عاشق رضا

تا حرم

دلم با کسی جز تو کاری ندارد
نه کاری نه یاری قراری ندارد

نفس در هوای بدون رضا
به هستی من سازگاری ندارد

تو میدانی و من ، خدا هم گواه
که دل بی شما اختیاری ندارد

رضا گفتم و روحم آرام شد
کسی آنچه را که تو داری ندارد

دلم را از اینجا ببر تا حرم
برای تو آقا که کاری ندارد

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

پلکی بزن

پلکی بزن که پنجره بارانی‌ات شود
خورشید ، محو چرخش پنهانی‌ات شود

پلکی بزن بهم بخورد نظم فصلها
تقویم‌ها دچار پریشانی‌ات شود

از تو یکی اشاره به بیمار کافی است
تا عاشق مسیر بیابانی‌ات شود

نبضم کبوتری‌ست که با خویش گفته است:
بشمار ! تا زمان فرا خوانی‌ات شود

بیچاره شاعری که نکرده‌ست مدح تو
خوشبخت شاعری که خراسانی‌ات شود

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

هیچ‌وقت دست خالی برنمیگردیم...

بار آخری که آمده بودند مشهد، دم رفتنی، مونس سادات با چشمهایی ورم کرده از اشک، همینطور که مقابل مسافرخانه نشسته بود، چشمش افتاد به مغازه لباس فروشی. لباس بچه بود. نا خودآگاه انگار چیزی پاهایش را کشیده باشد، راه افتاد به سمت مغازه و کمی بعد با پتوی آبی کوچکی برگشت.