فاطمه محمدينژاد: هيولاهاي شاخكدار، انساننماهاي لاغر و رنگپريده، موجودات نوراني و ... . وقتي اين سوال مطرح ميشود كه بيگانگان فضايي چه شكلي هستند، ما آزاديم كه تخيلات خود را به كار گيريم. علوم آينده در مورد آناتومي موجودات فرازميني هنوز نخستين بخش از اطلاعات خود را كسب نكرده است و ما نميدانيم هنگام رويارويي انسان و موجودات فضايي، با چه چهرههايي روبرو خواهيم شد.
به گزارش نيوساينتيست، با وجود در اختيار نداشتن چنين مداركي، تركيبي از زيستشناسي زميني و اخترشناسي، نشانههايي از آنچه در فضا وجود دارد، ارائه ميدهد. چند تن از دانشمندان سرشناس، در مورد موجودات فضايي كه ممكن است در دنياهاي بسيار دور زندگي كنند، حدسهايي زدهاند.
چهره اين موجودات فرازميني بستگي به زمان و مكاني دارد كه ما آنها را ملاقات ميكنيم. بهجز بشقابپرندههايي كه گاه و بيگاه ديده ميشوند، دو حالت وجود دارد: يا در ملاقاتهاي خود به سيارهها و قمرهاي همسايه از نزديك با اين موجودات برخورد خواهيم كرد و يا تماسهاي فراسيارهاي با موجوداتي خواهيم داشت كه در سياراتي بسيار دور ساكن هستند
برای مشاهده ی ادامه مطلب خوب معلومه باید روی ادامه مطلب کلیک کنید!کلیک کنید دیگه
نظرات (0) نويسنده : محمد رشیدی - ساعت 10:43 PM - روز پنج شنبه 24 تیر 1389 |
تصاویر, زندگی دیرینی را در حیاط پشت كهكشان ما یافته است كه معادل با زندگی ما قبل تاریخ بین كهكشانی است. گروهی از كهكشان های قدیمی كوچك به مدت 10 بیلیون سال منتظر مانده اند تا به هم بپیوندند. این انتظار احمقانه برای ساخت یك كهكشان بیضی و بزرگ است. برای مثال چنین رویداد هایی بین 2 كهكشان كوتوله در فاصله ی چند بیلیون سال نوری در چند بیلیون سال گذشته دیده شده است. این كهكشان ها در فاصله ی166 میلیون سال نوری قرار دارند. عكس های جدید از این كهكشان ها به وسیله ی تلسكوپ فضا پیمایه هابل پنجره ی جدیدی می گشاید كه نشان می دهد كه معمولا در هنگام افرینش كهكشان های بزرگ از كهكشان های كوچك ,در ساختار كائنات چه اتقاقی می افتد. شواهد هابل سرنخ های مهمی را در این مورد داد كه به اخترشناسان اجازه می دهد زمان شروع این تصادفات را تعین كنند و همچنین تصادفات اینده را پیش بینی كنند.
نظرات (1) نويسنده : محمد رشیدی - ساعت 6:37 PM - روز چهارشنبه 23 تیر 1389 |
یک ستاره شناس انگلیسی به نام جان میچل در سال 1873 میلادی، مقاله ای انتشار داد که در آن صحبت از ستارگانی شده بود که هیچ گونه نوری از آنها گسیل نمی گردد. او معتقد بود که نیروی جاذبه این ستارگان آن چنان زیاد است که هیچ جسمی نمی تواند افق آنها را ترک کند. به همین دلیل، نور این ستارگان قبل از این که از افق آنها خارج شود دوباره به سطح ستاره جذب می گردد. همچنین، چند سال بعد دانشمند ریاضی به نام لاپلاس، بر اساس محاسبات دقیق ریاضی که روی فرمول های نیوتن انجام داده بود به این نتیجه رسید که مجموع جرم اجسام مرئی در آسمان کافی نیست تا نیروی جاذبه، جهان را در حال تعادل نگاه دارد. لاپلاس دنبال این مسئله را نگرفت، ولی، با اعتماد کامل گفت: مجموع جرم اجسام مرئی بسیار کمتر از آن است که بتواند جهان را در حال تعادل نگاه دارد
برای مشاهده ی ادامه ی این متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید
نظرات (0) نويسنده : محمد رشیدی - ساعت 6:23 PM - روز چهارشنبه 23 تیر 1389 |
