دو عکاس مشغول عکس گرفتن از آبشاری زیبا و بزرگ در ایسلند

بسیاری از علماء طبیعی معتقدند که همواره موجودات عالم طبیعت در تحت قانون‏ «تنازع بقاء»«و انتخاب اصلح»درجات کمال را می‏پیمایند،زیرا هر موجودی دارای‏ قوا و نیروهائی است که برای حفظ آنها دائما با موجودات دیگر در نزاع و جدال است و در این منازعهء دائمی و دامنه‏دار که در میان افراد حیوانات و نباتات آشکارتر است آن نوعی‏ فاتح میشود که قویتر میباشد؛و باین ترتیب افراد و انواع ضعیفتر در این تنازع از میان‏ رفته و افراد قویتر باقیمانده و انتخاب اصلح بعمل میآید و در نتیجه انواع تدریجا رو بطرف‏ کمال سیر میکنند.
این دسته از دانشمندان برای اثبات مدعای خود از تجربیات علمی،و مطالعاتی‏ که روی آثار موجودات دورانهای گذشته بعمل آمده استمداد میکنند،ازجمله اینکه‏ انقراض نسل بعضی از انواع حیوانات گذشته را که آثار آنها در نقاط مختلف زمین بدست‏ آمده و امروز نسل آنها منقرض شده است،بهمین راه توجیه میکنند.
ضمنا یان دو قانون را از محیط موجودات عالم طبیعت باجتماع کشانده و معتقدند که اساس اجتماعات بشری و تکامل آنها نیز بر دو قانون تنازع بقاء و انتخاب اصلح‏ بنا شده است،و جامعه‏های انسانی همیشه برای حفظ موجودیت خود در یک حال تنازع و کشمکش دائم بسر میبرند و از میان آنها جامه‏هائی که قویتر هستند باقیمانده و جامعه‏های ضعیفتر راه فنا و نیستی را می‏پیمایند تاریخ و آثاری که از دوران ماقبل تاریخ بدست آمده حکایت از انقراض تمدنهای بسیاری میکند که توجیهی برای آنها جز این‏ معنی تصور نمیشود.
ولی از آنجا که این دو قانون موارد نقض بسیاری دارد،ازجمله اینکه ما در عالم‏ طبیعت انواع بسیاری از حیوانات و نباتات پست‏تر را مشاهده میکنیم که با وجود انواع قویتر؛موجودیت خود را حفظ کرده‏اند،و نیز ملاحظه میکنیم انواع بسیاری از گیاهان و حیوانات وحشی را انسان بوسیله تربیت بنوعهای عالیتری تبدیل کرده،با اینکه انواع پست و وحشی آنها نیز بحال خود باقی مانده یا تدریجا بخودی خود رو بطرف‏ ضعف و انحطاط سیر می‏کنند.
لذا جمع دیگری از دانشمندان بجای این دو قانون فریضهء«تبعیت از محیط»را عنوان کرده و عقیده دارند که تغییر و تحول انواع موجودات بر اثر این اصل است‏ منظور آنها از«محیط»که معتقدند هر موجودی محکوم به پیروی از آنست همان‏ مجموعهء شرائط و اوضاع زمانی و مکانی و عوامل طبیعی بوده که موجودات دیگر را بر مقتضیات خود تطبیق میکند،و بنابراین هیچ نوعی از انوع موجودات آزادی عمل‏ از خود نداشته و سعی می‏نماید خود را با اوضاع محیط خود وفق دهد و همین اختلاف مناطق‏ زمین و اوضاع جغرافیائی آن و سایر عوامل طبیعی باعث اختلاف انواع حیوانات و نباتات‏ روی زمین گردیده است.
این دسته؛کلیه مواردی را که با دو اصل تنازع بقاء و انتخاب اصلح وفق نمی‏دهد با«اصل تبعیت از محیط»توجیه می‏کنند و می‏گویند عوامل محیط آمادهء چنان تأثیری‏ نبوده است.
ولی این فرضیه نیز موارد نقض بسیاری دارد،چه اینکه اصناف بسیاری از حیوانات و نباتات را می‏توان یافت که هنوز خود را کاملا با شرائط و اوضاع محیط تطبیق نکرده‏اند.
از این بیانات چنین نتیجه می‏گیریم که این اصول سه‏گانه اگرچه فی الجمله و در پاره‏ای از موارد مورد قبول هستند اما کلیت و عمومیت آنها را نمیتوا پذیرفت‏ و لذا نمیتوان آنها را بعنوان اصل کلی در همه‏جا مورد استفاده قرار داد.
بعلاوه اصول مزبور از نظر جنبه‏های اخلاقی و روابط اجتماعی باعث مفاسد زیادی میشود و ممکن است استنتاجات سوئی از آنها بشود،زیرا اصل«تنازع‏ بقاء»وجود جنگ و کشمکشهای دائمی را امری طبیعی و غیرقابل اجتناب و بطور خلاصه مجاز قلمداد میکند!
و اصل«انتخاب اصلح»حق حیات را از طبقات ضعیف اجتماع سلب کرده و اقویا را در تجاوزات خود محق میشمرد،و اصل«تبعیت»از محیط استقلال فکری‏ و روحی انسان را از بین برده و پیروی از وضع محیط را درهرحال طبیعی و مجاز معرفی‏ میکند!
اما آنچه از نظر اصول کلی فلسفی مسلم است اینست که اصل اساسی در تمام‏ تغییرات و تحولات مادیات و همچنین در اصل پیدایش آنها؛اصل علیت و معلولیت‏ است،چه اینکه هر موجود مادی مطابق قانون علیت همواره در سایر موجودات‏ تاثیر کرده و آنها را بصورت مشابه خود بیرون میآورد،و بعبارت دیگر:از دیگری‏ کم کرده و بر خود میافزاید و این موضوع طبعا در مورد علل و معلولات مادی بصورت‏ تنازع در عالم بقاء جلوه میکند.
از طرف دیگر در این تاثیر و تاثر مادی علل قویتر؛تدریجا در موجودات‏ ضعیفتر تاثیر کرده آنها را از میان برده و بصورت خود بیرون میآوردند و در نتیجه‏ موجود قویتر باقیمانده و ضعیفتر از بین میرود،و این هم در حقیقت همان اصل«بقاء اصلح»است.
و نیز لازمهء تاثیر و تاثر علت و معلولی اینستکه یک موجود تحت تاثیر علل و شرائطی که در محیط آنها قرار دارد واقع میشود و این همان اصل«تبعیت از محیط»است
خلاصه اینکه ریشهء این اصول سه‏گانه را میتوان در قانون مسلم علیت و معلولیت پیدا کرد ولی با این قید که صحت آنها فقط در مواردی است که این قانون حکومت میکند یعنی در مواردی که تأثیر و تأثر علت و معلولی وجود دارد.و لذا مواردی که این قانون در آن حکم‏فرما نیست موارد نقض آن اصول خواهد بود.
