شايد تنها عده كمي از طرفداران بايرن مونيخ و منچستر يونايتد هستند كه با تصميم فيفا مبني بر اعطاي لقب «بزرگ‌ترين باشگاه تاريخ فوتبال» به رئال مخالف باشند. از شكست تلخ سه بر يك در مقابل بارسلونا در نخستين فصل ليگ اسپانيا دوران افسانه‌اي تيم آنها در دهه‌هاي 50 و 60 نيم‌قرن طول كشيد و بعد رئال دوباره 32 سال انتظار كشيد تا در سال 97 بارديگر قهرمان اروپا شود. آخرين توفيق بزرگ آنها فتح ليگ قهرمانان در سال 2002 و قهرماني لاليگا در سال 2003 است. حالا اين باشگاه سمبل فوتبال اسپانيا و به نوعي اسپانيا قلمداد مي‌شود. دست يافتن رئال به اعتبار جهاني مقارن با زماني بود كه اسپانيايي‌ها در جام جهاني 1950 غوغا به پا كرده بودند. در اين دوران، كشور به خاطر آشفتگي پس از جنگ‌هاي داخلي از قحط سالي در عذاب بود. گرچه صنعت توريسم تازه شكل گرفته بود اما وضع اقتصادي خراب به نظر مي رسيد. ژنرال فرانكو، خودكامه بزرگ اسپانيا بر آن بود كه از پيروزي‌هاي رئال به عنوان ابزاري در جهت آشتي دادن غرب با حكومت ديكتاتوري‌اش استفاده كند. رئال به شدت از سوي فرانكو، ملقب به كاديو، حمايت مي‌شد و در مقابل، بارسلونا، سمبل كاتالان‌ها مورد ظلم قرار مي‌گرفت. پس از مرگ فرانكو شرايط تا حدودي تعديل شد. گرچه شرايط مالي به‌رغم طبيعت ولخرج رئال همچنان در سطح عالي باقي ماند، اما قدرت گرفتن باشگاه‌هاي رقيب نظير بارسلونا سبب شد كه رئال از سال 1957 به بعد اقتدار مطلق سه‌ دهه‌اي خود را از دست بدهد. همان طور كه تيم‌هاي بزرگ انگليس تحت تاثير افراد خاصي بوده‌ كه پايه‌هاي مستحكم باشگاه را بنا نهاده‌اند، ارتقاي رئال از سطح يك تيم محلي مادريد تا جايگاه رؤيايي فعلي در دنيا نيز مديون يك نفر است. منچستر يونايتد مت بيزلي را داشت، ليورپول بيل شنكلي را و آرسنال هم هربرت چيمن را، رئال هم سانتياگو برنابئو را داشت. بازيكن دهه سي رئال كه از سال 1943 تا زمان مرگ ژنرال فرانكو در سال 1975 مدير باشگاه بود. در آن زمان مادريد به خانه فعلي خود واقع در خيابان اصلي شهر مادريد «كاستيانا» نقل مكان كرد و پايه‌هاي يك باشگاه بين‌المللي شد تا با جمع‌آوري ستاره‌هاي فوتبال از سراسر دنيا بتواند افتخارات متعددي را نصيب خود سازد. گرچه شاه آلفونسوي سيزدهم در سال 1920 نشان سلطنتي خود را به باشگاه بزرگ پايتخت اهدا كرده بود اما حركت اصلي رئال دو دهه بعد با مديريت كارآمد برنابئو آغاز شد. ژنرال فرانكو در 1947 همه اسپانيا را بسيج كرد تا با كمك‌هاي عمومي فراوان، استاديوم سانتياگو برنابئو را افتتاح كنند. در ادامه آلفردو دي‌استفانو و فرانتس پوشكاش، تركيبي از تكنيك‌ لاتيني و قدرت هجومي مجارهاي جادويي، در كنار فرانسيسكو خنتو، اساس تيم طلايي رئال را شكل دادند. پس از پيروزي قدرتمندانه هفت بر سه در مقابل اينتراخت فرانكفورت در فينال جام باشگاه‌هاي اروپاي 1960 در هيمدون پارك گلاسكو آنها پنج دوره نخست اين رقابت‌هارا فتح كردند كه اين افتخار بزرگ به عنوان ركورد در جام باشگاه‌هاي اروپا به ثبت رسيده است. آنها سپس در فصل 62-61 مقابل بنفيكا شكست خوردند تا يك نايب قهرماني اروپا را به دست آورده باشند. قهرماني جام باشگاه‌هاي اروپا در فصل 66-65 به عنوان ششمين قهرماني «ققنوس‌ها» ناميده شد. پس از مرگ برنابئو افتي سريع در باشگاه پديد آمد. دو جام يوفا در سال‌هاي 86 و 1985 و چندين قهرماني ليگ در آن شرايط نااميدكننده، نظر كسي را جلب نكرد. در اين مدت باشگاه عرصه رفت و آمد 17 مدير شد، كه يكي پس از ديگر عزل شدند. ستاره‌هاي گرانقيمت خارجي كه به طور ديوانه‌وار و بدون هدف خريد و فروش مي‌شدند نيز بلاي ديگر رئال بودند. بازيكنان اسپانيايي مادريد در دهه 1970 بسيار استوار بودند و ستاره‌هاي دهه هشتاد درخششي دوچندان داشتند.


