ابى كهمس گويد: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: عبداللّه بن ابى يعفور بر شما درود فرستاد. حضرت فرمودند:

بر تو و بر او درود باد، وقتى پيش او رفتى سلام مرا به او برسان و بگو: جعفر بن محمد مى گفت: نيك بنگر هر آن ويژگى كه باعث شد تا على (عليه السلام) به آن مقام بلند نزد پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) برسد. خود را ملازم آن خصلت نما. و يقين بدان هر مقامى كه على نزد پيامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) يافت، تنها و تنها به خاطر راستگويى و امانتدارى بود.
 

امام صادق علیه السّلام فرمودند:

به خدا سوگند على بن ابى طالب (عليه السلام) تا روزى كه از اين دنيا رفت مال حرامى نخورد و هيچ گاه بر سر دو راهى. كه هر دو راه مورد خشنودى خدا باشد. قرار نگرفت مگر اين كه پر زحمت ترين آنها را برگزيد و هر حادثه مهمى كه براى پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) پيش مى آمد. به دليل اعتمادى كه به حضرت على (علیه السّلام)داشت. از او كمك مى گرفت. و در ميان اين امّت هيچ كس نتوانست همانند حضرت على (عليه السلام) راه پيامبر اکرم(صلى الله عليه و آله) را بى كم و كاست. طى كند و با اين همه تلاش و كوشش همواره چون بيمناكان كار مى كرد، چشمى به بهشت و چشم ديگر بر آتش داشت، از سويى اميدوار پاداش بهشت و از سوى ديگر هراسناك از كيفر آتش بود.
 

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ أَميرَالْمُؤْمِنينَ عليه السلام كانَ يَخْرُجُ وَ مَعَهُ أَحْمالُ النَّوى فَيُقالُ لَهُ: يا أَبَاالْحَسَنِ ما هذا مَعَكَ؟ فَيَقُولُ: نَخْلٌ اِنْ شاءَ اللّه ُ. فَيَغْرِسُهُ فَلَمْ يُغادِرْ مِنْهُ واحِدَةً؛
گاهى اميرالمؤمنين (عليه السلام) به سوى صحرا مى رفت وهمراه خود بارى از هسته خرما مى برد، به حضرتش گفته مى شد: اين چيست كه به همراه دارى؟ مى فرمودند: هر دانه از اينها يك نخل است انشاءاللّه . آنگاه مى رفت و همه آنها را مى كاشت و دانه اى از آنها رد نمى خورد.
 

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
كانَ أَميرُالْمُؤْمِنينَ عليه السلام أَشْبَهُ النّاسِ طُعْمَةً بِرَسُولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله كانَ يَأْكُلُ الْخُبْزَ وَ الْخِلَّ وَ الزَّيْتَ وَ يُطْعِمُ النّاسَ الْخُبْزَ وَ اللَّحْمَ؛
حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) در نوع غذا شبيه ترين افراد به پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) بود. او خود نان و سركه و روغن زيتون مى خورد و به مردم. مهمانان خود. نان و گوشت مى داد.
 

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ عَلِيّاً عليه السلام كانَ اِذا أَصْبَحَ يَقُولُ: مَرْحَبا بِكُما مِنْ مَلَكَيْنِ حَفيظَيْنِ اُمْلى عَلَيْكُما ما تُحِبّانِ اِنْ شاءَاللّه ُ. فَلا يَزالُ فى التَّسْبيحِ وَ التَّهليلِ حَتّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَ كذلِكَ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ؛
حضرت علی(عليه السلام) هر بامداد. در خطاب به دو فرشته نويسنده اعمال. مى فرمودند: مرحبا بر شما دو فرشته بزرگوار و ياد داشت كننده اعمال. به خواست خدا امروز نيز. آنچه دوست داريد بر شما املا خواهم كرد، و به دنبال اين تعهد به ذكر: «سبحان اللّه و لا اله الاّ اللّه » مشغول مى شد تا خورشيد طلوع مى كرد. و هنگام عصر نيز تا غروب آفتاب، به همان ذكرها مى پرداخت.