اما از نظر قرآن:بعضی از مفسرین چنین گمان کرده‏اند که آیات ذیل از قرآن مجید اشاره باصل تنازع بقاء و انتخاب طبیعی است:
1- انزل من السماء ماء فسالت اودیة بقدرها فاحتمل السیل زبدا رابیا و مما یوقدون علیه فی النار ابتغاء حلیة او متاع زبد مثله کذلک یضرب الله‏ الحق و الباطل فاما الزبد فیذهب جفاعو اما ما ینفع الناس فیمکث فی الارض‏ کذلک یضرب الله الامثال.
سوره رعد آیه 19
:(خداوند از آسمان آبی فرستاد و در هر سیل؟؟باندازهء آن جاری شد و سیلاب کفی بر بالای خود برداشت،و از(فلزاتی)که برای تحصیل زینت یا متاع ذوب‏ میکینند نیز کفهائی مانند آن پدید میآید،خداوند اینگونه برای حق و باطل مثال‏ میزند،اما کفها بزودی از میان میروند ولی آنچه بحال مردم مفید است باقی میماند اینچنین خداوند مثالها میزند)
آنها معتقدند که طبق این آیهء شریفه سیلاب حوادث و تنازع بقاء همواره‏ کفهای باطل و انواع ناتوان اجتماع را طرد و نابود کرده و حق؛یعنی انواع کاملتر که تمدن و روح اجتماع بهتر میتواند در آنها ریشه بگیرد باقی میگذارد.
2- اذن للذین یقاتلون بانهم ظلموا و ان الله علی نصرهم لقدیر الذین اخرجوا من دیارهم بغیر حق الا ان یقولو اربنا الله و لو لا دفع الله الناس بعضهم ببعض لهدمت‏ صوامع و بیع و مساجد یذکر فیها اسم الله کثیرا و لینصرن الله من ینصره ان الله‏ لقوی عزیز.
سوره حج آیهء 40
:(بآنهائیکه ستم شده است اجازهء جنگ داده شد و خداوند تواناست که آنها را یاری کند و اگر خداوند بعضی را بوسیلهء بعضی دفع نکند صومعه‏ها و معابد یهود و مساجدی که نام خدا را فراوان در آن میبرند ویران میگردد و خداوند یاری میکند کسانی را که او را یاری کنند و خداوند قادر و قاهر است).
صدر این آیه نیز بعقیدهء آنها اصل تنازع را می‏پروراند و ذیل آن اشاره به‏ انتخاب اصلح است.
-2- «...و لو لا دفع الله الناس بعضهم ببعض لفسدت الارض و لکن الله‏ ذو فضل علی العالمین»
سوره بقره آیهء 251:
(اگر خداوند جمعی را بوسیلهء جم دیگر دفع نکند فساد زمین را فر می‏گیرد ولی خداوند بر جهانیان فضل و بخشش دارد).
این آیه را نیز شااره بهر دو اصل می‏دانند.
اما آنچه مسلم است اینستکه این دو اصل-همانطور که سابقا هم اشاره شد- فی الجمله صحیح و در بعضی از موارد قابل قبولند،و نمیتوان انکار کرد که قرآن این‏ حقایق و امثال آنها را اجمالا تأیید می‏کند ولی آیات مزبور هیچگونه دلالتی بر این‏ دو اصل ندارند.
زیرا آیهء اول همین اندازه میرساند که حق همیشه پایدار و برقرار میماند و باطل از میان میرود و دوام و بقائی ندارد،اعم از اینکه تنازعی در میان این دو بوقوع‏ پیوندد یا نه،و اتفاقا در مثالی که در مورد آیه ذکر شده(مثال سیل و کفها و بقایای‏ سیل)هیچگونه تنازعی وجود ندارد و اساس آن مثال بر بقاء حق و فناء باطل است‏ کفهای بی‏مصرف و باطل کم‏کم از میان میروند و بقایای سیل(خاکهای پراستعدادی‏ که از خود باقی می‏گذارد و انواع نباتات در آن نمو می‏کند)باقی می‏مانند.
در آیهء دوم و سوم اگرچه اشاره‏ای به تنازع طرفداران حق و باطل و پیروزی‏ پیروان حق شده است،ولی این پیشرفت نه از نظر اینست که تابعین حق از نظر قوای‏ طبیعی نیرومندتر و مجهزترند(آنطور که اصل تنازع و انتخاب اصلح اقتضاء میکند) بلکه از جهت تأیید و نصرت الهی است،و مخصوصا در آیهء دوم بحث از دسته‏ای از طرفداران‏ حق شده که از حیث قوای مادی ضعیف‏تر و ناتوانترند،این مطالب با دقت در مفاد آیات کاملا روشن میشود،خلاصه اینکه آیات مزبور دلالتی بر اصل تنازع و انتخاب‏ اصلح ندارند.
ما معتقدیم:اصلی که اجتماع بشریت بر محور آن دور می‏زند اصل«استخدام» است و آیهء اخیر نیز اشاره بآن میکند.
توضیح اینکه هر فرد انسان مطابق غریزهء فطری و میل طبیعی همواره میخواهد از قوای دیگران بنفع خود استفاده کند،و چون هیچ فردی حاضر نیست قوای‏ خود را برایگان در اختیار افراد دیگر بگذارد نتیجه این می‏شود که هرکس‏ بسهم خود چیزی از نیروهای خود را در اختیار دیگران گذارده تا از نتائج قوای‏ دیگارن بهره‏مند گردد،بنابراین اصل«استخدام»به تشکیل«اجتماع تعاونی» منتهی میشود.
این مصالحهء دائمی در قوای خدادادی که دائما در میان افراد جامعهء بشریت‏ جریان دارد ضامن حفظ و ترقی و تکامل آنست و آنچه باین معنی کمک کند چون‏ متکی بیک اصل غریزی است پایدار میماند.
بعکس؛آنچه برهم‏زنندهء اساس اجتماع تعاونی بوده و بزبان قرآن«موجب‏ فساد در زمین»باشد با این غریزهء فطری و ناموس طبیعی سازگار نیست و دوام ندارد
این نکته قابل توجه است که قرآن میگوید:«خداوند بوسیلهء عده‏ای از عدهء دیگری جلوگیری می‏کند تا فساد زمین را فرا نگیرد،این همان روح اجتماع‏ تعاوین است که ملازم با حفظ کثرت و بقاء اجتماع است؛نمی‏گوید:خداوند عده‏ای‏ را بوسیلهء عدهء دیگری نابود میکند که معنی تنازع بقاء و مستلزم باقی ماندن یک‏ صنف و از بین رفتن دیگری و بهم خوردن کثرت و اجتماع باشد(دقت کنید).