اميليو بوتراگئينو، گونسالس ميشل، مارتين واسكس، در دهه نود كه مدير وقت باشگاه رومان مندوسا براي خريد ستاره‌هايي مثل روبرتو كارلوس، پردراك مياتوويچ، كلارنس سيدورف سرمايه‌گذاري كرد. لورنسوسانس چندان بلند پرواز نبود و تنها مك منمن انگليسي و نيكلاس آنلكاي فرانسوي را به مادريد آورد. ريخت و پاش‌هاي آنچناني باشگاه كه از دهه 1930 با شكستن ركورد نقل و انتقالات در جريان خريد «ريكاردوزامورا» دروازه‌بان افسانه‌اي بارسلونا،‌ سرآمد تمامي باشگاه‌ها شده بود، چيز چندان عجيبي نيست اما با نزديك شدن به انتهاي دهه نود، هرچقدر اين ولخرجي‌ها فزوني يافت، پاداش‌هاي بيشتر و بيشتري را نصيب رئال ساخت. ابتدا پردراك مياتوويچ، با گلي كه در فينال ليگ قهرمانان 1998 به يوونتوس زد، مادريدي‌ها چندان در حسرت هفتمين جام مي‌سوختند كه گويي براي نخستين قهرماني انتظار مي‌كشند.
رئال با استفاده از تاكتيك‌هاي دفاعي فابيو كاپلو موسوم به «كاتانا چيو» قهرمان ليگ در فصل 97-1996 را كه در آن داور سوكر 24 گل و رائول 21 گل به ثمر رساندند، به دست آورد و دوراني جديد را آغاز كرد. حتي فرو ريختن اعتبار ملي اسپانيا در جام جهاني 97 هم رئال را سرافكنده نكرد. كاپيتان ايه رو محور اصلي تيم بود. او رهبري تيمي جوان متشكل از رائول، مورينتس، سالگادو و ايكركاسياس را برعهده داشت كه پايه‌گذار ادامه قهرماني‌هاي رئال شدند. پس از اينكه جان توشاك انگليسي نتوانست در نيم فصل ابتدايي 2000-1999 رئال را به جايگاه مناسبي برساند، ويسنته دل بوسكه به عنوان مربي جديد معرفي شد.
حضور «مرد خانه» بر روي نيمكت سبب شد كه رئال موقتا مشكلات را پشت سر بگذارد و در آستانه ورشكستگي با پيروزي والنسيا، آن هم با سه گل، دوباره قهرمان اروپا شود. قهرماني رئال در ليگ قهرمانان 2000 بر پيشرفت تيم ملي اسپانيا در يورو 2000 هم تاثير زيادي گذاشت. فصل بعد لوئيس فيگو با ركورد 56 ميليوني يورويي از چنگ بارسلونا بيرون كشيده شد. اين به معناي تحقق نخستين شعار تبيلغاتي فلورنتينو پرس، رئيس جديد و جاه‌طلب رئال بود كه در انتخاباتي همانند انتخابات ايالات متحده با رسوايي بر لورنسوسانس پيروز شده بود. پرس رئال را با 185 ميليون يورو بدهي و در شرايط دشوار مالي تحويل گرفت و رؤياي افتخارات اروپايي در عالم واقعيت را با اين حقيقت كه رئال صاحب گنجي رؤيايي است توام كرد. آنها زمين تمرينشان در مركز شهر مادريد را فروختند و بدهي‌هايشان را پرداختند، اما پرس به جاي روش‌هاي صرف‌جويانه، زين‌الدين زيدان را هم به دنبال فيگو و با ركورد 64 ميليون يورو به برنابئو آورد.

رئال جشن تولد صد سالگي‌اش را با گل جادويي زيدان در فينال ليگ قهرمانان 2002-2001 در مقابل لوركوزن، نهمين قهرماني، اروپا كامل كرد. تحقق شعارهاي پرس ادامه يافتند آنها ثابت كردند كه علاوه بر به دست آوردن جام، چگونه به دست آوردن آن همه برايشان اهميت دارد. خريد رونالدو آخرين افتخاري بود كه در كارنامه رئال ثبت شد ولي بعدا معلوم شد كه آنها به دنبال افتخارات زيادي هستند. بنابراين ديويد بكام را خريدند. اما با ورود اين دو عجوبه برزيلي انگليسي فقط يك قهرمان لاليگا در اين دو فصل به دست آمد. در مرحله نيمه نهايي ليگ قهرمانان مغلوب يوونتوس شدند و در فصل اخير با شكست از موناكو از دور مسابقات حذف شدند و در لاليگا با شكست‌هاي پياپي اواخر فصل بر رتبه چهارم ايستادند تا پس از فصل 1968 اين بدترين عنوان تيم كهكشاني باشد. مادريد در فصل بعد ا رقيب ديرينه خود بارسلونا رقابتي تنگاتنگ داشتو اگر در نيوكمپ 3 بر 0 شكست نمي خورد مي توانست رتبه دوم را با قهرماني تعويض كند.

«معرفي اسطوره‌هاي ققنوس ها»

1. آلفردو دي ‌استفانو (پيكان طلايي)
اگر فوتبال باشگاهي را دنيايي متفاوت از فوتبال ملي بدانيم، آلفردودي‌استفانو در رده‌بندي بهترين فوتباليست‌هاي قرن بعد از پله قرار داشت، او به دليل مصدوميت فرصت خودنمايي در جام‌هاي جهاني نيافت اما پنج بار پياپي رئال را قهرمان اروپا كرد و نخستين بازيكني بود كه دو بار پياپي توپ طلايي را صاحب شد. او در سه باشگاه معتبر دنيا نظير ريورپلاته، بارسلونا و رئال مادريد بازي كرد. اما مساله مليت او بسيار مبهم است. او در سال 1926 در يك خانواده ايتاليايي در بوينوس آيرس متولد شد و بعدها از آرژانتين به اسپانيا رفت و تبعه اين كشور شد. او بهترين گلزن تمامي رقابت‌هاي اروپايي محسوب مي‌شود. دي‌استفانو امروز رئيس افتخاري باشگاه به شمار مي‌رود. دوره حضور وي در رئال به عنوان بازيكن (1966-1954) و به عنوان مربي (83-1982) و (91-1990) مي‌باشد.

2.فرانتس پوشكاش «گلزن رؤيايي»
پوشكاش نابغه چپ پاي مجار كه از نوجواني عضو سواره نظام مجارستان شده بود، در 18 سالگي نخستين بازي ملي‌اش را مقابل اتريش انجام داد و پس از يك دهه رويايي در كنار مجارهاي جادويي، چشم فوتبال دوستان را خيره كرد.
در سال 1958 به دليل اشغال كشورش توسط روس‌ها به اسپانيا رفت و تبعه اين كشور شد و عصر طلايي رئال را در كنار دي‌استفانو خلق كرد. او در 80 بازي ملي 83 گل به ثمر رساند. پوشكاش در سال 1996 بازنشسته شد و مربيگري رئال را به عهده گرفت و در 39 بازي اروپايي، 35 پيروزي را براي رئال به ارمغان آورد. دوران حضور در رئال به عنوان بازيكن (66-1959) و به عنوان مربي (68-1966).

3.هوگو سانچس (اعجوبه مكزيكي)
سانچس درخشش خود را با كسب عنوان آقاي گل جام جهاني جوانان در 17 سالگي آغاز كرد. او چهار سال براي اتلتيكو گلزني كرد و سرانجام با پيوستن به رئال باشكوه‌ترين دوران زندگي‌اش را آغاز كرد. سانچس پنج بار آقاي گل لاليگا شد و با قيچي برگردان بي‌نظيرش، كه از ميانه ميدان براي رئال به ثمر رساند، بهترين گل سال 1990 را زد. دوران حضور در رئال (1992-1985).

4. اميليو بوتراگئينو (ملقب به ال بوتره)
اميليو از آغاز تا پايان براي رئال بازي كرد. او از 17 سالگي به عضويت كارسيا، تيم پايه‌اي رئال درآمد و با اين تيم توانست در فينال جام حذفي مقابل تيم اصلي رئال بايستد. او در 341 بازي همراه رئال توانست 217 گل به ثمر برساند و هفتمين گلزن برتر تاريخ باشگاه محسوب شود. سرانجام وقتي كه در سال 1995 بازنشسته شد، براي اينكه به بارسلونا نپيوندد به مكزيك رفت و سه سال در آنجا بازي كرد.

