ما از وحشت فراموش کردن دیگران است که عکس آنها را به دیوار می کوبیم
یا روی تاقچه می گذاریم ؛
یک وفاداری کاذب...
خود ما به عکس هایی که به دیوارهای اتاقمان می کوبیم نگاه نمی کنیم ،
یا خیلی به ندرت و تصادفا" نگاه میکنیم .
ما به حضور دائم و به چشم نیامدنی آن ها عادت می کنیم.
عکس ،
فقط برای مهمان است...
«این را یادتان باشد که ذره یی در قلب ، بهتر از کوهی بر دیوار است»