تاریخ اسلام به خصوص تاریخ ایران زخم های زیادی بر تن دارد که حکایت از کنار زدن یا کنار رفتن علمای دلسوز دارد. روحانیت متعهد در گذشته خود همواره ثابت کرده که حفظ اسلام به عنوان تنها مکتب نجات بخش سرلوحه رفتار اوست و فقط به مصالح عالی انسان در ابعاد فردی و اجتماعی آن می اندیشد . به طوری که آزادانه و با شجاعت دینی خود در مواقع لزوم دولت ها و افراد را متوجه به انحرافشان کرده است و این همان سیره ای است که پیامبران الهی و در راس آنها نبی مکرم اسلام (صلی الله علیه و آله وسلم) و به دنبال ایشان امامان معصوم علیهم السلام بنیان گذار آن بوده و برای آن جان باخته اند .

از این رو در احادیث و روایات ائمه اطهار ، اهل علم به عنوان نزدیکترین انسان ها به مرتبه ی نبوت دانسته شده اند.   

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) می فرماید:

اُقرب الناسِ مِن درجةِ اهلُ العلمِ واهلُ الاجتهادِ.

نزدیکترین انسان ها به مرتبه ی نبوت. اهل علم (علمای دین) و رزم آوران هستند.

بر این اساس حضرت امام (قدس سره) نیز در مقاطع مختلف به روحانیت آگاه و دلسوز امر کردندتا در صحنه های مختلف انقلاب از جمله انتخابات ها حضور فعال داشته باشند .

به طوری که در وصیت نامه الهی سیاسی خود ، عدم حضور روحانیت را دربعضی از مقاطع انقلاب در رأس گناهان کبیره برای علما،روحانیون و ملت دانسته اند :

" همه در پیشگاه خداوند متعال مسئول می باشند از این قرار عدم دخالت ملت از مراجع علمای بزرگ تا طبقه ی بازاری و کشاورز و کارگر و کارمند همه و همه مسئول سرنوشت کشور و اسلام می باشند. چه در نسل حاضر و چه در نسل های آینده و چه بسا که در بعضی مقاطع عدم حضور و مسامحه گناهان کبیره است "

بدیهی است که اصرار امام راحل (قدس سره) بر حضور فعال و مستمر روحانیت بدین خاطر است که از این بازوی قوی ارتباطی ولایت فقیه با مردم در لحظه های حساس استفاده شود و مردم مسلمان ،از سالم ترین راه و به بهترین وجه در جریان امور قرار گیرند . مقام معظم رهبری (مدظله العالی ) نیز حضور روحانیت در صحنه های مختلف و حساس را باعث سلامت نظام دانسته اند.

روحانیون وعلمای دینی در طول قرن ها متمالی تحریف را از ساحت احکام الهی دور کردند شعله ایمان را در دل مردم برافروختند و آن را با قرآن کریم و تعالیم اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام آشنا ساختند

در این راستا پیامبر عظیم الشان جهان (صلی الله علیه و آله و سلم ) حضور فعال علمای دین در زمان خطر و سنت گذاری های غلط لازم شمرده و فرموده اند:

"اِذا ظَهَرَتٍ البداع فی امتی فلیظهر العالم علمد. فمن لم یعلم فعلیه لعنه الله"  (کافی ج 1ص 56)

به دلیل اهمیت و حساسیت این کانال ارتباطی که دشمن درصدد حذف و محدود کردن روحانیت بر آمد و شعار جدایی دین از سیاست را مطرح ساخت. اما روحانیت آگاه که شهید مدرس (قدس سره) رهبری کرد آن را در آن زمان به دوش می کشیدبه مقابله با این شعار استعماری پرداخت.

شهید مدرس ،آن روحانی سیاست مدار ،در جلسه استیضاح دولت موستوفی الممالک در نطقی ، بدون هیچ واهمه ای از دولت های استعماری به بیان حقیقت پرداخت وتفکر دینی سیاسی خود را در عرصه بین المللی چنین اعلام داشت:

"منشا سیاست ما دیانت ما است ما نسبت به دول دنیا دوست هستیم چه همسایه وچه غیر همسایه چه جنوب وجه شرق و غرب و هرکسی متعرض ما بشود متعرض آن میشویم هر چه باشد هر که باشد به قدری که از ما بر می آید و ساخته است "

امام آگاه و روشن ضمیر نیز به گونه ای زیبا و هوشیارانه پرده از این نقشه دشمن برداشته و می فرماید:

" این تکلیف آقایان است که راجع به مسائل اسلامی که پیش می آید چه وکیلی بخواهید تعیین بکنید و جه رئیس جمهور بخواهد تعیین کند. باید در صحنه باشید عذری ندارید که بروید کنار بنشینید البته اشخاصی پیدا می شوند که با گفته های خودشان نوشته های خودشان می خواهند شما را نگذارند وارد بشوید ! آنها می خواهند شما را نگذارند وارد بشوید ! آنها می خواهند اشخاص را تعیین بکنند که بعد ها ما گرفتار بشویم شماها باید وارد شوید در مسئله و با کمال جدیت اهمیت بدهید به این مسئله ... "

 => اگر روزی افرادی فقط شعار جدایی دین از سیاست را می دادند اما امروز افراد و جریانهایی پیدا شده اند که خود را فراتر از روحانیت و معارف برخواسته از حوزه های علمیه می دانند !  باید مراقب بود که این افراد و جریانها ، خطرناک تر از نظریه پردازانِ جدایی دین از سیاست هستند .

1- توجه به سوابق کاری (تجربه) و حیا

باید مردم در انتخاب نامزدها، به سوابق کاری (تجربه) او توجه داشته باشند.
حضرت علی(ع) می فرمایند: «كسی كه كم تجربه بود فریب می خورد و كسی كه تجربه اش زیاد بود لغزش هایش كم می گردد»
امام علی (ع) به مالک اشتر توصیه می کند که اهل تجربه را به کار گیرد و از تجارب آنان به خوبی استفاده کند؛ « و توخ منهم اهل التجربه و الحیاء ؛ كارگزاران خود را از اهل تجربه و حیا برگزین.»
حضرت در کنار «تجربه» مسئله «حیا» را نیز متذکر می شوند؛ زیرا روشن است که افراد باتجربه اگر ناپاک باشند به مراتب، خطرناک تر و مخرب تر از دیگران خواهند بود.

امیرالمومنین علی (ع) در این خصوص به مالك اشتر هشدار داده می فرماید: « بدان كه بدترین وزیران مباشر تو آنهایی هستند كه در گذشته وزرای اشرار و بدكاران و در گناهان آنان شریك بودند و به طور قطع ایشان حامیان گنهكاران و برادران اهل ظلم بوده اند و تو به جای آنها باید جستجو كنی در بین اهل ایمان افرادی را انتخاب كنی كه در رای و اندیشه و نفوذ همانند آنها باشند و گناهان آنها را هم مرتكب نشده باشند و ستمگر را بر ستمش و گناهكار را بر گناهش یاری نكرده اند. چنین افرادی هزینه كمتری برای تو دارند و یاریشان بهتر و مهربانی اشان بیشتر و دوستی اشان با غیر تو كمتر باشد.»