خوزه آنتونيو كاماچا: او كه سابقه هدايت سپيدها را داشت بعد از ناكامي اسپانيا در يورو 2000 به پرتغال رفت و در تيم بنفيكا به فعاليت خود ادامه داد. او پس از شكست‌هاي تلخ رئال و اخراج كوئيروز، به دعوت پرس پاسخ مثبت داد و هدايت اين تيم افسانه‌اي را به دست گرفت.
رئال مادريد پس از او ناكامي هاي فراواني را تجربه كرد تا اينكه به دست مطمئن و كار بلد مردي از برزيل به نام واندرلي لوكزامبورگو سپرده شد.

رئال در يك نگاه:

نام رسمي: رئال مادريد
سال تاسيس: 1902
رئيس باشگاه: رامون کالدرون
نايب رئيس باشگاه : میاتویچ
رئيس افتخاري: آلفردو دي‌استفانو
استاديوم: سانتياگو برنابئو (78 هزار نفري)
زمين تمرين: والدبباس
حامي مالي: زيمنس
طراح لباس: آديداس
لباس اصلي: سراسر سفيد با خطوط آبي و سرشانه
اسامي مستعار: سپيدها، ققنوس‌ها، وايكينگ‌ها و كهكشاني‌ها
اسطوره هميشگي: آلفردو دي‌استفانو
هوادارن ويژه: ژنرال فرانكو (ديكتاتور اسبق اسپانيا) خوان كارلوس (پادشاه فعلي اسپانيا)

افتخارات داخلي:

قهرماني لاليگا: 29 بار، اولين بار در سال (32-1931) و آخرين بار در فصل (2003-2002)
قهرماني جام حذفي: 17 بار، اولين بار (5-1904) آخرين بار در فصل (93-1992)

افتخارات اروپايي:

قهرمان جام قهرماني اروپا: (ليگ قهرمانان 9 بار)، اولين بار در فصل (56-1955)، آخرين بار در فصل (2002-2001)
قهرمان جام يوفا: 2 بار در سال‌هاي (86-1985) و (85-1984)
قهرمان جام بين قاره‌اي: 3 بار در سال‌هاي (2000-1960)تاریخچه ی باشگاه:



نام: باشگاه رئال مادريد

تاسيس:6 مارس 1906

ورزشگاه: سانتياگو برنابئو - مادريد

رييس فعلی: فلورنتینو پرز

سرمربي فعلی:‌ پلگرینی

باشگاه رئال مادريد يك باشگاه حرفه‌اي فوتبال است كه در مادريد، پايتخت اسپانيا واقع شده است.
اين باشگاه در سال 1902 تاسيس شد و يكي از پرافتخارترين باشگاه‌هاي فوتبال در قرن بيستم به شمار مي‌رود. آنها در تاريخ پرافتخار خود 30 بار قهرمان لاليگا شده‌اند، هفده بار جام حذفي اسپانيا را فتح كرده‌اند و نه بار نيز ليگ قهرمانان اروپا (كه ركوردي به شمار مي‌رود) را به خانه برده‌اند.

طي مراسمي كه در 23 دسامبر سال 2000 برگزار شد، رئال به عنوان بهترين باشگاه قرن بيستم انتخاب شد. آنها پرافتخارترين باشگاه در بازي‌هاي اروپايي هستند. 9 بار قهرماني در ليگ قهرمانان و 2 بار قهرماني در جام يوفا. تنها جام اروپايي كه آنها موفق به فتح آن نشده‌اند، جام در جام اروپا بود (كه اكنون ديگر برگزار نمي‌شود).
آنها دو بار به فينال اين رقابت‌ها راه يافتند ولي هر دو بار مغلوب شدند. رئال سال 1971 دو بر يك مغلوب چلسي شد و در سال 1983 نيز دو بر يك بازي را به آبردين اسكاتلند واگذار كرد. در آن سال هدايت آبردين را الكس فرگوسن بر عهده داشت.
بر اساس مطالعات دانشگاه هاروارد در سال 2007، باشگاه رئال مادريد عنوان بزرگ‌ترين، مردمي‌ترين و ثروتمندترين باشگاه دنيا را از آن خود كرده است.

پايه‌ي اوليه‌ي اين باشگاه در سال 1895 شكل گرفت، جايي كه يك سري از دانشجويان و فارغ‌التحصيلان دانشگاهي، موسسه‌اي به نام موسسه‌ي آموزشي آزاد تاسيس كردند و روزهاي يكشنبه در منطقه‌ي "مونك لوا" به بازي فوتبال پرداختند. در سال 1900 اين موسسه به دو بخش "باشگاه اسپانيايي مادريد" و "باشگاه جديد فوتبال مادريد" تقسيم شد. باشگاه دوم در سال 1902 بار ديگر تقسيم شد. نخستين رييس باشگاه "جوليان پالا سيوس" بود كه پس از تقسيم‌بندي باشگاه در سال 1902 جاي خود را به "خوان پادروس روبيو" داد.
نخستين جام كسب شده توسط رئال مادريد، سه سال پس از تاسيس باشگاه و در سال 1905 بود جايي كه آنها در ورزشگاه "چامارتين" قهرمان جام حذفي اسپانيا شدند.
آنها در سال 1912 به زمين "كامپورز" نقل مكان كردند و در سال 1920 بود كه نام باشگاه به رئال مادريد تغيير كرد. دليل اين امر نامي بود كه پادشاه اسپانيا به رئالي‌ها داده بود. اصل اين نام از اسم Royal گرفته شده است.

"سانتياگو برنابئو يسته" در سال 1945 رياست باشگاه را به عهده گرفت. در زمان مديريت او ورزشگاه رئال كه در جريان جنگ‌هاي داخلي اسپانيا تخريب شده بود، بازسازي شد. همچنين در سال 1953 باشگاه رئال سياست به خدمت گرفتن بازيكنان خوب خارجي را در پيش گرفت و "آلفردو دي استفانو" را به خدمت گرفت. رئال از نخستين باشگاه‌هايي بود كه بازيكناني با چند مليت در تركيب خود داشت.
سال 1955 بود كه به همت "گابريل هانوت" نويسنده‌ي ورزشي نشريه‌ي "اكيپ" فرانسه و هم انديشي ورزشي‌نويسان كشورهاي اسپانيا، پرتغال و ايتاليا، مسابقاتي كه امروزه به عنوان "ليگ قهرمانان" شناخته مي‌شود، راه‌آندازي شد.
در زمان مديريت برنابئو بود كه رئال مادريد پنج بار متوالي در بين سال‌هاي 1956 تا 1960 قهرمان جام باشگاه‌هاي اروپا شد. يكي از فينال‌هاي به ياد ماندني جام باشگاه‌ها در سال 1960 رقم خورد، جايي كه رئالي‌ها با نتيجه‌ي عجيب هفت بر سه اينتراخت فرانكفورت را در همپدون پارك اسكاتلند شكست دادند. آنها در سال 1966 نيز دو بر يك پارتيزان بلگراد را مغلوب كردند تا بار ديگر قهرمان اروپا شوند.

