به گزارش خبرنگار آيين و انديشه فارس، در چنين روزي، يعني در روز عرفه سال 60 هجري، پسر عموي با شهامت امام حسين (ع) و فرستاده آن حضرت به كوفه، به شهادت رسيد. كيفيت شهادت آن جناب در منابع تاريخي تشيع به شرح زير است: علامه مجلسي (ره) در جلاءالعيون نقل ميكند: هنگامي كه حضرت «مسلم ابن عقيل» صداي پاي اسبان را شنيد، دانست كه به طلب او آمدهاند. فرمود: اِنّا لله وَانّا اِلَيْه راجِعُونَ و شمشير خود را برداشت، از خانه بيرون آمد، چون نظرش به آنها افتاد شمشير خود را كشيد و به آنها حمله كرد و جمعي از آنان را بر خاك هلاكت افكند و به هر طرف كه رو ميآورد از پيش او ميگريختند، تا آنكه چند نفر از آنها را به عذاب الهي واصل گردانيد، تا آنكه يكي از دشمنان ضربهاي بر صورت او زد و لب بالاي مسلم خونين شد، اما آن شير خدا به هر سو كه رو ميآورد؛ كسي در برابر او نميايستاد. چون از جنگ او عاجز شدند بر بامها برآمدند و سنگ و چوب بر او ميزدند و آتش بر ني ميزدند و بر سر ايشان ميريختند، چون آن سيد مظلوم آن حالت را مشاهده نمود و از زنده ماندن خود نا اميد شد، شمشير كشيد و بر آن كافران حمله كرد و جمعي را از پا درآورد. در اين هنگام «ابن اشعث» ديد كه به آساني دست بر او نميتوان يافت. گفت: اي مسلم! چرا خود را به كشتن ميدهي! ما ترا امان ميدهيم و به نزد ابنزياد ميبريم و او اراده قتل تو ندارد، مسلم گفت قول شما كوفيان را اعتماد نشايد و از منافقان بيدين وفا نميآيد. سيد بن طاوس نيز اين روايت را اينگونه نقل ميكند: هر چند امان بر او عرض كردند قبول نكرده در مقاتله اعدا اهتمام مينمود تا آنكه جراحت بسيار رفت و نامردي از عقب او درآمد و نيزه بر پشت او زد و او را به روي انداخت. آن كافران هجوم آوردند و او را دستگير كردند. پس استري آوردند و آن حضرت را بر او سوار كردند و بر دور او اجتماع نمودند و شمشير او را گرفتند.
ادامه مطلب