حضرت علی علی (ع) در عهدنامه خود به مالك اشتر می فرماید:« تو آنان (كارگزاران) را به سابقه ای كه با مردم نیك داشته اند آزمایش كن و بر آن كس اعتماد كن كه میان همه مردی اثری نیكو به جای گذاشته و به امانت داری از همه معروفتر است كه این نوع انتخاب علامت خیر خواهی تو برای دین خداست و برای كسی است كه كار را به دست تو سپرده است.»

2- توجه به اصالت خانوادگی

دومین ملاكی كه باید در انتخاب نامزد اصلح مدنظر قرار دهیم، توجه به اصالت خانوادگی آنهاست؛ امیرالمومنین در نامه خود به مالك اشتر می فرماید: « با كسانی مانوس شو كه ازخانواده های شریف و خوشنام و دارای سابقه درخشان باشند. همانها كها از رزمندگان و شجاعان و اهل جود و كرمند.»
حضرت همچنین در عهدنامه خود به مالك اشتر توصیه كند كه «كارگزاران خود را از خانواده های پاكدامن و از كسانی كه سبقت در اسلام دارند برگزین كه از نظر اخلاق بزرگوارترین و از نظر آبرو محفوظ تر و طمع شان كمتر و عاقبت نگری شان فزونتر است.»

3- رعایت تناسب میان فرد و مسئولیت مورد نظر

لذا یکی دیگر از ملاک انتخاب اصلح «رعایت تناسب میان فرد و مسئولیت مورد نظر» است.
حضرت علی (ع) در عهدنامه خود به مالك اشتر چنین توصیه می كند؛ « بر سر هر یك از كارهایت رئیس و كاردانی را بگذار كه بزرگی كار او را خسته نكند و زیادی كار او را پریشان نسازد.»
باید توجه داشت كه عدم رعایت این ملاك، موجب هدر رفتن نیروها و ضایع شدن امكانات و یاس و ناامیدی متخصصان و دهها آفت و آسیب اجتماعی و روحی دیگر می شود بنابراین باید در انتخاب افراد برای پستهای مختلف مسئله تناسب ویژگیها و تخصص های آنان را با پست و مسئولیت مورد نظر ، در نظر بگیریم.

4- توجه به سوابق دینی و اخلاقی

سوابق دینی و اخلاقی نامزدها یكی از مهمترین ملاك ها در انتخاب آنهاست و مردم باید در انتخاب خود به این ملاک مهم توجه لازم را داشته باشند.
حضرت علی (ع) در نامه خود به مالك اشتر او را از به كارگیری افراد سست ایمان و دارای سوء سابقه برحذر داشته و می فرماید: «به تحقیق آنهایی كه حامی دین و موجب كثرت مسلمین و آماده پیكار با دشمنانند توده مردمند پس تو باید با این گروه همراه باشی و به سوی ایشان میل و رغبت نشان دهی.»

باید به این نكته توجه داشت كه حضور افراد سست و ایمان و غیرمعتقد به موازین اسلام در مسئولیت های جامعه اسلامی ، زمینه را برای فتنه انگیزی دشمنان دین فراهم می كند، بنابراین باید در انتخاب خود دقت كنیم تا از حضور این افراد در جمع مسئولان كشور اسلامی جلوگیری كنیم.
دلیل رعایت این ملاك در انتخاب افراد به این خاطر است كه كسی كه به دین و موازین دینی و ضوابط اخلاقی پایبند نباشد، نه می تواند به درستی، به مردم خدمت كند و نه می تواند احكام دینی را در جامعه پیاده كند و نه می تواند گامی در جهت توسعه اخلاقی جامعه بردارد؛ كسی كه در برابر خداوند خود را مسئول نداند، یقیناً،هرگز خود را در برابر مردم مسئول نخواهد دانست؛ هر چند ممكن است برای ظاهرسازی و مردم فریبی چنین وانمود كند كه مدافع حقوق مردم و جامعه است؛ اما، بدون تردید، اگر كوچك ترین فرصتی به دست آورد، از هیچ خانتی به مردم و جامعه فروگذار نخواهد كرد.

حضرت علی (ع) در عهدنامه خود به مالك اشتر می فرماید: « فردی را انتخاب كن كه به نظرت از دیگران خیرخواه تر و در برابر فرمان پروردگار و رسول خدا و امامت مطیع تر باشد. از میان اشخاص پاكترین و بردبارترین را برگزین. كسی كه هنگام خشم صبوری كند و از پذیرفتن عذر خطاركار آرامش یابد. با ضعیفان مهربان و با زورگویان تند و خشن باشد و كسی كه درشتی دیگران او را جا نكند و نرمی و ملاطفت او را نگیرد. »
چنان كه از توصیه حضرت بر می آید، باید در انتخاب افراد، به سوابق ایمانی و اخلاقی آنها دقت كنیم چرا كه كسی كه همواره خداوند را حاضر و ناظر همه اعمالش می بیند، هرگز به خود اجازه ظلم و خیانت را نخواهد دادو در برابر همه حركات و سكناتش پاسخ گو خواهد بود و هرگز خیال سوء استفاده از مقام و مسئولیت را به خود راه نخواهد داد. این شخص نه تنها با گفتار خود بلكه با رفتار خود، زمینه توسعه اخلاق و معنویت را در جامعه فراهم خواهد كرد.

5- اجرای عدالت

«عدالت» شاخصه مهم نظام اسلامی و تابلوی قسط و عدل در زمینه‌های مختلف اقتصادی‏، اجتماعی، فرهنگی و… است؛ اجرای «عدالت» در جامعه باعث اصلاح امر معیشتی اقشار آسیب پذیر جامعه می شود و زمینه بسیار مساعدی را جهت تحقق ارزشهای دینی فراهم می‌كند؛ اجرای «عدالت» از سوی مسئولین نظام باعث اعتماد مردم به نظام و الگوپذیری آنها از مسئولین نظام خواهد شد. لذا یکی دیگر از ملاک انتخاب اصلح «اجرای عدالت» از سوی نامزدهای انتخاباتی است.

مردم باید با بررسی مقوله «عدالت» در کارنامه نامزدها، به انتخاب اصلح برسند:

امیرالمؤمنین علی(ع) می فرمایند: كسی كه عادل باشد، حكمش نفوذ خواهد كرد

امام علی (ع) تنها راه كشورداری را‏، اجرای واقعی عدالت می داند؛ چنان که وقتی ابن زیاد بن ابیه كه به جای عبدالله بن عباس، به فارس و شهرهای پیرامون آن حكومت می‌راند، امام او را در دستورالعملی طولانی‏، از گرفتن مالیات نا به هنگام نهی می كنند و می فرمایند: « عدالت را بگستران و از ستمكاری پرهیز كن‏، كه ستم رعیت را به آوارگی كشاند و بیدادگری به مبارزه و شمشیر می انجامد.»

