حسین جان...!!!

همه دارند به پابوسی تو می آیند!

طبق معمول من بی سرو پا جا ماندم....!!!!

آقای خوبی ها!!!

کربلا را چگونه ساختی که اینگونه آرام میکند هر دل بی دل را

وقتی قدم به خاکش میگذاری؟!

آقای مهربانم!!!!

کربلا چگونه است که به دست فراموشی می‌سپارد تمام غم و غصه های دنیا را و تمام غصه ات میشود دیدن حرم و ضریح و.... 

کاش میشد بیاییم و بمانیم و.... 

دلتنگم.....!!!!

میاد خاطراتم جلوی چشام

من اون خستگی تو راهو میخوام

میخواستم مث اهل بیت حسین(ع)

با اهل و عیالم پیاده بیام

آه حسرت تو سینمه و میباره چشام به پای غم

این غم کم نیست لیاقتشو ندارم آقا بیام حرمت

جاده به جاده،پای پیاده،جا موندم اما زائر زیاده....!

پریشونه حالم فدای سرت

فدای پریشونیه خواهرت

این اشکام برای خودم نیست فقط

دلم تو خرابست پیش دخترت

من جا موندم ولی نه مثل سه ساله ای که غمت رو خرید! 

من جا موندم شبیه کسی که هرچی دوید ولی نرسید....!

خداحافظ ای سیاهی و پرچم

ساعات آخر است ،گدا را حلال کن
خداحافظ محرم و صفر

خداحافظ روضه و نوحه و شور و دم
خداحافظ شصت شب عزاداری و ماتم و بی قراری

خداحافظ مقدس ترین لباس نوکرها
خداحافظ پیرهن مشکی

تو این دو ماه چه شبایی رو گذروندیم
شبای دهه اول
روضه های (مسلم ، ورودیه ، رقیه س ، دوطفلان حضرت زینب س، عبدالله بن حسن ع ، قاسم بن الحسن ع ، علی اصغر ع ، علی اکبر ع ، عباس ع ، عصر عاشورا ، گودال و .....)

از عصر عاشورا به بعد فقط منتظر مزد نوکریمون ، یه کربلا اربعین ، به امضای امام رضا( ع )بودیم و بی تاب رفتن یا نرفتن ، جور شدن یا نشدن ، ویزا و بلیت و همسفر و ...... بعضیا راهی شدن و....
و بعضیا هم جاموندن...
ایشالاسال بعد همه جا مونده ها راهی بشن.

حالا لحظه های وداع با دو ماه سر تا سر عشق و شور و جنون و گریه ست
لحظه های وداع با پیرهن مشکیامونه
لحظه های وداع با کتیبه های محتشمه
لحظه های وداع با علم و کتل و بیرق و....

 یا امام رضا (ع)
سفره ی دو ماه عرض ارادت و نوکری و روضه و گریه برای آل الله داره با دستان مبارک شما و اسم مقدس شما جمع میشه.

از ما بپذیر....
اگه کم گذاشتیم
اگه کوتاهی کردیم
اگه زیاد اشک نریخیتم
اگه باید و شاید عزاداری نکردیم
نوکرت رو حلال کن...

عزاداریهایتان قبول

امشب بہ آڹ امید
 بہ بالِشت سر نَهَم
شايد ڪه
خواب ڪرب‌و‌بلا قسمتم شود

از ڪویـرِ خشـڪ بر دریـا ســلام
هر نفس بر زاده زهــرا ســلام

بـاز مےگویـم بہ تـو از راه دور
یا حسیــטּ بـטּ عــلے آقا ســلام

صلی الله علیک یا اباعبدالله(ع)

الان یه عده دارن از کجاها عکس میگیرن ....

کــربــلا.....
 نـجــف......
بعد پست میذارن ......
من تو راه نجف ، کربلا .....
 همین الان یهویی ......
 
اما من .....
اتاقم ......
تنهاییم .......
گذرنامه بی مُهر......
و تربت سیدالشهدا ......
دوری از حرم ....
همین الان یهویی ...

راستی
اربابم....چه خبر از کربلا...؟
چشمم که نه، ولی دلم هر روز و شب و هر لحظه آنجاست...

اصلا راستش را بگم....؟؟؟
یه زمانی کسی میرفت کربلا خیلی تو چشم بود...
ولی الان کسایی که جاموندن بیشتر تو چشمند...

يااباعبدالله(ع)....
پایم که جامانده....
دلم را میفرستم به زیارتت ارباب....
انگار که قسمت نیست....
چشمانم کربلایی شوند....

امسال هم دلم راهی کربلا میشود...
همه دارند به پابوسی "تو" می آیند؛
طبق معمول من بی سر و پا وگناهکار باز جا ماندم..

همیشه اربعین
تنها زیارتنامه میخوانم

رفیقم نیمه ی راه است و
من در خاک ایرانم