بعد فرمودند: یک از بزرگان در پی اعزام نماینده ای از سوی میرزای بزرگ شیرازی(ره) به یکی از بلاد، به مرحوم میرزا نوشت: نماینده ای بفرستید که از علم، تقوا و عقل برخوردار باشد. اگر چنین کسی یافت نشد،کسی را بفرستید که لا اقل متقی و عاقل باشد. و اگر نه،دست کم باید آن نماینده ، عاقل باشد تا اسلام را با عقلش حفظ کند. سپس اضافه کردند: من به شما می گویم اگر از علم و تقوای کافی برخوردار نیستید، از عقل و فکر خود تبعیت کنید تا حوزه مقدسه حفظ شود. این ناآرامی و پریشانی حضرت امام( قدس سره) و صحبت های آن روز ایشان، در اثر اطلاع از غیبت یکی از طلاب، درباره یکی از مراجع تقلید، رخ داد. امام خمینی(قدس سره) پس از این واقعه بیمار شدند و چند روز از تدریس و مباحثه ناتوان شدند. دلیل این همه، ان بود که آن بزرگوار از ارتکاب گناه تنفر داشت و حتی با شنیدن گناه دیگران به سختی بر می آشفت.

سیر وسلوک- منزل اول،ص37و38

غیبت یکی از بیماری های جامعه امروز است و هرچه بیشتر از این بیماری دوری کنیم آرامش روحی و روانی بیشتری پیدا می کنیم.