💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام علی علیه السّلام فرمودند:

السُّرُورُ يَبسُطُ النَّفسَ و يُثِيرُ النَّشاطَ، الغَمُّ يَقبِضُ النَّفسَ و يَطوِي الانبِساطَ؛

شادى ، انبساط روح مى آورد و نشاط انگيز است. غم، گرفتگى روح مى آورد و انبساط را در هم مى پيچد .

غرر الحكم: 2023 و 2024 .

امام علی علیه السّلام فرمودند:

... لَمْ يَكُنْ لِأَحَدٍ فِىَّ مَهْمَزٌ وَ لالِقائلٍ فِىَّ مَغْمَزٌ، الَذَّليلُ عِنْدى عَـزيزٌ حَتّى اخُذَ الْحَقَّ لَهُ، وَ الْقَوِىُّ عِنْدى ضَعيفٌ حَتّى اخُذَ الْحَقَّ مِنْهُ رَضينا عَنِ اللّه ِ قَضاءَهُ وَ سَلَّمْنا لِلّه أَمْرَهُ؛

در تمامى زندگىِ من، نقطه سياهى نيست تا عيب جويان و اشاره كنندگان با چشم و ابرو اشاره كنند و سخنى گويند. خوارترين افراد نزد من عزيز است تا حق او را بستانم و نيرومند نزد من ناتوان است تا حق ديگران را از او بازگيرم. ما با تمام وجود به قضاى الهى خشنود و در برابر فرمانش تسليم هستيم.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

وَ قَدْ عَلِمْتُمْ مَوْضِعى مِنْ رَسُولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آلهبِاْلقَرابَةِ الْقَريبَةِ وَ الْمَنْزَلَةِ الْخَصيصَةِ، وَضَعَنى فىحِجْرِهِ وَ أَنَا وَلَدٌ يَضُمُّنى اِلى صَدْرِهِ، وَ يَكْنُفُنى اِلى فِراشِهِ، وَ يَمُسُّنى جَسَدَهُ، وَ يُشِمُّنى عَرْفَهُ، وَكانَ يَمْضَغُ الشَّيْى ءَ ثُمَّ يُلـْقِمُنيهُ، وَ ما وَجـَدَ لى كَذْبـَةً فى قَوْلٍ وَلا خَطْلَةً فى فِعْلٍ؛

... شما خود در پيوند با رسول خدا (صلى الله عليه و آله)، هم بدليل خويشاوندى و هم به سبب موقعيت ويژه من، جايگاه مرا مى شناسيد. او مرا از روزگارى كه نوزادى بودم در دامن خود مى نشاند و بر سينه مى چسبانيد، در بستر خويش مى خوابانيد و بدنش را به بدنم مى ساييد و از عطر دلپذيرش بهره مندم مى ساخت، لقمه را مى جويد و در دهانم مى گذاشت و هرگز درگفتارم دروغى نشنيد و در رفتارم لغزش و سبكسرى نديد.

امام علی علیه السّلام در باره «خَبّاب بن ارَت» فرمودند:

یَرْحَمُ اللَّهُ خَبَّابَ بْنَ الْأَرَتِّ فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً وَ هَاجَرَ طَائِعاً (وَ قَنِعَ بِالْکَفَافِ وَ رَضِیَ عَنِ اللَّهِ) وَ عَاشَ مُجَاهِداً طُوبَى لِمَنْ ذَکَرَ الْمَعَادَ وَ عَمِلَ لِلْحِسَابِ وَ قَنِعَ بِالْکَفَافِ وَ رَضِیَ عَنِ اللَّهِ ؛

خدا رحمت کند خَبّاب بن ارَت را که از صمیم دل اسلام آورد، و هجرتش از روی اطاعت بود، و به قدر حاجت قناعت می کرد، و از خداوند خشنود بود، و زندگی او جهاد بود. خوشا آنان که همواره به یاد رستخیزند، و کارشان پسند دیوان محاسبات الهی است، و به زندگی ساده آبرومندانه بسنده کنند، و از خداوند شادمان باشند.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَنْ أَسْرَعَ إِلَى النَّاسِ بِمَا يَكْرَهُونَ قَالُوا فِيهِ مَا لَا يَعْلَمُونَ؛

آن كه با زبان هرچه خواست بر مردم تاخت آنان نيز در باره او هرچه خواهند، بافت.

نهج البلاغه، حكمت 34

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَنْ أَطَالَ الْأَمَلَ أَسَاءَ الْعَمَلَ؛

آن كه در كمند خواهشها و كامها افتد رفتارش زشت و ناروا گردد.

نهج البلاغه، حكمت 35

امام علی علیه السّلام در مسیر خود به شام، دهقانان شهر «انبار» را دید که از اسبها پایین پریده پیشاپیش او می دوند. حضرت فرمودند:

این چه کاری است که انجام می دهید؟ 
عرض کردند: رسم ما بر این است که فرمانروایانمان را چنین بزرگ می داریم. 
حضرت فرمودند: به خدا سوگند، فرمانروایانتان از این کار سودی نبرند، و شما خود را در دنیا به زحمت و رنج می افکنید و در آخرت به شقاوت دچار خواهید شد. و چه خسارت بار است رنج و مشقّتی که عذاب الهی را در پی داشته باشد، و چه سودمند است راحتی و آسایشی که از عذاب جهنّم ایمن دارد.

امام علی علیه السلام به فرزندشان امام حسن علیه ‏السّلام فرمودند:

پسر جانم، چهار نکته در فضایل و چهار نکته در رذایل از من یاد گیر تا هیچ چیز به تو ضرر نرسانَد: بی ‏نیازترین بی ‏نیازی عقل است بزرگترین ناداری نابخردی است بالاترین وحشت، خودپسندی است و ارزنده‏ ترین تبار، اخلاق نیکوست. فرزند جانم، از دوستی با احمق بپرهیز، که اگر خواهد به تو سودی رسانَد سرانجام به تو ضرر زند از دوستی با بخیل نیز دوری کن، که آنچه را سخت بدان نیازمندی از تو مضایقه کند؛ و همچنین از دوستی با فاسق و فاجر بپرهیز، که تو را به پشیزی فروشد؛ و بالاخره با دروغگو هرگز دوست مشو، که چونان سراب است و با جادوی خطبهش دور را نزدیک، و نزدیک را دور جلوه دهد.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ؛

زبان عاقل در سنگر قلب اوست و قلب نابخرد در پشت زبانش.

نهج البلاغه، حكمت 39

امام علی علیه السّلام به یکی از یارانشان که بیمار شده بود، فرمودند:

خداوند ناله تو را وسیله فرو ریختن گناهانت قرار داده است، زیرا در بیماری پاداشی نیست امّا گناهان را چون برگ درخت می ریزد، و پاداش تنها در گفتار و کردار است، و خداوند سبحان به برکت «نیّت خیر» و «قلب پاک» بندگانش را به بهشت درآورد.

نهج البلاغه، حکمت 40