رئالي‌ها سال‌هاي 1962 و 1964 نيز نايب قهرمان اروپا شدند تا سال‌هاي طلايي رئال در دهه‌هاي 50 و 60 ميلادي رقم بخورد.
پس از يك دوره افت كوتاه مدت در سال‌هاي ابتدايي دهه 80، رئالي‌ها در نيمه‌ي دوم دهه‌ي 80، دو بار پياپي قهرمان يوفا شدند و پنج سال متوالي لاليگا را فتح كردند.
سال 1996، "لورنزو سانز" رييس وقت رئال مادريد، فابيو كاپلو را به برنابئو آورد. كاپلو نيز روبرتو كارلوس، پدراگ مياتوويچ، داور شوكر و كلارنس سيدورف را به رئال آورد. بازيكناني چون رائول، فرناندو هيرو و فرناندو ردوندو نيز در تركيب رئال حضور داشتند تا با اضافه شدن نفرات جديد، رئال به يك تيم رويايي تبديل شود.
با اضافه شدن "فرناندو مورينتس" به خط حمله‌ي رئال در سال 97، اين تيم سال بعد از آن توانست به 32 سال حسرت براي به دست آوردن قهرماني اروپا پايان دهد و با "يوپ هاينكس" سرمربي جديدش قهرمان اروپا شود. آنها در فينال و با تك گل «مياتوويچ» يوونتوس را مغلوب كردند.

جولاي 2000 زماني بود كه فلورنتينو پرس بر صندلي رياست باشگاه تكيه زد تا دوران جديدي در تاريخ رئال رقم بخورد. عده‌اي وعده‌ي آوردن "لوئيس فيگو" به رئال مادريد را دليل اساسي رياست "پرس" در رئال مي‌دانند ولي با تمام اين حرف‌ها او به قولش عمل كرد و "لوئيس فيگو" را از تيم رقيب، يعني بارسلونا به مادريد آورد. "پرس" در سال‌هاي بعد با شكستن ركورد نقل و انتقالات، زيدان را از يوونتوس به خدمت گرفت و رونالدو را از چنگ اينتر درآورد. ديويد بكام ديگر ستاره‌اي بود كه رئالي‌ها به خدمت گرفتند تا لقب كهكشاني‌ها را از آن خود كنند.
سال‌هاي 2002 و 2004 قهرمان اروپا شدند و فصل 2003 نيز قهرماني لاليگا را از آن خود كردند تا هواداران رئال با طعنه به بارسلوناي افت كرده نگاه كنند.
اما سال 2003 خط پاياني براي افتخارآفريني‌هاي رئال بود و آنها تا سه سال نتوانستند هيچ جامي را به دست آوردند تا اين كه "رامون كالدرون" رييس باشگاه شد. او بلافاصله "فابيو كاپلو" را براي دومين بار به مادريد آورد و "پدراگ مياتوويچ" را به عنوان مدير ورزش رئال انتخاب كرد. بسياري انتخاب كاپلو را تصميم درستي قلمداد نكردند ولي كاپلو طي فصل دراماتيك توانست به قحطي جام در رئال پايان دهد تا بار ديگر خود را به عنوان يك قهرمان معرفي كند.
در پايان فصل كاپلو با بي‌مهري اخراج شد و "برند شوستر" سرمربي آلماني ختافه جاي او را گرفت. شوستر در نخستين تجربه‌ي مربيگري در رئال در ديدار سوپر كاپ اسپانيا با نتيجه‌ي پنج بر سه مغلوب سويا شد.



نخستين رييس باشگاه: جولين پالا سيوس 1902- 1900



پرافتخارترين مربي: ميگوئل مونز 14 جام



طولاني‌ترين زمان مري‌گري: آرتور جانسون 1920 - 1910



كوتاه‌ترين زمان رياست: فرناندو مارتين فوريه 2006 تا آوريل 2006



تعداد قهرماني در لاليگا: 31

نايب قهرماني لاليگا:: 1۸



قهرماني در جام حذفي: 17

نايب قهرماني جام حذفي: 19



سوپر كاپ اسپانيا: 8

نايب قهرمان سوپر كاپ: 3



قهرماني ليگ قهرمانان: 9

نايب قهرمان ليگ قهرمانان:3

جام بين قاره‌اي: 3

نايب قهرمان جام بين قاره‌اي: 2

قهرمان جام يوفا: 2

نايب قهرمان جام در جام اروپا:2

قهرمان سوپر كاپ اروپا: 1

نايب قهرمان سوپر كاپ: 2

قهرماني جام لاتين: 2

قهرمان جام مريت فيفا:1

تأسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۲۲–۱۸۹۹)

اعضای تیم در سال ۱۹۰۳

خوان گمپر

در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را به صورت آگهی در لوس دپورتس برای تأسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔ خیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد و در نهایت یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.^[۱] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقه‌ای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیا و کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، کوپا ماکایا را بالای سر برد و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ – ۲ مغلوب شد.^[۲] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و جز قهرمانی در مسابقات فوتبال کاتالونیا در ۱۹۰۵ میلادی تا آن زمان نتوانسته بود پیروزی دیگری به دست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و مجموعاً حدود ۲۵ سال را در خدمت باشگاه گذراند. از مهمترین دستاوردهای وی می‌توان کمک به بارسا برای به دست آوردن ورزشگاه اختصاصی را خاطر نشان کرد.^[۳]

در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنه شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابت‌های آزاد برای تیم بسیار مفید بود.^[۴][۵] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم به‌تدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد، تاجایی که برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطهٔ جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.^[۶]

گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد. وی همچنین تلاش‌هایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد، به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا به لحاظ مالی تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس که در همان سال افتتاح شده بود، نقل مکان کرد.^[۷] ورزشگاه جدید ۲۲٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٬۰۰۰ نفر هم رسید.^[۸] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنه را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.^[۲][۳]

ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۵۷–۱۹۲۳)

بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸

در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یکی از مسابقه در حرکتی خودجوش برای اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند که در پی آن حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجبور به کناره‌گیری از ریاست باشگاه شد.^[۹] همزمان با حرکت حرفه‌ای شدن باشگاه‌ها، در ۱۹۲۶ مدیران بارسلونا برای اولین بار حرکت بارسلونا را درجهت حرفه‌ای شدن اعلام کردند.^[۷] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد، در مراسم اهدای جام ترانهٔ اودا اِ پلاکتو از رافائا آلبرتی یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷» در وصف عملکرد قهرمانانه دروازه بان بارسا خوانده شد.^[۱۰] در ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دوره‌ای افسردگی به واسطهٔ مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.^[۳]

اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه می‌داد، باشگاه به دلیل کشمکش‌های سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دوره‌ای از افت شد.^[۱۱] باوجود کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸^[۲] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) به دست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی می‌جنگیدند.^[۱۲] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.^[۱۳] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه می‌داشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند.^[۱۴] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پی‌محدودیت‌های ایجاد شده اعضای آن به ۳٬۴۸۶ نفر کاهش یافت.^[۱۵] پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیم‌ها از استفاده از نام‌های غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.^[۸]

در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳–۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آن‌ها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آن‌ها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه ۱۱–۱ بارسلونا را شکست داد.^[۱۶] علی‌رغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیت‌های قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چون سزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز به دست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.

