تنها تو می مانی
دل داده ام بر باد، بر هر چه بادا باد
مجنونتر از ليلي، شيرينتر از فرهاد
اي عشق از آتش، اصل و نسب داري
از تيرهی دودي، از دودمان باد
آب از تو طوفان شد، خاک از تو خاکستر
از بوي تو آتش، در جان باد افتاد
هر قصر بي شيرين، چون بيستون ويران
هر کوه بي فرهاد، کاهي بدست باد
هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد
از خاک ما در باد، بوي تو ميآيد
تنها تو ميماني، ما ميرويم از ياد
ادامه ی اشعار در ادامه ی مطلب
چشم بیمار من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم چشم بیمار تو را دیــدم و بــیمار شدم فارغ از خود شدم و کوس اناالحق بزدم همــچو منـــصور خـــریدار ســردار شدم غم دلدار فکنده اســت به جانم شرری کــه به جـان آمـدم و شهره ی بازار شدم در میــخانه گـــشایید بــرویم شب و روز که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم جامه ی زهد و ریا کنـــدم و بر تن کردم خــــرقه ی پــیر خـراباتی و هشیار شدم واعــظ شـــهر کـــه از پند خــود آزارم داد از دم رنــد مــی آلــوده مــدد کـــار شدم بگــذارید کـــه از بـــتکده یــادی بـــکنیم مـن کــه با دست بت میکده بیدار شدم (دیوان امام)
