💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام علی علیه السّلام فرمودند:

إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِي أَمْوَالِ الْأَغْنِيَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ فَمَا جَاعَ فَقِيرٌ إِلَّا بِمَا مَنَعَ بِهِ غَنِيٌّ وَ اللَّهُ تَعَالَى جَدُّهُ سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِكَ؛

خداي پاك روزي درويشان را در ثروت ثروتمندان مقرّر فرموده است، پس فقيري گرسنه نمانَد جز آن كه ثروتمندي حقّ او را خورده است، و خداوند به خاطر اين كار توانگران را بازخواست خواهد كرد.

نهج البلاغه، حکمت 320

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الِاسْتِغْنَاءُ عَنِ الْعُذْرِ أَعَزُّ مِنَ الصِّدْقِ بِهِ؛

بي نيازي از پوزش، بهتر از پوزش صادقانه است.

نهج البلاغه، حکمت 321

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أَقَلُّ مَا يَلْزَمُكُمْ لِلَّهِ سُبْحَانَهُ أَنْ لَا تَسْتَعِينُوا بِنِعَمِهِ عَلَى مَعَاصِيهِ؛

كمترين ادبِ بندگي خدا آن است كه به كمك نعمتهاي او گناه نكنيد.

نهج البلاغه، حکمت 322

امام علی علیه السّلام هنگامی که در جنگ نهروان به کشته شدگان از خوارج برخوردند، چنین فرمودند:

بدا به حالتان آن که فریبتان داد، زیانتان رساند. 
گفتند: چه کسی فریبشان داد ای امیر مؤمنان؟ 
حضرت فرمودند: شیطان گمراه کننده و «نفس امّاره» که بسیار به بدی فرمان دهد، آنان را بر رؤیاها و آرزوهای دراز بفریفت، و راه گناه را بر ایشان گشود، و وعده پیروزی داد، و در نتیجه به دوزخشان سرنگون ساخت.

امام علی علیه السّلام آن گاه که خبر شهادت «محمّد بن ابی بکر» را شنیدند، فرمودند:

إِنَّ حُزْنَنَا عَلَیْهِ عَلَى قَدْرِ سُرُورِهِمْ بِهِ إِلَّا أَنَّهُمْ نَقَصُوا بَغِیضاً وَ نَقَصْنَا حَبِیباً؛

اندوه ما بر او به اندازه شادی دشمن در مرگ اوست جز آن که آنان از دشمنی رستند و ما دوستی را از کف دادیم.

نهج البلاغه، حکمت 317

امام علی علیه السّلام به «عبداللّه بن عبّاس» در مورد نظری که اظهار داشته و حضرت نپذیرفته بود، فرمودند:

تو باید نظرت را بگویی ولی من خود باید ببینم و تصمیم بگیرم، پس اگر آن را به کار نبستم تو باید از من اطاعت کنی.

نهج البلاغه، حکمت 313

امام علی علیه السّلام آن گاه که از نبرد صفّین به کوفه باز می گشت، به قبیله ای از «هَمْدان» برخوردند که بر کشتگانشان در صفّین بلند می گریستند و در این حال «حَرب بن شُرَحبیل شَبامی» که از بزرگان آنان بود به حضور امام رسید، امام به او فرمودند:

آن طور که می شنوم، زنانتان بر شما غالب آمده اند. چرا آنها را از این شیون باز نمی دارید؟ حرب در هنگام صحبت امام علی علیه السّلام پیاده بود و حضرت سوار، دوباره به او فرمودند: برگرد، که راه رفتن چون «تو» در رکاب چون «من» سبب فتنه و فساد والی، و ذلّت و خواری مؤمن است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لِسَائِلٍ سَأَلَهُ عَنْ مُعْضِلَةٍ سَلْ تَفَقُّهاً وَ لَا تَسْأَلْ تَعَنُّتاً فَإِنَّ الْجَاهِلَ الْمُتَعَلِّمَ شَبِيهٌ بِالْعَالِمِ وَ إِنَّ الْعَالِمَ الْمُتَعَسِّفَ شَبِيهٌ بِالْجَاهِلِ (الْمُتَعَنِّتِ)؛

به پرسشگري كه از مشكلي پرسش كرده بود فرمود: براي فهميدن بپرس نه براي آزار دادن، كه نادانِ دانشجو چون داناست و داناي گمراه چون نادان، موذي است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أَنَا يَعْسُوبُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمَالُ يَعْسُوبُ الْفُجَّارِ ؛ و معنى ذلك أن المؤمنين يتبعونني و الفجار يتبعون المال كما تتبع النحل يعسوبها و هو رئيسها من پيشواي مؤمنانم،

و ثروت پيشواي تبهكاران است. يعني مؤمنان از من اطاعت كنند و تبهكاران از مال، همچنان كه زنبور عسل به دنبال ملكه خود كه رئيس آن است، رود.

بعضي از يهوديان به امام علی علیه السّلام عرض كردند: شما هنوز پيامبرتان را به خاك نسپرده اختلاف را آغاز كرديد. امام علی علیه السّلام فرمودند:

ما در جانشيني پس از او اختلاف كرديم نه در او، امّا شمايان هنوز پايتان از آب دريا خشك نشده خدا را منكر شديد و به پيامبرتان گفتيد: «خدايي چون بتهاي كافران برايمان بساز، و او گفت: شما نابخرديد».

نهج البلاغه، حکمت 309