در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲–۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهره‌ای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان می‌داد. برخی اسپانیایی‌های تندرو باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی می‌دانستند.^[۱۷][۱۸]

بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجدداً لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.^[۸]

باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۷۸–۱۹۵۷)

ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایت‌های مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.

بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نام‌های ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳–۲ مغلوب بنفیکا شد.^{[۱۹][۲۰][۲۱]}

کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیت‌های کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملاً در دست رئال مادرید بود.^[۲۱] از جنبه‌های مثبت دهه شصت می‌توان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا می‌کرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیه‌اش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را به دست آورد.^[۲۲]

فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.^[۲۳] یوهان کرایف در مصاحبه‌ای با یکی از خبرگزاری‌های اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمی‌توانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.^[۲۴] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵–۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.^[۲۵] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی می‌کرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی می‌کرد مجدداً این عنوان را تصاحب کرد.^[۲۶]

نونیز و ثبات در مدیریت (۲۰۰۰–۱۹۷۸)

در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تأسیس کرد.^[۲۷] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاست‌های سختگیرانه‌ای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا مانده است.^[۲۸][۲۹]

در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴–۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰٬۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کند. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم خورد.^[۳۰] در پایان فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ بارسلونا توانست با مربیگری منوتی، رئال مادرید را شکست دهد و قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا دیری نپایید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۵–۱۹۸۴ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجستهٔ آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او تیم را به مرحله فینال جام باشگاه‌های اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.^[۲۸]

پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابت‌ها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازه‌بان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر می‌برد نتوانست موفقیت‌های زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱–۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.^[۲۸]

یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی

در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به زبان ساده‌تر یک تیم رویایی جمع کرد. در حالی که باشگاه با ستاره‌های بین‌المللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت، او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماری باکرو، جوزپ گواردیولا و تکسیکی بگیریستین را به زمین می‌برد.^[۳۱] بارسا زیر نظر یوهان کرایف توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. در رقابت‌های اروپایی نیز با شکست سمپدوریا در فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را به دست آورد. همچنین بارسا کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز ازآن خود کرد. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفق‌ترین مربی باشگاه تا به امروز بوده و با ۸ سال مربیگری پی در پی بیشترین مدت باقی‌ماندن در سمت مربیگری باشگاه را داراست.^[۳۲] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.^[۲۸]

بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۷–۱۹۹۶ در این سمت باقی‌ماند. او رونالدو را از پی‌اس‌وی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.^[۳۳] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستارگان تازه‌ای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوئیس انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علی‌رغم تمام این موفقیت‌ها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ که سبب قهرمانی رئال مادرید شد، استعفای نونیز و فن خال را در پی داشت.^[۳۳]

رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۱۰–۲۰۰۰)

تصویر رونالدینیو، بازیکنی که بخش بازاریابی باشگاه، استراتژی خود را بر پایه محبوبیت وی بازتعریف کرده بود.^[۳۴]

رفتن نونیز و فن خال از باشگاه قابل مقایسه با پیوستن لوییس فیگو به رئال مادرید نبود، فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به عنوان قهرمانی قابل ستایش نزد هواداران بارسا شناخته می‌شد، تاجایی که بسیاری از کاتالونیایی‌ها او را از خودشان می‌دانستند. هواداران بارسا که از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه خود بسیار ناراحت بودند، این ناراحتی را با استقبال خشم‌آلود خود از حضور فیگو در نیوکمپ نشان می‌دادند، حتی در اولین حضور او در نیوکمپ به سمتش یک کله خوک و شیشه پر ویسکی پرتاب کردند.^[۳۵] در سال ۲۰۰۰ خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقی‌ماند. در این مدت باشگاه شاهد رفت‌وآمد مربیان بود. در نهایت فن خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، فن خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.^[۳۶]

پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی فوتبال هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بین‌المللی و ترکیب آن‌ها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.^[۳۷]

در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ بارسا مجدداً قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲–۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.^[۳۸] در همان سال بارسلونا در جام باشگاه‌های جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغلوب اینترناسیونال شد.^[۳۹][۴۰] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مصدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.^[۴۱][۴۲]

در لا لیگا که بارسا در بیشتر فصل‌ها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بی‌ثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ برخلاف سال‌های گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی بارسلونا بی در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.^[۴۳]

بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴–۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابت‌ها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابت‌های لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاه‌ها را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاه‌ها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سه‌گانه را به دست آورد.^{[۴۴][۴۵][۴۶]} بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.^[۴۷] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۹^[۴۸] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که شش‌گانه جام‌ها را توانست کسب کند.^[۴۹] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.^[۵۰][۵۱]

