روزی امام حسین(ع) از مردی پرسید «از این دوکار، کدام را بیشتر دوست داری نجات مسلمانی که توان دفاع ندارد و کسی قصد کشتن او را کرده یا نجات مسلمانی که کسی قصد گمراه کردن او را دارد؟
آن مرد گفت «من نجات آن مؤمن را از انحراف آن دشمن ناصبی، بیشتر دوست دارم؛ چرا که خداوند در قرآن می فرماید "وَمَنْ أَحْیاها فکأنّما أَحیا النّاسَ جمیعاً"» و هر کس انسانی را از مرگ رهائی بخشد چنان است که گویی همه مردم را زنده کرده است .
امام حسین(ع) چیزی نفرمود؛ گویا با سکوت خود، انتخاب آن مرد را پذیرفت و امضا نمود .
_
نورالثقلین ج1 ص 250
