در حين مسافرت آب غوره و سرکه و زيتون خام بخورد؛
- نوشيدن برف آب شده و تگرگ براي بدن ضرر دارد؛
- خوردن شير و ماست در هر هفته موجب تعديل حرارت بدن مي‏شود و جسم را از آسيب بادهاي وزنده حفظ مي‏کند؛
- در فصل بهار، گوشت‏هاي لطيف و تخم ‏مرغ نيم پخته بخوريد و از خوردن پياز و ترشي پرهيز کنيد؛
- در فصل تابستان از سبزيجات و ميوه ‏هاي تازه و گوشت گوسفند و ماهي تازه‏ ي بي ‏نمک و گوشت مرغ تيهو و دراج و شير بيشتر استفاده کنيد؛
- در اوائل پاييز خيار و خربزه بخوريد و در اواخر آن از کرفس و نعناع و تره پرهيز کنيد؛
- در فصل زمستان هر بامداد استحمام کنيد و ماهي تازه و شير بخوريد و ورزش بسيار کنيد؛
منبع: كتاب ديدار يار

دانش و فضائل حضرت رضا عليه السلام در مناظره و مباحثه بسيار است که بايستي براي اطلاع و مطالعه آن به کتب و رسالات مربوط مراجعه شود. هارون چون به هنگام بيماري بغداد را به سوي خراسان ترک گفت چندين پزشک معروف از مرکز پزشکي و بيمارستان جندي شاپور همچون بختيشوع بن جبرئيل و بهزاد همراه او بودندکه بعدها در خدمت مأمون ماندند مع الوصف مأمون از حضرت رضا عليه السلام خواست رساله اي بر بهداشت و صحت نويسد و امام عليه السلام نيز رساله اي بر خواص بعضي ازگياهان و داروها و رفع بيماري ها و حفظ صحت و بهداشت نوشتندکه مأمون آن را بسيار پسنديد و دستور داد آنرا با آب طلا نوشتند. رساله امام بنام «طب الرضا» و آنچه را به دستور مأمون با آب طلا نوشتند رساله ذهبيه طبيه خوانده شد.
منبع: كتاب السلطان و سلاطين

حضرت امام رضا عليه‏السلام درباره‏ي مقام امام مي‏فرمايد: امام به آنچه در سينه‏هاست آگاه و ناظر اعمال است. بعد از خداوند متعال، اميني رفيق و پدري دلسوز، داراي جود و بخشش و سخاوت، سرچشمه‏اي جوشان، ابري بارنده و خورشيدي نورافشان است (1)
امامت و پيشوايي، مسؤوليت حفظ و نگهباني اصول اساسي دين، بيان حقايق اسلام، حمايت از حقوق جامعه و کوشش در راه آگاهي مردم را بر عهده دارد. و اين منصب به کسي مي‏رسد که داناترين و برترين مردم زمان خود باشد. حضرت امام رضا عليه‏السلام داناترين مردم زمانش بود.

مأمون در مجلسي که مملو از افرادي سرشناس بود، رو به جاثليق کرد و گفت: اي جاثليق! اين پسر عموي من علي بن موسي بن جعفر عليه‏السلام است؛ من دوست دارم با او سخن بگويي و مناظره کني، اما طريق عدالت را در بحثها رها مکن.
جاثليق گفت: اي اميرمومنان! من چگونه بحث و مناظره کنم که او با کتابهايي استدلال مي‏کند که من منکر آنم، و به پيامبري عقيده دارد که من به او ايمان نياورده‏ام.
در اينجا امام عليه‏السلام شروع به سخن کرد و فرمود: اي نصراني! اگر با انجيل خودت براي تو استدلال کنم، اقرار خواهي کرد؟
جاثليق گفت: آيا مي‏توانم گفتار انجيل را انکار کنم؟ آري، به خدا سوگند! اقرار خواهم کرد، هر چند بر ضرر من باشد.
امام عليه‏السلام فرمود: هر چه قدر مي‏خواهي، بپرس و جوابش را بشنو.
جاثليق: درباره‏ي نبوت عيسي و کتابش چه مي‏گويي؟ آيا چيزي را از اين دو انکار مي‏کني؟

حضرت رضا عليه‏السلام با همراهان از نيشابور بيرون آمد و به سوي مرو حرکت کرد، در مسير راه، به روستايي که «ده سرخ» نام داشت رسيدند، شخصي عرض کرد: «اي پسر رسول خدا! وقت ظهر فرارسيده است.»
امام رضا عليه‏السلام همان دم از مرکب پياده شد، براي وضو آب طلبيد، گفتند: همراه ما و در اينجا آب نيست. آن حضرت با دست مبارک خود خاک نقطه‏اي از زمين را رد کرد، ناگاه از همان جا چشمه‏ي آبي پيدا شد، حضرت و همراهان از آب آن وضو گرفتند، و اثر آن چشمه تا امروز باقي است. (1)
پي نوشتها:
1- عيون اخبار الرضا، ج2، ص 136
منبع: كتاب فضايل و سيره ي امام رضا (ع) در آثار علامه حسن زاده ي آملي

خورشيد در آسماني صاف و زلال نورافشاني مي‏کرد، ولي پاره‏هايي ابري در اين سو و آن سو پراکنده شده بود. بادها دست از وزيدن برداشت و در تاريکي شب برف‏ها را با خود برد.
سيد محمد کت خود را بر تن کرد تا در دروازه‏ي حرم بايستد، در حالي که خورشيد با تشعشعات نورانيش گلدسته‏ها و گنبدها را فراگرفته بود. محمد همچنان تحت تأثير رؤيا بود... و همچنان آن آواي فرشته‏وار که در عالم رؤيا شنيده بود، در اعماق برافروخته‏اش مي‏پيچيد... زائران اهل قم وارد حرم مي‏شدند... و برخي سلام مي‏دادند و به سمت گنبد حرکت مي‏کردند... نزديک در گاه مسافراني که لباس‏هاي پشمين بر تن داشتند، نشسته بودند و چاي مي‏نوشيدند و سخن مي‏گفتند. يکي از آنان در حالي که سرش را تکان مي‏داد، گفت: - چگونه از سيده معصومه به خاطر کار شب گذشته‏اش تشکر کنم؟ - کولاک شديد و خشني بود... و راه را بر ما نامعلوم ساخته بود. - اگر روشن شدن گلدسته‏ها چند دقيقه‏اي به تأخير مي‏افتاد، هلاک شده بوديم. (1)