ماه می ۱۹۰۴ اساسنامه ای که توسط ویلهلم هوشمن هلندی به21 روز عنوان پیش نویس فدراسیون بین المللی فوتبال نوشته شده بود به امضای اعضای مؤسس رسید.
هیأت مؤسس عبارت بودند از اشنایدر (سوئیس)، هوشمن (هلند)، مولینگهاوس (بلژیک)، سیلور (دانمارک)، ماکس کاهن (بلژیک)، آندره اسپیر (فرانسه) و روبرت گوئرین (فرانسه). ۲ روز بعد برپایه اساسنامه تدوین شده، نخستین کنگره فیفا تشکیل گشت و طی آن روبرت گوئرین دبیرکل سازمان فوتبال فرانسه به عنوان اولین رئیس فیفا انتخاب شد.
با گذشت زمان، کشورهای بیشتری به عضویت فیفا درآمدند. انگلیسی ها البته روی چندان خوشی به این تشکیلات نوپا نشان ندادند و در ابتدا به عضویت آن در نیامدند. در سال ۱۹۱۴ هنگامی که ژول ریمه رئیس فدراسیون فوتبال فرانسه ایده جام جهانی را نخستین بار مطرح نمود، هوشمن هلندی که اولین قوانین را برای تصویب فیفا تدوین نموده بود، استقبال شایانی از آن به عمل آورد.
او حتی بر این عقیده بود که فوتبال المپیک باید به جام جهانی تبدیل شود اما چند عضو دیگر فیفا اعتقاد داشتند که فقط با نظارت فیفا، فوتبال المپیک می تواند به عنوان یک رویداد قهرمانی فوتبال در جهان شناخته شود و فوتبال المپیک باید از قوانین فیفا پیروی نماید.
مباحث اینچنینی در بین اعضای فیفا ادامه داشت که در سال ۱۹۱۴ جنگ جهانی اول سراسر اروپا را فرا گرفت و هرگونه تلاش و کوششی را برای به ظهور رساندن ایده جام جهانی از بین برد. تمامی کشورهایی که علاقه به برگزاری جام جهانی داشتند با مسائل دیگر روبرو بودند و فکر ایجاد جام جهانی را از ذهن خود دور کردند. پس از پایان جنگ، فیفا در سال ۱۹۱۹ دوباره شروع به کار کرد و چندی بعد هیأت جدید به ریاست ژول ریمه بر سر کار آمد.
ژول ریمه، لوئیز استورپ را به عنوان معاون و هوشمن را به عنوان دبیرکل فدراسیون بین المللی فوتبال برگزید. در زمان شروع ریاست ژول ریمه در مجموع ۲۰ کشور عضو فیفا بودند اما هنگامی که در سال ۱۹۵۴ از این سمت استعفا داد، تعداد اعضای فیفا به عدد ۸۵ رسیده بود که یک رکورد قابل توجه برای پیرمرد پرتلاش و خوش فکر فرانسوی محسوب می شد.
ژول ریمه برای ایجاد جام جهانی سعی و تلاش فراوانی از خود نشان داد که سفرهای بی شمار به کشورهای عضو فیفا در اقصی نقاط جهان، مبارزه با مخالفین جام جهانی، تشکیل اجلاس های بی شمار، تعیین میزبان اولین دوره، بحث با مخالفین میزبانی اروگوئه (کشورهای هلند، سوئیس و ایتالیا که خواستار میزبانی ایتالیا بودند)، تشکیل کمیته سازماندهی بازی ها، ایجاد یک صندوق مالی برای پشتیبانی این بازی ها، بحران های اقتصادی اعضای اروپایی فیفا پس از جنگ و همچنین عدم اجازه باشگاه ها برای حضور بازیکنانشان در تیم ملی، گوشه ای از مشکلات بی شمار ژول ریمه بود اما او سرانجام به خاطر تلاش های طاقت فرسایش موفق شد تمامی این موانع را از میان بردارد و شاهد برگزاری جام جهانی فوتبال باشد. زمانی لبخند بر چهره ژول ریمه نقش بست که ۳ کشور بلژیک، رومانی و فرانسه با یک کشتی مسافرتی با تحمل یک مسافرت طاقت فرسا و طولانی به مونته ویدئو رسیدند تا در جام جهانی حضور یابند. بدین ترتیب جام جهانی با انسجام تشکیلات فیفا در تصمیم گیری و سازماندهی تولد یافت و امروزه به هیجان انگیزترین رویداد ورزشی جهان تبدیل شده است.
امروزه بیش از ۲۱۲ کشور عضو فیفا هستند که اکثر آنها در رقابت های مقدماتی جام جهانی حضور می یابند. مقر فیفا در زوریخ، کشور سوئیس قرار دارد که ساختمان آن در سال ۱۹۷۶ دایر شده است و تاکنون ۸ نفر بر این تشکیلات عظیم ریاست کرده اند. از آنجایی که نظارت مستقیم بر تمامی کشورها از سوی فیفا امری بسیار دشوار است، از این رو در هر قاره کنفدراسیونی جداگانه توسط فیفا ایجاد شده است تا این کنفدراسیون ها زیر نظر فیفا بر کار کشورهای قاره خود نظارت نمایند و مسابقات قاره ای را برگزار کنند.
● رؤسای فیفا از زمان تأسیس تاکنون
▪ روبرت گوئرین (فرانسه) - ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶
▪ دانیل وولفال (انگلستان) - ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۸
▪ ژول ریمه (فرانسه) - ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۴
▪ رودلف ویلیام سیلدریز (بلژیک) - ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵
▪ آرتور دریوری (انگلستان) - ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱
▪ سراستانلی راس (انگلستان) - ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۴
▪ ژائو هاوه لانژ (برزیل) - ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۸
▪ سپ بلاتر (سوئیس) - ۱۹۹۸ تا امروز

ال كلاسيكو لغتى است كه هيجان، حساسيت و اضطراب را با خود به ارمغان مى آورد. بدون شك دربى ال كلاسيكو طى سال هاى اخير، حساس ترين و مهيج ترين رقابت در دنياى توپ گرد بوده است. با شروع رقابت هاى باشگاهى در قاره سبز، بسيارى از فوتبالدوستان براى سوت آغاز ال كلاسيكو لحظه شمارى مى كنند. 

ابرار ، حالا شمارش معكوس براى پرواز ال كلاسيكوى شماره ۱۶۰ آغاز شده است. تمامى فوتبالدوستان در سراسر جهان تنها چند ساعت ديگر به تماشاى اين بازى جذاب و منحصر به فرد خواهند نشست. ال كلاسيكو هميشه جذاب بوده اما امشب با توجه به شرايط ۲ تيم در جدول اين بازى بزرگ جذاب تر از هميشه خواهد بود. رئال مادريد و بارسلونا در حالى مقابل يكديگر قرار مى گيرند كه هر ۲ با ۷۷ امتياز صدر جدول را قرق كرده اند و براى كسب عنوان قهرمانى با يكديگر مى جنگند.آمادگى بالاى بازيكنان ۲ تيم به خصوص مسى و كريس رونالدو نيز مى تواند به جذاب تر شدن اين بازى حساس كمك كند. 

نگاهى به تاريخچه 

ال كلاسيكو فقط يك مسابقه فوتبال نيست و همين مسأله اين بازى بزرگ را از ديگر دربى هاى دنياى توپ گرد متمايز كرده است. جنگ منطقه مذهبى كاتالان و پايتخت نشينان مادريد همواره در كشور اسپانيا ادامه داشته است و حالا اين جنگ با نام ال كلاسيكو به مستطيل سبز كشيده شده است. ال كلاسيكو نبرد ۲ فرهنگ كاملاً مخالف در مستطيل سبز است. اين رقابت منحصر به فرد در دنياى فوتبال براى اولين بار در سال ۱۹۲۹ با نام ال كلاسيكو برگزار شد. البته قبل از آن هم ۲ تيم رئال مادريد و بارسلونا بازى هايى را مقابل يكديگر انجام داده بودند اما كارشناسان فوتبال آغاز ال كلاسيكو را سال ۱۹۲۹ ميلادى مى دانند. دقيقاً به همين خاطر است كه درباره تعداد ال كلاسيكو هاى برگزار شده اختلاف نظر وجود دارد. اگر تمام بازى هاى ۲ تيم در چهار چوب رقابت هاى ليگ اسپانيا را در نظر بگيريم، به عدد ۱۵۹ مى رسيم. رئال مادريد و بارسلونا تا كنون در چهار چوب ليگ اسپانيا ۱۵۹ بار مقابل يكديگر صف آرايى كرده اند كه از اين ميان ۶۸ برد سهم رئالى ها و ۶۱ برد سهم آبى و انارى هاى بارسلون بوده است. ۳۰ بار نيز اين ۲ تيم مقابل يكديگر به نتيجه تساوى دست يافته اند. بايد ببينيم اين بار اين اعداد و ارقام به چه ترتيب تغيير خواهد كرد. 

