وقتی حسین(ع)
مصحف کوچش را
درودن رحل دستانش گرفت
تا با صوت خوشش آیه ی جهاد بخواند
تیری سیاه چوب
مته وار،
صفحه ی نازکش را
پاره کرد
واژه
واژه
خون چکید 
بر رحل حسین.
حسین(ع) آن روز
به رشته ی تحریر در آورد
کتاب هدایت جهانیان را

حب الحسین وسیلة السعداء// وضیاءه قد عم بالأرجاء
سبط تفرع منه نسل المصطفى// وأضاء مصر بنوره الوضاء
هو الکریم ابن الکریم وجده// خیر الأنام وسید الشفعاء

   مــرا درد و مـــرا درمــان حسین(ع) اســـت

                                            مــــرا اول مــــرا پــــایـــان حسین(ع) است

                دل هـــر کــس بــه ایــمــانــی ســرشتـــــه

                                          مــرا هــم دیـن و هـم ایـمـان حسین(ع) است

دارد غلط درون لغت نامه دهخدا

باید نوشت روبروی عشق کرب بلا...!

جانـت بـه کــویــر  تفتــه دریـا بخشید 

هفتاد و دو گل ، به  متن صحرا بخشید

بـــا جلـــوه ی کــربـلای عـاشـورایی

خـون تــو بـه رنگ سرخ معنا بخشید