همچنین حضرت در سفارشاتی كه به عمر می‌كنند، می فرمایند:« در سه مسئله اساسی دقت كن:

اول: در حدودی كه میان متخلفان و مجرمان اجرا می كنی میان افراد هیچ گونه امتیازی در نظر نگیر.

دوم: در حال شادی و غضب طبق حكم خدا، حكم كن.

سوم: در تقسیم بیت المال هرگز مراعات نژاد را نكن.»

6- سعه صدر، حلم و متانت

امام علی (ع) می فرماید: ابزار ریاست سعه صدر است.
اما علی (ع) بردباری را مهمترین ركن ریاست می دانند و بر حفظ متنانت تاکید دارند: هنگامی كه نعمت ها به تو رو آوردند، مغرور و خوشحال مشو .

7- رسیدگی به مشکلات مردم

متاسفانه مردم بارها شاهد آن بوده اند که عده ای از کوته نظران سیاسی در گذشته برای اینکه مقبولیت مردم را بدست آورند، «رسیدگی به مشکلات مردم» را در صدر شعارهای انتخاباتی خود قرار داده اما بعد از رسیدن به کرسی ریاست، شعارها و وعده های خویش را فراموش می کردند و مردم را به حال خود وا می گذاشتند.

امروزه مردم هوشیار ایران اسلامی به خوبی با این افراد آشناست و خوب می داند که کدام نامزد وقتی از رسیدگی به مشکلات مردم سخن می گوید، آیا سخن او راست است یا دروغ!
مردم همواره یکی از ملاک های انتخاب خود را «رسیدگی به مشکلات خود» دانسته و بر اساس آن دست به انتخاب اصلح زده اند، لذا حال نیز باید به این ملاک مهم در انتخاب خود توجه داشته باشند.

8- همنشینی با مردم و دوری از خائنین

یکی دیگر از ملاک های انتخاب اصلح از منظر حضرت علی (ع)، «همنشینی با مردم و دوری از خائنین» است.
امیرالمؤمنین علی(ع) می فرمایند: كسی كه وزیرش به او خیانت كرد برنامه ها و تدابیرش از بین خواهد رفت
حضرت درباره همنشینی با مردم نیز می فرمایند:«هیچ گاه خود را در زمانی طولانی از رعیت پنهان مدار! چرا كه دور بودن زمامداران از چشم رعایا، خود موجب نوعی محدودیت و بی اطلاعی نسبت به امور مملكت است، و این چهره پنهان داشتن زمامداران، آگاهی آنها را از مسائل نهایی قطع می كند. در نتیجه بزرگ در نزد آنان كوچك، و كوچك بزرگ، و كار نیك زشت، و كار بد خوب، و حق با باطل آمیخته می شود.

اما اگر مدیر به شكلی دوستانه و مهرآمیز به محل كار افراد رفته، آنها را جمع كند و ساعتی با آنها نشسته، حرف ها و سخنانشان را بشنود، بحدی در روحیه كاركنان تأثیر مثبت می گذارد و دوستی و صمیمیتی بین آنها حاكم می كند كه قابل توصیف نیست.»

9- استفاده از فرصت ها و شدت عمل در مواقع لازم

امیرالمؤمنین(ع) بر استفاده از فرصت ها تاکید دارند و می فرمایند: بر حذر باشید از عقب انداختن كارها، هنگامی كه امكان- كاری- برایتان به وجود آمد، اقدام كنید.
همچنین حضرت در خصوص «شدت عمل در مواقع لازم» می فرمایند: شدت و سختگیری را، با كمی نرمش درهم آمیز، در آن جا كه مدارا كردن بهتر است، مدارا كن! اما آن جایی كه جز با شدت عمل، كار از پیش نمی رود، شدت را به كار بند.

10- مشورت با صاحب نظران و آگاهان

باید توجه داشت كه انتخاب یك امر مهم در زندگی فرد و آینده جامعه ای است كه در آن زندگی می كند با یك انتخاب درست، اولاً امانت الهی به دست كسی كه شایسته امانتداری آن است، سپرده می شود و ثانیاً فرد می تواند پاسخگوی رای خود در روز قیامت در پیشگاه خداوند بزرگ باشد.

بنابراین اگر می خواهیم فردی را برای احراز پستی انتخاب كنیم و از توانمندیها و قابلیت های آن آگاهی كافی ندارند، عاقلانه ترین راه این است كه با صاحب نظران و آگاهان و دلسوزان امر مشورت كنیم تا در انتخاب خود درست عمل كنیم با این كار اولاً ضریب خطا را در انتخاب خود به شدت كاهش می دهیم. ثانیا: در صورت مشورت با نیك خواهان و افراد با صلاحیت، در پیشگاه خداوند معذرو خواهیم بود.

حضرت علی (ع) در عهدنامه خود به مالك اشتر در این خصوص توصیه می كند؛ « به رفتار كارگزارانت بیندیش و پس از آزمایش آنها را به كارهایی، منصوب كن و به میل خود و بدون مشورت با دیگران آنها را به كار مگمار. زیر دنبال هوای نفس رفتن و به رای دیگران توجه نكردن از موارد ظلم و خیانت محسوب می شود.»

حضرت علی (ع) به مالك اشتر توصیه می كند كه در انتخاب كارگزاران با دیگران مشورت كند، اما به چه كسانی؟
امیرالمومنین علی (ع) در نامه خود به مالك اشتر، او را از مشورت با برخی از افراد برحذر می دارد؛ « در مشورت كردن اشخاص بخیل را دخالت مده كه ترا از نیكی و كار خیر باز داشته و ترا از فقر می ترساند و نیز با آدم ترسو مشورت مكن كه ترا در انجام كارها سست می كند و همچنین شخص حریص را مورد شور قرار مده كه حرص ستم نمودن را در نظرت آرایش می دهد. به تحقیق كه بخل و ترس و حرص، غرایزی هستند كه از سوء ظن به پروردگار سرچشمه می گیرند.»

در زمان های گذشته، پادشاهی تخته سنگ را در وسط جاده قرار داد

و برای این که عکس العمل مردم را ببیند خودش را در جایی مخفی کرد.

بعضی از بازرگانان و ندیمان ثروتمند پادشاه بی تفاوت از کنار تخته سنگ می گذشتند.

بسیاری هم غرولند می کردند که این چه شهری است که نظم ندارد

حاکم این شهر عجب مرد بی عرضه ای است و …

با وجود این هیچ کس تخته سنگ را از وسط بر نمی داشت.

نزدیک غروب، یک روستایی که پشتش بار میوه و سبزیجات بود ، نزدیک سنگ شد.

بارهایش را زمین گذاشت و با هر زحمتی بود تخته سنگ را از وسط جاده

برداشت و آن را کناری قرار داد. ناگهان کیسه ای را دید که زیر تخته سنگ قرار

داده شده بود ، کیسه را باز کرد و داخل آن سکه های طلا و یک یادداشت پیدا کرد.

