خداوند عزّ و جلّ فرمود:

عَبْدى ! خَلَقْتُ الأَشیاءَ لِأَجْلِک وَ خَلَقْتُکَ لِأجْلى، وَ هَبْتُکَ الدُّنْیا بالإِحسانِ وَ الآخِرَةَ بِالإِیمانِ.

بنده من! همه اشیاء را به خاطر تو آفریدم و تـو را بـه خـاطر خـودم. دنیا را از روى احسان به تو بخشیدم، ولى آخرت را به خاطر ایمان.

الجواهر السنیّه ، ص 284.

خداوند عزّ و جلّ فرمود:

اَلأِخْلاصُ سِرٌّ مِنْ اَسْرارى اَسْتَوْدِعُهُ قَلْبَ مَنْ اَحْبَبْتُهُ مِنْ عِبادى.

اخلاص، رازى از رازهاى من است که آن را در دل هریک از بندگانم که دوست داشته باشم، بـه ودیعت مى گذارم.

المحجّة البیضاء، ج 8، ص 125.

خداوند متعال در تورات می فرماید:

یا بَنى ‏آدَمَ! أَطیعُونى بِقَدْرِ حاجَتِکُمْ اِلَىَّ وَاعْصُـونى بِقَدْرِ صَبْرِکُمْ عَلَى النّـارِ، وَ اعْمـَلُوا لِلدُّنیا بِقَـدْرِ لَبْثِـکُمْ فیها وَ تَـزَوَّدُوا للاِخِرَةِ بَقَدْرِ مَکْثِکُمْ فیها.

اى فرزندان آدم! مرا به اندازه ‏اى که به من نیاز دارید، اطاعت کنید، و مرا به اندازه صبرتان برآتش دوزخ، معصیت کنید، براى دنیا به اندازه ‏اى که در آن مى مانید کار کنید، و ... براى آخرت، به اندازه‏ اى که در آن مى مانید، توشه بردارید.

الجواهر السنیّه، ص 66.

خداوند متعال به داوود علیه‏ السلام فرمود:

اَحِبَّنى وَ حَبِّبْنى اِلى خَلْقى.
قال علیه ‏السلام: یارَبِّ نَعَمْ، اَنَا اُحِبُّکَ فَکَیْفَ اُحَبِّبُکَ اِلى خَلْقِکَ؟
قَالَ جل جلاله: اُذْکُرْ اَیادِىَّ عِنْدَهُمْ فَاِنَّکَ اِذا ذَکَرْتَ ذلِکَ لَهُمْ اَحَبُّونى.

مرا دوست بدار و مرا در نظر مخلوقاتِ من نیز محبوب بگردان.
داوود علیه السلام گفت: پروردگارا! باشد. من تو را دوست دارم، ولى چگونه تو را محبوبِ آفریدگانت بسازم؟
خداوند متعال فرمود: نزد آنان، نعمت هاى مرا یاد کن. یقینا وقتى نعمت‏ هاى مرا براى آنان یاد کردى، مرا دوست خواهند داشت.

بحارالانوار، ج 14، ص 38.

خداوند متعال به داوود علیه‏ السلام فرمود:

اَحِبَّنى وَ حَبِّبْنى اِلى خَلْقى.
قال علیه ‏السلام: یارَبِّ نَعَمْ، اَنَا اُحِبُّکَ فَکَیْفَ اُحَبِّبُکَ اِلى خَلْقِکَ؟
قَالَ جل جلاله: اُذْکُرْ اَیادِىَّ عِنْدَهُمْ فَاِنَّکَ اِذا ذَکَرْتَ ذلِکَ لَهُمْ اَحَبُّونى.

مرا دوست بدار و مرا در نظر مخلوقاتِ من نیز محبوب بگردان.
داوود علیه السلام گفت: پروردگارا! باشد. من تو را دوست دارم، ولى چگونه تو را محبوبِ آفریدگانت بسازم؟
خداوند متعال فرمود: نزد آنان، نعمت هاى مرا یاد کن. یقینا وقتى نعمت‏ هاى مرا براى آنان یاد کردى، مرا دوست خواهند داشت.

بحارالانوار، ج 14، ص 38.