@ موضوع فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد که قطعنامههای قبلی با استناد به ماده ۴۱ آن علیه کشورمان تصویب شده بود، درباره کشورهایی است که صلح و امنیت منطقهای و جهانی را بر هم زده و یا تهدیدی علیه آن محسوب میشوند. سخن مستند و مستدل جمهوریاسلامی ایران برای اعلام غیرقانونی بودن قطعنامههای مورد اشاره این بود که شورای امنیت سازمان ملل بر اساس کدام سند یا شاهد و قرینهای، فعالیت هستهای ایران را تهدیدی علیه صلح و امنیت منطقهای یا جهانی تلقی کرده است که صدور قطعنامههای فصل هفتمی علیه کشورمان را توجیه قانونی کند؟! و اکنون با تن دادن به قطعنامه فصل هفتمی اخیر- بی آن که بخواهیم و یا به آن توجه داشته باشیم- رسما پذیرفته و اعلام کردهایم که برنامه هستهای ایران تهدیدی علیه صلح و امنیت جهانی و منطقهای است! چرا؟! پاسخ روشن است، زیرا صدور قطعنامه فصل هفتمی اخیر را پذیرفتهایم و موضوع فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد از ماده ۳۹ تا ۵۱ آن، درباره کشورهایی است که صلح و امنیت جهانی و منطقهای را به خطر انداخته و یا تهدیدی علیه آن به حساب میآیند!