پادشاه در آن یادداشت نوشته بود:

“هر سد و مانعی می تواند شانسی برای تغییر زندگی انسان باشد” 

سیر نیوز - نظام جمهوري اسلامي ايران، حکومتي مردم سالار و مبتني بر تعاليم شرع مقدس اسلام مي باشد که انتخابات نقش بسيار مهمي در صحنه هاي سياسي کشور و نظام ایفا می کند و مي توان گفت تقريباً تمامي مسئولان "تصمیم ساز" کشوري از طريق انتخابات عمومي برگزيده مي شوند. در اصل ششم قانون اساسي آمده است : « در جمهوري اسلامي ايران امور کشور بايد با اتکاء به آراء عمومي اداره شود ».

در نظام اسلامي، انتخابات تنها به عنوان يک حق براي مردم نيست بلکه به عنوان يک وظيفه و تکليف ديني و ملي همگاني بوده و در تمام انتخاباتي که به هر منظور پيش مي آيد شرکت کنند.

امت اسلامي در انتخابات وظيفه حساسي دارند لذا بايد فردي را که مي خواهند انتخاب کنند، فقط براي رضاي خدا و مصلحت امت اسلامي باشد و در انتخاب آنها هيچ گونه انگيزه اي، "غير از انتخاب اصلح که تنها راه حاکميت صالحان است"، نداشته باشند.
بر همين اساس بايد افرادي را که مي خواهند انتخاب کنند، کاملاً شناخته شده باشند و آنها را در ديانت و صداقت امتحان کرده و ميزان کارآئي آنها را براي کاري که انتخاب مي کنند، دانسته باشند.
آنچه بايد انگيزه يک فرد مسلمان در انتخاب افراد باشد همان مصلحت انديشي و انتخاب اصلح است و هنگامي که به پاي صندوق هاي راي مي روند فقط براي رضاي خدا ، مصلحت اسلام و کشور اسلامي، شايسته ترين افراد را انتخاب کنند که این انتخاب اصلح مورد اشاره در کلام وحی در قرآن کریم و همچنین ائمه اطهار (ع) می باشد.