ال كلاسيكو و كتاب هاى گينس
نبرد بارسلونا و رئال مادريد در سال ۲۰۰۹ ميلادى از سوى فدراسيون بين المللى تاريخ و ارقام فوتبال به عنوان حسا س ترين و پر بيننده ترين دربى جهان شناخته شده است. هر چند كه پيش از اين ابعاد جهانى ال كلاسيكو بر هيچ فوتبالدوستى پوشيده نبوده اما درج اين رقابت فوتبال در كتاب ركوردهاى گينس اين رقابت را بزرگتر از هميشه به تصوير مى كشد. ال كلاسيكو با پوشش تلويزيونى ۲ ، ۳ ميليارد نفرى گوى سبقت را از همه رويداد هاى جهان فوتبال ربوده و به تنهايى در صدر جدول پر بيننده ترين رقابت جهان فوتبال ايستاده است. قيمت بليت اين بازى نيز يكى ديگر از ركورد هاى دنياى فوتبال به حساب مى آيد. قيمت بليست ال كلاسيكو در بازار سياه در بازى رفت ۲ تيم كه در تاريخ هشتم آذر ماه سال گذشته برگزار شد از مرز ۳۵۰۰ يورو نيز تجاوز كرد! 

برترين گلزنان ال كلاسيكو
رائل، مهاجم اسطوره اى كهكشانى ها با ۱۱ گل در صدر جدول گلزنان ال كلاسيكو قرار گرفته است. مهاجم كهنه كار رئالى ها تا كنون
۱۱ بار توانسته دروازه بارسلونا را با پيراهن سفيد مادريد ى ها باز كند. در آستانه ال كلاسيكو روزنامه هاى مادريد به اين بازيكن لقب قاتل
آبى و انارى ها را مى دهند.پس از رائول، لازكانو با ۸ گل در رده دوم برترين گلزنان تاريخ ال كلاسيكو قرار دارد. در رتبه هاى بعدى اين رده بندى اين بازيكنان قرار دارند.
۶ گل: رگوئيرو، لوئيز انريكه و ليونل مسى
۵ گل: اسكولا، ريوالدو و رونالدينيو
۴ گل: روبيو ، سانودو، ونتولرا، لكوئه، ماس، آربيزا، لينه كر، اتوئو و ون نيستلروى
۳ گل: رامون، ساميتير، مارتين، اورايستو، روماريد ، زامورانو، رونالدو و آنرى
برنابئو، قاتل ميهمانان
استاديوم رويايى سانتياگو برنابئو در رقابت هاى فصل اخير لاليگا قتلگاه ميهمانان رئال مادريد بوده است. رئالى ها تاكنون ۱۵ بار در استاديوم خانگى خود مقابل رقباى اسپانيايى ايستاده اند و هر ۱۵ بازى را نيز با پيروزى پشت سر گذاشته اند.
۱۵ بازى خانگى و ۱۵ پيروزى آمار خارق العاده اى است كه شاگردان مانوئل پلگرينى از خود به جاى گذاشته اند. با توجه به اين آمار به نظر مى رسد پيروزى در استاديوم خانگى رئال مادريد حتى براى تيم آماده اى مثل بارسلونا هم سخت باشد. البته بارسلونا نيز در ۱۵ بازى خارج از خانه خود فقط يك بار طعم باخت را چشيده است. 

يك ال كلاسيكوى رويايى
امشب بايد منتظر يك ال كلاسيكوى رويايى باشيم. طى چند سال اخير در شرايطى ال كلاسيكو برگزار شده كه يكى از ۲ تيم بارسلونا يا رئال مادريد با بحران مواجه بوده اند اما اين بار شرايط كاملاً فرق مى كند. اين بار بارسلونا در رئال مادريد در حالى مقابل يكديگر صف آرايى مى كنند كه هر ۲ تيم در اوج آمادگى بسر مى برند. بدون شك در چنين شرايطى مى توان انتظار يك بازى بى نظير و فوق العاده تماشايى را از ۲ تيم داشت.

لیگ قهرمانان اروپا، مهمترین جام باشگاهی جهان است. پرافتخارترین تیم این جام، رئال مادرید با 9 بار قهرمانی است. پس از رئال، میلان با 7 بار قهرمانی دومین تیم پرافتخار این جام است. لیورپول با 5 بار قهرمانی و بایرن مونیخ و آژاکس و بارسلونا هر یک با 4 بار قهرمانی، در رده بعدی قرار دارند. پس از این ها، منچستریونایتد و اینترمیلان 3 بار موفق به کسب عنوان قهرمانی این رقابت ها شده اند.

در مجموع، فوتبال اسپانیا با 13 بار قهرمانی بهترین عملکرد را در لیگ قهرمانان اروپا داشته است. فوتبال ایتالیا و انگلستان با 12 بار قهرمانی در رده دوم قرار دارند و فوتبال آلمان و هلند، هر یک با 6 بار قهرمانی، مشترکاً در رده سوم قرار دارند. فوتبال پرتغال با 4 بار قهرمانی در رده پنجم لیگ قهرمانان اروپاست. فوتبال فرانسه، اسکاتلند، رومانی و یوگوسلاوی نیز، هر کدام با 1 بار قهرمانی، مشترکاً در رده ششم لیگ قهرمانان اروپا قرار دارند.  

با پیروزی چلسی در برابر بایرن مونیخ، چلسی نه تنها برای اولین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد، بلکه فوتبال انگلستان را با 12 بار قهرمانی در این مسابقات، در کنار فوتبال ایتالیا قرار می داد. اما اگر بایرن مونیخ فاتح فینال مونیخ می شد، فوتبال آلمان با 7 بار قهرمانی از فوتبال هلند ( با 6 بار قهرمانی ) پیشی می گرفت. فهرست قهرمانان لیگ قهرمانان اروپا در 56 دوره گذشته، در پیش روی شماست.
 

