به نام دوست...

به بهانه میلادش ....

آنچه امروز بشریت بدان نیازمند است ، علی وار زیستن است. دکتر شریعتی می گوید : « شناخت علی  «ذهنیت » است ، حبّ علی « احساس » ، ، اما تشیع علی « عمل » است. »

آری « عمل » . گفتن از علی آسان است ، همچنان که در طول تاریخ بسیاری از علی گفته اند و گفته اند اما مانند علی بودن و مانند ایشان زیستن چیز دیگری است...

مردی از تبار عشق ، زادگاهش درست وسط خانه عشق ، قتلگاهش هم میان معرکه عشق ، و چه زیبا این مرد تاوان عشق را می پردازد ، در مرگش و در زندگی اش و کدام انسان در طول تاریخ اسلام  که نه ، در طول تاریخ بشریت  چنین سعادتی یافته است ، کدام کس آنقدر نور چشمی خدایش بوده که اینگونه اورا در دامان عنایت خویش بپروراند ، در دامان پیامبر خویش....

مردی که تمام زندگی اش را به خاطر عشق زیست، نه حلاج وار که حلاج بر سر دار هم هنوز در عین اول عشق بود که علی به فتح الفتوح قاف قله های عشق رسیده بود.

دکتر جرج جرداق می گوید : « تمام رنج های علی غرامت عظمت هایش بود » عظمت در تمام لحظه های زندگی اش : در 23 سال جهادش کنار بزرگ مرد اسلام ، 25 سال سکوتش برای حفظ وحدت اسلام و 5 سال حکومتش برای « عدالت » . عدالتی نه شبیه زنجیر عدل انوشیروان ، نه شبیه عدالت خانه های امروز ، نه اینجا ونه هیچ جای دیگر ، آنچنان عدالتی که دست برادر را حتی به خاطر اندیشه تعدی هم می سوزاند . عدالتی که همه بعد از علی به دنبالش رفتند و گشتند و نیافتند و تنها آرزویش و خاطره اش در یادها ماند .

«گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست...»

امروز ما افتخار می کنیم که در سرزمینی زندگی می کنیم که به راحتی می توانیم نام علی را بر زبان بیاوریم ، در کتابهایمان ، رسانه هایمان ، حتی بر در و دیوار خانه ها و کوچه ها و اداره هایمان...اما آیا به همین راحتی که از عدالتش سخن می گوییم در خانه ها و کوچه ها و اداره هایمان هم عدالتش را می بینیم ؟.... عدالتی که علی با آن زیست ، به خاطر آن زیست و به خاطر آن کشته شد. علی ای که با عدالت گره خورد!

و شیعه ای که امروز دم از علی می زند ، آیا دم از عدالت هم می زند ؟ شیعه ای که عدالت را نمی شناسد نه تنها شیعه نیست و عشقی به علی ندارد که حتی ذهنیتی هم از علی ندارد ، علی ای که با عدالت عجین بود و عدالتی که با علی معنا یافت...