** اصلح از ديدگاه قرآن کریم و روايات ائمه اطهار (عليه السلام)
1 ـ سعه ي صدر : قال علي (عليه السلام) :
« اله الرياسه سعه الصدر » ؛ ابزار رياست سعه ي صدر است.
2 ـ حلم : قال علي (عليه السلام) :
« الحلم راس الرئاسه » ؛ بردباري مهمترين رکن رياست است.
3 ـ متانت : قال علي (عليه السلام) :
« و لا تکن عند النغماء بطراً »؛ در هنگامي که نعمت ها به تو رو آرند، مغرور و خوشحال مشو.
4 ـ استقامت : قرآن مجيد مي فرمايد :
« لتبلون في اموالکم و انفسکم و لتسمعن من الذين اوتوا الکتاب من قبلکم و من الذين
اشرکوا أذي کثيراً و إن تصبروا و تتقوا فان ذلک من عزم الامور » ؛ به طور مسلم در اموال و نفوس خود آزمايش مي شويد، و از آنها که پيش از شما کتاب [ آسماني ] داده شدند [ يعني يهود و همچنين ] از آنها که راه شرک پيش گرفتند، سخنان آزار دهنده و فراوان خواهيد شنيد، و اگر استقامت کنيد و تقوا پيشه سازيد، پس به درستي که آن از عزم امور است.
5 ـ صبر : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« الصبر عون علي کل امرٍ »؛ صبر و پايداري بر هر کاري ياور است.
6 ـ تحمل افکار ديگران : قرآن مجيد مي فرمايند :
« و لو شاء ربک لجعل الناس امه واحده و لا يزالون مختلفين » ؛ و اگر پروردگارت مي خواست، همه ي مردم را امت واحد بدون هيچگونه
اختلاف قرار مي داد، ولي آنها همواره مختلف اند.
7 ـ هوشياري : اميرالمومنين (عليه السلام) مي فرمايند :
« من امارات الدوله اليقظه [ التيقظ ] لحراسه الامور » ؛ از دلايل بقاي دولت بيداري آگاهي و هوشياري در حفظ و حراست امور مي باشد.
« من دلائل الدوله قله الغفله » ؛ از دلايل موفقيت کم غفلتي است.
8 ـ سعي و کوشش : اميرالمومنين (عليه السلام) مي فرمايند :
« ما ادرک المجد من فاته الجد » ؛ کسي که کوشش نکرد به مجد و عظمت نرسيد.
9 ـ پشت کار : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« قليل يدوم خير من کثير ينقطع »؛ [ چيز ] کمي که مداوم باشد، بهتر از زيادي است که تداوم ندارد.
10 ـ شجاعت : اميرالمومنين (عليه السلام) در توصيف ارزش هاي اخلاقي « مالک اشتر » با توجه به انتصاب او به عنوان فرماندار مردم مصر چنين مي فرمايند :
« اما بعد فقد بعثت اليکم عبداً من عباد الله لاينام ايام الخوف و لا ينکل عن العداء ساعات الروع اشد علي الفجار من حريق النار » ؛ اما بعد، يکي از بندگان خداوند را به سوي شما فرستادم که به هنگام خوف ( مردم از جنگ ) خواب به چشم راه نمي دهد، در ساعات ترس و وحشت از دشمن هراس نخواهد داشت و نسبت به بدکاران از شعله آتش سوزنده تر است.
11 ـ سخنوري : اهميت سخن گفتن به حدي است که اميرالمومنين (عليه السلام) مي فرمايند:  
« رب کلام انفذ من سهام »؛ چه بسيار سخناني که از تير موثرترند.
« و احلل عقده من لساني يفقهوا قولي »؛ و گره از زبانم بگشا تا سخنان مرا بفهمند.
12 ـ دشمن ستيزي : قرآن مجيد مي فرمايند :
« لا تجد قوماً يومنون بالله و اليوم الاخر يوادون من حاد الله و رسوله و لو کانوا آباء هم او ابناء هم او اخوانهم او عشيرتهم » ؛ قومي را نمي يابي که با داشتن ايمان، به خدا و روز قيامت، با دشمنان خدا و رسولش دوستي کنند، هر چند پدران، فرزندان، برادران و يا خويشاوندان آنان باشند.
13 ـ ايمان و عمل صالح : قرآن مجيد مي فرمايد :
« ان الذين آمنوا و عملوا الصالحات سيجعل لهم الرحمن و داً »؛ کساني که ايمان آورده و عمل صالح انجام دهند، خداوند رحمان محبت آنها را در دلها مي افکند.
14 ـ محبت داشتن : قرآن مجيد مي فرمايد :
« لقد جاء کم من انفسکم عزيز عليه ما عنتم حريص عليکم بالمومنين روف رحيم »؛
رسولي از خود شما به سويتان آمد که رنج هاي شما بر او سخت، و بر هدايت شما اصرار دارد و نسبت به مومنين رئوف و مهربان است.
15 ـ خوش اخلاقي : محبت و مهر پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله و سلم) به حدي است که قرآن مجيد آن را منبعث از رحمت پروردگار به حساب آورده مي فرمايد :
« فبما رحمه من الله لنت لهم و لو کنت فطا غليظ القلب لانفضوا من حولک فاعف عنهم و استغفرلهم »؛ از پرتو رحمت الهي در برابر آنها، نرم ( و مهربان ) شدي و اگر خشن و سنگ دل بودي، از اطراف تو پراکنده مي شدند، بنابراين آنها را عفو کن و براي آنها طلب آمرزش نما.
16 ـ تولي و تبري : عن رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم) :
« الحب في الله فريضه و البغض في الله فريضه » ؛ از پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) نقل شده است دوستي در راه
خدا و دشمني در راه خدا تکليف است.
امام صادق (عليه السلام) مي فرمايد :
« کل من لم يحب علي الدين و لم يبغض علي الدين، فلا دين له »؛ کسي که دوستي و دشمني بر دين نداشته باشد، دين ندارد.
17 ـ مدارا : اميرالمومنين (عليه السلام) فرمود :
« راس السياسه استعمال الرفق » ؛ مهمترين رکن سياست به کارگيري رفق و مدار است.
و در جايي ديگر آن حضرت مي فرمايد :
« ثمره العقل مداراه الناس » ؛ ثمره ي عقل مدارا کردن با مردم است.
« مداراه الرجال من افضل الاعمال » ؛ مدارا کردن با مردم از بهترين اعمال است.
18 ـ درخواست عمل در حد توان : اميرالمومنين علي (عليه السلام) مي فرمايد :
« اذا اردت ان تطاع فاسئل ما يستطاع » ؛
اگر خواستي تو را اطاعت کنند، چيزي که مقدور باشد، طلب کن.
19 ـ دوري از مخالفت : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« الخلاف يهدم الراي »؛ مخالفت تصميم گيري را نابود مي کند.
20 ـ شدت عمل در مواقع لازم : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« و اخلط الشده بضغث من اللين و ارفق ما کان الرفق ارفق و اعتزم بالشده حين لا يغني عنک الا الشده »؛ شدت و سخت گيري را، با کمي نرمش درهم آميز، در آنجا که مدارا کردن بهتر است، مدار کن ! اما آنجايي که جز با شدت عمل، کار از پيش نمي رود، شدت را به کار بند.
21 ـ پرهيز از جزيي نگري : امير المومنين علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« ان رايک لا يتسع لکل شيء ففرغه للمهم » ؛ راي و فکر تو گنجايش همه چيز را ندارد، پس او را براي پرداختن به امور مهم آزاد گذار.
22 ـ استفاده از فرصت ها : امام علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« و لا کل فرصه تصاب » ؛ هر فرصتي باز نمي گردد.
در همين مورد امام حسن (عليه السلام) مي فرمايند :
« الفرصه سريعه الفوت بطيئه العود » ؛فرصت با سرعت از بين مي رود و به کندي باز مي گردد.
امام صادق (عليه السلام) از امير المومنين علي (عليه السلام) نقل مي کند :
« اياکم و التسويف في العمل بادروا به اذا امکنکم » ؛ بر حذر باشيد از عقب انداختن کارها، هنگامي که امکان کاري برايتان به وجود آمد، اقدام کنيد.
23 ـ پرهيز از لجاجت : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« اللجاج يفسد الراي »؛ لجاجت، فکر و انديشه انسان را فاسد مي کند.
و باز مي فرمايند :
« ليس للجوج تدبير » ؛ افراد لجوج عاقبت انديشي ندارند.
24 ـ کنترل و نظارت : اميرالمومنين (عليه السلام) در نامه ي خود به مالک اشتر مي فرمايند :
سپس با فرستادن ماموران مخفي، راستگو و با وفا، کارهاي آنان ا زير نظر بگير، زيرا بازرسي مداوم پنهاني سبب مي شود که آنها به امانت داري و مدارا کردن با زير دستان ترغيب شوند
در اين مورد امام رضا (عليه السلام) فرموده اند :
« پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله و سلم) همواره هنگامي که لشگريان را براي جنگ اعزام مي نمودند و به اميران اطمينان نداشتند، فردي مورد اعتماد به همراه او مي فرستادند که از او به آن حضرت خبر برساند»
25 ـ ارزيابي نيروها : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« افه الاعمال عجز العمال »
آفت و بلاي کارها ناتواني کارگزاران است.
26 ـ تشويق نيکوکاران : از اميرالمومنين علي (عليه السلام) نقل شده است :
« هرگز نبايد افراد نيکوکار و بدکار در نظرت مساوي باشند، زيرا اين کار سبب مي شود که افراد نيکوکار در نيکي هايشان بي رغبت شوند و بدکاران در عمل بدشان تشويق گردند، و هر کدام از اينها را مطابق کارش پاداش ده. »
27 ـ تنبيه خطاکاران : اگر يکي از آنها دست به خيانت زد و ماموران سري تو متفقاً چنين گزارشي را دادند، به همين مقدار از شهادت قناعت کن و او را زير تازيانه ي کيفر بگيرد و به مقدار خيانتي که انجام داده، او را کيفر نما، سپس وي را در مقام خواري و مذلت بنشان و نشان خيانت را بر او بنه و گردن بند ننگ و تهمت را بر گردنش بيفکن و او را به جامعه معرفي کن
28 ـ عفو و گذشت : قرآن مجيد مي فرمايد :
« و منهم الذين يؤذون النبي و يقولون هو اذن
قل اذن خيرٍ لکم » ؛ از آنها کساني هستند که پيامبر را آزار مي دهند و ميگويند او خوش باور و گوشي است بگو خوش باور بودن او به نفع شماست.

