اولین کلید زبان عربی ادا ی صحیح کلمات
است.
در قرآن صراحتاً تاکید شده است که این کلام الهی را به ترتیل قرائت کنید.
ترتیل عبارت است از : تلاوت حروف و کلمات
قرآن به صورت (صحیح) و (شمرده) و همراه با (تدبر) در معانی آیات آن
ترتیل از لحاظ سرعت به دسته های زیر قابل
قسم است :
اولین کلید زبان عربی ادا ی صحیح کلمات
است.
در قرآن صراحتاً تاکید شده است که این کلام الهی را به ترتیل قرائت کنید.
ترتیل عبارت است از : تلاوت حروف و کلمات
قرآن به صورت (صحیح) و (شمرده) و همراه با (تدبر) در معانی آیات آن
ترتیل از لحاظ سرعت به دسته های زیر قابل
قسم است :
الف ) تحقیق (خواندن با سرعت کم و دقت
زیاد)
ب ) تدویر (خواندن با سرعت متوسط)
ج) تدحیر (تلاوت با سرعت زیاد)
حال به تلفظ ده حرفی می پردازیم که از لحاظ تلفظ با کلمات فارسی متفاوت
است البته این نکته نیز مورد نظر است که تلفظ غیر صحیح در قرآن حرام نیست اما در
نماز باعث اشکال در آن می شود :
این حروف عبارت اند از : « ث – ح – ص – ض- ط – ظ – ع- غ- و»
حرف «ث» :
این حرف را باید با اصطلاح (نوک زبانی) و نازک و کم حجم تلفظ کرد.
یعنی در حالی که نوک زبان با دندانهای جلو در آرواره ی بالا تماس دارد ، هوا را
به بیرون دمید (فشار نوک زبان بر دندان ها زیاد نباشد).
حرف «ث» بدون اینکه صدا ی سوت شنیده شود تلفظ میگردد.
حرف «ح»:
حرف حاء با گرفتگی خاصی در حلق تلفظ می شود مانند کسی که بخواهد تخمه ای را که
در حلق گیر کرده ، با فشار هوا خارج کند.
حرف «ذ» :
حرف ذال همانند ثاء از نوک زبان و دندان های بالا و با صدای نازک و کم حجم تلفظ
میگردد. (دقت کنید که فشار نوک زبان بر دندان ها زیاد نباشد.)
حرف «ص» :
همانند سین تلفظ میشود ؛ فقط به همراه
آن صدا پر حجم و درشت میگردد. (تاکید می شود که هنگام تلفظ این حرف نبا ید صدای
سوت شدید شنیده شود)
حرف «ض» :
این حرف از تماس کنا ره ی زبان با دندانهای آسیای بالا (از هر طرفی که مقدور باشد)
با صدای پر حجم و درشت تلفظ میشود.
حرف «ط» :
این حرف مانند «ت» تلفظ میشئد با این تفاوت که صدا ی آن درشت و پر حجم می باشد. این حرف قوی ترین
حرف زبان عربی است.
حرف «ظ» :
این حرف دقیقا مثل حرف «ذال» تلفظ میشود با این تفا وت که صدا در تلفظ این حرف درشت و پر حجم میگردد . باید
دقت کرد که هوا با فشار زیاد در مخرج دمیده نشود.
حرف «ع» :
این حرف از میان حلق و به صورت نرم ادا
می شود و گویی صدا کش می آید. دقت کنید که مفخم و پر حجم ادا نشود.
حرف «غ» :
این حرف از همان محل تلفظ حرف «خ» یعنی از ناحیه ی حلق تلفظ شده ولی صدا ی آن نرم
و کشیده و دنباله دار است و حالت خراش و خشونت
حرف «خ» را ندارد.
حرف «و» :
در ادای آن باید لب ها به حالت غنچه درآورده
و صدا ی «و» از میان دو لب خارج شود
. مانند حرف w در انگلیسی.
بر گرفته از : کتاب حلیة القرآن جلد اول
(چاپ بهار ۱۳۷۷ چاپ هفتم)
