💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام على علیه السّلام فرمودند:

مَن كَثُرَ جَميلُهُ أجمَعَ النّاسُ عَلى تَفضيلِهِ ؛

آن كه رفتار نيكش فراون شود ، مردم بر برترى اش اتّفاق كنند .

عيون الحكم و المواعظ، ح 8218

امام علی علیه السّلام فرمودند:

إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ يقال حشمه و أحشمه إذا أغضبه و قيل أخجله و احتشمه طلب ذلك له و هو مظنة مفارقته؛

آنگاه كه مؤمن برادرش را به خشم آورَد از او جدا شود. بعضي گويند معني چنين است: اگر برادر مؤمن را به خجالت و خشم آورد زمينه جدايي و دوري را فراهم آورده است.

نهج البلاغه، حکمت 472

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِه صَاحِبُهُ ؛

بدترين گناه آن است كه گنه كار ناچيزش انگارد.

نهج البلاغه، حکمت 469

امام علی علیه السّلام فرمودند:

شَرُّ الْإِخْوَانِ مَنْ تُكُلِّفَ لَهُ لأن التكليف مستلزم للمشقة و هو شر لازم عن الأخ المتكلف له فهو شر الإخوان ؛

بدترين دوست كسي است كه دوستان را به زحمت اندازد. زيرا به زحمت افكندن، مستلزم مشقّت است كه از آن دوست رسد، پس او بدترين دوستان است.

نهج البلاغه، حکمت 471

به امام علی علیه السّلام عرض کردند: ای امیر مؤمنان، چرا خضاب نمی کنید؟ حضرت فرمودند:

الْخِضَابُ زِینَةٌ وَ نَحْنُ قَوْمٌ فِی مُصِیبَةٍ یُرِیدُ وَفَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله علیه و آله ؛

خضاب آرایش است و ما خاندان در سوگیم. و از «سوگ» منظورشان رحلت رسول خدا صلى الله علیه و آله بود.

نهج البلاغه، حکمت 465

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَا الْمُجَاهِدُ الشَّهِيدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَعْظَمَ أَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ لَكَادَ الْعَفِيفُ أَنْ يَكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلَائِكَةِ ؛

پاداش مجاهدي كه در راه خدا به شهادت رسيده برتر از پاكدامني نيست كه توان گناه دارد و گناه نكند، كه پاكدامن در آستانه فرشته شدن است.

نهج البلاغه، حکمت 466

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَدُ و قد روى بعضهم هذا الكلام عن النبى صلى الله عليه واله ؛

قناعت ثروتي است بي پايان. بعضي اين حديث را از رسول خدا - درود خدا بر او و خاندانش - روايت كرده اند.

نهج البلاغه، حکمت 467

امام علی علیه السّلام، آن گاه که «زیاد بن ابیه» را به جانشینی «عبداللّه بن عبّاس» به فرمانروایی فارس گسیل می داشت در سخنی طولانی او را از پیشدستی در گرفتن مالیات برحذر داشت و چنین فرمودند:

اسْتَعْمِلِ الْعَدْلَ وَ احْذَرِ الْعَسْفَ وَ الْحَیْفَ فَإِنَّ الْعَسْفَ یَعُودُ بِالْجَلَاءِ وَ الْحَیْفَ یَدْعُو إِلَى السَّیْفِ ؛

عدالت را اجرا کن و از ستمگری و حیف و میل برحذر باش، که ستمگری مردم را در به در کند و حیف و میل سرانجام به جنگ و درگیری کشد.

امام علی علیه السّلام در طلب باران چنین دعا فرمودند:

اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلَلَ السَّحَائبِ دُونَ صِعَابِهَا و هذا من الکلام العجیب الفصاحة و ذلک أنه علیه السلام شبه السحائب ذوات الرعود و البوارق و الریاح و الصواعق بالإبل الصعاب التی تقمص برحالها و تتوقص برکبانها و شبه السحائب الخالیة من تلک الروائع بالإبل الذلل التی تحتلب طیعة و تقتعد مسمحة ؛

بار خدایا، ابرهای پربارِ گوش به فرمانت را بر ما ببار، و از رعد و برق ابرهای نافرمان برکنارمان دار. و این از سخنان فصیح شگفت آور است که امام ابرهای رعدآور و برق خیز و بادها و صاعقه ها را به «شتر رموک» که بار خود را اندازد و سوار خود را بر زمین زند تشبیه نموده، و ابرهایی را که از اینها تهی باشد به «شتر رام» که به راحتی دوشیده شود و به آسانی سواری دهد، مانند فرموده است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

يَهْلِكُ فِيَّ رَجُلَانِ مُحِبٌّ مُفْرِطٌ وَ بَاهِتٌ مُفْتَرٍ و هذا مثل قوله عليه السلام هَلَكَ فِيَّ رَجُلَانِ مُحِبٌّ غَالٍ وَ مُبْغِضٌ قَالٍ ؛

در باره من دو گروه به هلاكت رسند: دوستدار افراطي، و دروغگوي بهتان زننده. و اين كلام مانند حديث ديگري است كه فرمودند: در باره من دو تن هلاك شوند: دوستدار از حد گذرنده، و دشمني كه بي جهت دشمني ورزد و افترا بندد.

نهج البلاغه، حکمت 461