حضرت علي (عليه السلام) به مالک اشتر چنين مي فرمايند :
« گاه از آنها لغزش و خطا سر مي زند، ناراحتي هايي به آنان عارض مي گردد، به دست آنان عملاً يا به طور اشتباه کارهايي انجام مي شود در اين مورد از عفو و گذشت خود آن مقدار به آنها عطا کن، که دوست داري خداوند از عفوش به تو عنايت کند، زيرا تو مافوق آنها و پيشوايت مافوق تو و خداوند ما فوق کسي است که تو را زمامدار قرار داده است »
29 ـ استفاده از تجربه : حضرت علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« العقل غريزه يزيد بالعلم بالتجارب »
عقل غريزه اي است که با علم و تجربه زياد مي شود.
آن حضرت در جاي ديگري مي فرمايند :
« کسي که کم تجربه بود فريب خورد و کسي که تجربه اش زياد بود لغزش هايش کم گرديد ».
30 ـ مشورت کردن : پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) در موارد بسياري با اصحاب مشورت نموده و نظر آنها را عمل مي نمايند :
« حق علي العاقل ان يستديم الاسترشاد و يترک الاستبداد » ؛ بر عاقل حق است که همواره از ديگران راهنمايي بخواهد و استبداد را ترک کند ».
31 ـ در نظر داشتن رضايت الهي : امير المومنين علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« و هرگز خداوند را به خاطر رضايت احدي از مخلوقاتش به خشم نياور، چرا که خداوند جاي همه کس را مي گيرد و کسي نمي تواند جاي خداوند را بگيرد »
عدالت داشتن : اميرالمومنين علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« من عدل نفذ حکمه »؛ کسي که عادل باشد، حکمش نفوذ خواهد کرد.
33 ـ رسيدگي به مشکلات : رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) مي فرمايند :
« همانا خداوند بندگان را در مورد آبرويشان مورد سوال قرار مي دهد، همان گونه که در مورد اموالشان سوال مي کند و مي فرمايد : اي بنده ي من ! به تو نعمت آبرو دادم، پس آيا با اين آبرو مظلومي را کمک کردي ؟ و به فرياد غمگيني رسيدي ؟ »
34 ـ دوري از خائين : اميرالمومنين علي (عليه السلام) مي فرمايند :
« من خانه وزيره فسد تدبيره » ؛ هيچ گاه خود را در زماني طولاني از رعيت پنهان مدار ! چرا که دور بودن زمامداران از چشم رعايا، موجب نوعي محدوديت و بي اطلاعي نسبت به امور مملکت است، و اين چهره پنهان داشتن زمامداران،
آگاهي آنها را از مسائل نهايي قطع مي کند. در نتيجه بزرگ در نزد آنان کوچک، و کوچک بزرگ و کار نيک زشت و کار بد خوب و حق با باطل آميخته مي شود. اما اگر مدير به شکلي دوستانه و مهرآميز به محل کار افراد رفته، آنها را جمع کند و ساعتي با آنها نشسته، حرف ها و سخنان شان را بشنود، به حدي در روحيه ي کارکنان تاثير مثبت مي گذارد و دوستي و صميميت بين آنها حاکم مي کند که قابل توصيف نيست »

تظاهرات افغان ها در اعتراض به اهانت نظامیان آمریکایی به قرآن (کابل)

 حضور همگانی مردم در پای صندوق‌های رای و دقت آنان در انتخاب نمایندگانی صالح و با تقوا و معتقد به نظام و ولایت فقیه، راهکاری برای پاسداری ارزش‌ها و بقای حکومت دینی است. مردم باید در این امتحان‌های بزرگ الهی، برای ماندگاری دین و نظام، پا به عرصه دفع خائن و انتخاب خادم درستکار بگذارند و در این میدان، رضای خداوند را بر رضای خویشتن مقدم دارند؛ تا همچنان ضامن ترویج فرهنگ اسلام عزیز و نفی سلطه جهان خواران و مستکبران شوند! از این رو امام بزرگوارمان در پایان عمر شریف خود فرمودند: «من در ایام آخر عمر با امیدواری کامل و سرافرازی از نبوغ شما به سوی دار رحمت حق کوچ می‌کنم. سرفرازی و مباهات آنگاه به حد کمال خواهد رسید که در ا نتخابات مجلس شورای اسلامی، چون انتخابات ریاست جمهوری، کمال رشد انسانی - اسلامی خودتان را نشان دهید. شما ای ملت عزیز که برای خدا و جلب رضای او به پا خاستید و با تأیید و توفیق ذات مقدسش به پیروزی معجزه آسا رسیدید، اکنون نیز در این مرحله که مقام امتحان است، کوشش کنید که مصالح اسلام و کشور اسلامی را فدای منافع شخصی یا گروهی نکنید. من انتظار دارم که وحدت کلمه خود را حفظ و در انتخاب وکلای خود رضای حق را بر رضای خود مقدم دارید.» زمانی این رضایت حاصل می‌شود و همه مرضی خداوند عزیز می‌گردیم که معیارهای انتخاب اصلح را مد نظر قرار دهیم و نماینده‌ای را برگزینیم که دارای ویژگی‌های ذیل باشد، که امام بزرگوارمان همواره بر آن پای می‌فشردند:

1. «اشخاصی که انتخاب می‌کنید،‌ سوابق‌شان را مطالعه کنید... در زمان سابق چه جور بودند، در زمان انقلاب چه جور بودند، از اول انقلاب تا حالا چه جور بودند و سوابق خانوادگی‌شان چه هست، عقایدشان چه هست و مقدار معلوماتشان چه هست.»(1)

2. «افرادی را انتخاب کنید که متعهد به اسلام شرقی و غربی‌ نباشند، بر صراط مستقیم انسانیت و اسلامیت باشند.»(2)

3. «کسانی را که انتخاب می‌کنید، ‌باید مسایل را تشخیص دهند، نه از افرادی باشند که اگر روس‌ یا امریکا یا قدرت دیگری تشری زد، بترسند؛ باید بایستند و مقابله کنند.»(3)

4. مردم شجاع ایران با دقت تمام به نمایندگانی رای دهند که... طعم تلخ فقر را چشیده باشند و در قول و عمل مدافع اسلام پا برهنگان زمین... و مدافع اسلام ناب محمدی (ص) باشند.»(4)

5. «باید اشخاص امین و صادق در مجلس شورا بروند که مقررات شما را بر طبق خواسته‌های خدای متعال پیاده کنند.»(5)

6. «سرنوشت اسلام و کشور خود را به دست کسانی دهید که به اسلام و جمهوری اسلامی و قانون اساسی معتقد و نسبت به احکام نورانی الهی متعهد باشند و منفعت خود را بر مصلحت کشور مقدم ندارند.»

7. «انتخاب اصلح برای مسلمین، یعنی انتخاب فردی که تعهد به اسلام و حیثیت آن داشته باشد، و همه چیز را بفهمد و چون در مجلس، اسلام تنها کافی نیست، بلکه باید مسلمانی باشد که احتیاجات مملکت را بشناسد و سیاست را بفهمد و مطلع به مصالح و مفاسد کشور باشد و ممکن است به شما و گروه شما هم مربوط نباشد، که اگر اصلح را انتخاب کردید، کاری اسلامی می‌کنید و این محکی است برای خودتان که تشخیص بدهید انتخاب برای اسلام است یا برای صلاح خوتان.»(7)اگر انتخاب، برای اسلام باشد، در این صورت، رضایت حق را بر رضای خویش مقدم داشته‌ایم و سعادت دو سرا و کمال خود را تدارک دیده‌ایم؛ و حافظ و نگهبان جمهوری اسلامی ایران گشته‌ایم.    پی نوشت ها

1.صحیفه نور، ج 9،‌ ص 177

2. همان، ج 11، ص 2843. همان، ج 18، ص 1984. همان، ج 4، ص 194

5. همان،‌ ج 5، ص 253

6. همان،‌ج11، ص 2697. همان، ج 18، ص 152

ادامه داردهمان،‌ج11، ص269

7. همان، ج 18، ص152