 56 - 1955 (فرانسه) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 4 - رایمز 3)

 57 - 1956 (اسپانیا) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 2 - فیورنتینا صفر)
 

 

 58 - 1957 (بلژیک) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 3 - آ ث میلان 2 / در وقت اضافه)

 59 - 1958 (آلمان) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 2 - رایمز صفر)

 60 - 1959 (اسکاتلند) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 7 - اینتراخت 3)

 61 - 1960 (سوییس) - قهرمان: بنفیکا (نتیجه فینال: بنفیکا 3 - بارسلونا 2)

 62 - 1961 (هلند) - قهرمان: بنفیکا (نتیجه فینال: بنفیکا 5 - رئال مادرید 3)

 63 - 1962 (انگلیس) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 2 - بنفیکا 1)

 64 - 1963 (اتریش) - قهرمان: اینتر میلان (نتیجه فینال: اینتر میلان 3 - رئال مادرید 1)

 65 - 1964 (ایتالیا) - قهرمان: اینتر میلان (نتیجه فینال: اینتر میلان 1 - بنفیکا صفر)

 66 - 1965 (بلژیک) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 2 - پارتیزان 1)

 67 - 1966 (پرتغال) - قهرمان: سلتیک (نتیجه فینال: سلتیک 2 - اینتر میلان 1)
 

 

 68 - 1967 (انگلیس) - قهرمان: منچستر یونایتد (نتیجه فینال: منچستر یونایتد 4 - بنفیکا 1 / در وقت اضافه)

69 - 1968 (اسپانیا) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 4 - آژاکس 1)

 70 - 1969 (ایتالیا) - قهرمان: فاینورد (نتیجه فینال: فاینورد 2 - سلتیک 1 / در وقت اضافه)
 

 

 71 - 1970 (انگلیس) - قهرمان: آژاکس (نتیجه فینال: آژاکس 2 - پاناتینایکوس صفر)

 72 - 1971 (هلند) - قهرمان: آژاکس (نتیجه فینال: آژاکس 2 - اینتر میلان صفر)

 73 - 1972 (یوگسلاوی) - قهرمان: آژاکس (نتیجه فینال: آژاکس 1 - یوونتوس صفر)

 74 - 1973 (بلژیک) - قهرمان: بایرن مونیخ (نتیجه فینال: بایرن مونیخ 4 - آتلتیکو صفر)

 75 - 1974 (فرانسه) - قهرمان: بایرن مونیخ (نتیجه فینال: بایرن مونیخ 2 - لیدز صفر)
 

 

 76 - 1975 (اسکاتلند) - قهرمان: بایرن مونیخ (نتیجه فینال: بایرن مونیخ 1 - سنت اتین صفر)

 77 - 1976 (ایتالیا) - قهرمان: لیورپول (نتیجه فینال: لیورپول 3 - مونشن گلادباخ 1)

 78 - 1977 (انگلیس) - قهرمان: لیورپول (نتیجه فینال: لیورپول 1 - کلاب بروژ صفر)

 79 - 1978 (آلمان) - قهرمان: ناتینگهام فارست (نتیجه فینال: ناتینگهام فارست 1 - مالمو صفر)

 80 - 1979 (اسپانیا) - قهرمان: ناتینگهام فارست (نتیجه فینال: ناتینگهام فارست 1 - هامبورگ صفر)
 

 

 81 - 1980 (فرانسه) - قهرمان: لیورپول (نتیجه فینال: لیورپول 1 - رئال مادرید صفر)

82 - 1981 (هلند) - قهرمان: آستون ویلا (نتیجه فینال: آستون ویلا 1 - بایرن مونیخ صفر)

 83 - 1982 (یونان) - قهرمان: هامبورگ (نتیجه فینال: هامبورگ 1 - یوونتوس صفر)

 84 - 1983 (ایتالیا) - قهرمان: لیورپول (نتیجه فینال: لیورپول 4 - آ اس رم 2)
 

 

 85 - 1984 (بلژیک) - قهرمان: یوونتوس (نتیجه فینال: یوونتوس 1 - لیورپول صفر)

31) سال 86 - 1985 (اسپانیا) - قهرمان: استوا بخارست (نتیجه فینال: استوا بخارست 2 - بارسلونا صفر)

 87 - 1986 (اتریش) - قهرمان: پورتو (نتیجه فینال: پورتو 2 - بایرن مونیخ 1)

 88 - 1987 (آلمان) - قهرمان: آیندهوون (نتیجه فینال: آیندهوون 6 - بنفیکا 5 / در ضربات پنالتی)
 

 

 89 - 1988 (اسپانیا) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 4 - استوا بخارست صفر)

 90 - 1989 (اتریش) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 1 - بنفیکا صفر)

 91 - 1990 (ایتالیا) - قهرمان: کرونا (نتیجه فینال: کرونا 5 - مارسی 3 / در ضربات پنالتی)

 92 - 1991 (انگلیس) - قهرمان: بارسلونا (نتیجه فینال: بارسلونا 1 - سامپدوریا صفر / در وقت اضافه)
 

 

 93 - 1992 (آلمان) - قهرمان: مارسی (نتیجه فینال: مارسی 1 - آ ث میلان صفر)

 94 - 1993 (یونان) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 4 - بارسلونا صفر)

 95 - 1994 (اتریش) - قهرمان: آژاکس (نتیجه فینال: آژاکس یک - آ ث میلان صفر)

 96 - 1995 (ایتالیا) - قهرمان: یوونتوس (نتیجه فینال: یوونتوس 4 - آژاکس 2 / در ضربات پنالتی)

 97 - 1996 (آلمان) - قهرمان: دورتموند (نتیجه فینال: دورتموند 3 - یوونتوس 1)

 98 - 1997 (هلند) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 1 - یوونتوس صفر)

 99 - 1998 (اسپانیا) - قهرمان: منچستر یونایتد (نتیجه فینال: منچستر یونایتد 2 - بایرن مونیخ 1)

 2000 - 1999 (فرانسه) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 3 - والنسیا صفر)
 

 

 2001 - 2000 (ایتالیا) - قهرمان: بایرن مونیخ (نتیجه فینال: بایرن مونیخ 5 - والنسیا 4 / در ضربات پنالتی)

 2002 - 2001 (اسکاتلند) - قهرمان: رئال مادرید (نتیجه فینال: رئال مادرید 2 - لورکوزن 1)
 

 

 2003 - 2002 (انگلیس) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 3 - یوونتوس 2 / در ضربات پنالتی)

 2004 - 2003 (آلمان) - قهرمان: پورتو (نتیجه فینال: پورتو 3 - موناکو صفر)

 2005 - 2004 (ترکیه) - قهرمان: لیورپول (نتیجه فینال: لیورپول 6 - آ ث میلان 5 / در ضربات پنالتی)

2006 - 2005 (فرانسه) - قهرمان: بارسلونا (نتیجه فینال: بارسلونا 2 - آرسنال 1)

 2007 - 2006 (یونان) - قهرمان: آ ث میلان (نتیجه فینال: آ ث میلان 2 - لیورپول 1)

 2008 - 2007 (روسیه) - قهرمان: منچستر یونایتد (نتیجه فینال: منچستر یونایتد 6 - چلسی 5 / در ضربات پنالتی)
 

 

 2009 - 2008 (ایتالیا) - قهرمان: بارسلونا (نتیجه فینال: بارسلونا 2 - منچستر یونایتد صفر)

 2010 - 2009 (اسپانیا) - قهرمان: اینتر میلان (نتیجه فینال: اینتر میلان 2 - بایرن مونیخ صفر)
 

 

 2011 - 2010 (انگلیس) - قهرمان: بارسلونا (نتیجه فینال: بارسلونا 3 - منچستر یونایتد 1)

2011-2012  (آلمان) - قهرمان: چلسی ( نتیجه فینال: چلسی 5 - بایرن مونیخ 4/ در ضربات پنالتی)