قصه ی بهمن

 

یکی بود یکی نبود،

 

غیراز خدا هیچکس نبود،

 

جز یکی یارخدا،

 

نام او روح الله،

 

آنکه بود مظهرمهر،

 

آنکه شد نورسپهر،

 

شهرتاریک و سیاه،

 

مردمان مرده و بی روح و نوا،

 

او با بانگ رس،

 

هی میزد برهمه کس،

 

تا صدایش همه جا...

 

خفته ها بیدار،

 

مست ها هوشیار،

 

قصه بسیارزیباست ، قصه ای بی همتاست

 

نهضتی جاویدان،

 

رهبرش روح خداست .

 

مردگان زنده شدند،

 

زندگی رنگی دگر،

 

شد زمستان و بهار

 

عده ای با ایمان ، با صفات شیران

 

پاسدار و بیدار ،‌انقلابی هوشیار

 

دل ها مات و خموش ،

 

بزدلانی چون موش

 

گرد خود چرخیدند .

 

وه چه جنجالی بود!

 

جای ما خالی بود!

باز با بانگ رسا

 

می سرودند تکبیر،

 

یارانش همه جا،

 

با سلاح وحدت .

 

قصه ام طولانیست ،

 

وقت تنگ باشد و کم

 

هرچه بود زود گذشت ،

 

دوران ماتم و غم ،

 

 

 

رهبرازراه رسید،

 

گاه تاریکی گذشت

 

شام شد صبح سپید

نهضتی قصه شد

 

نهضتی جاویدان

 

درپناه قرآن

 

خاطراتی زیبا

رهبرش روح الله .