💒💒💒 احادیث 💒💒💒

جابربن عبداللّه گفت: روزى خدمت امیرالمؤمنین علیه ‏السلام رسیدم به حضرت گفتم: اى امیرمؤمنان چطور صبح کردید؟ حضرت فرمودند:

آکُلُ رِزْقى، قالَ جابِرُ: ما تَقُولُ فى دارِ الدُّنیا؟ 
قالَ: ما نَقُولُ فى دارٍ اَوَّلُها غَمٌّ، وَ آخِرُهَا الْمَوْتُ، 
قالَ: فَمَنْ اَغْبَطُ النّاسِ؟ 
قالَ: جَسَدٌ تَحْتَ التُرابِ، أمِنَ مِنَ الْعِقابِ، وَ یَرْجُوا الثَّوابَ؛

روزى خود را مى‏ خورم جابر گفت: به امام عرض کردم: درباره خانه دنیا چه مى‏ گویید؟
حضرت فرمودند: چه بگوئیم در مورد خانه ‏اى که اوّل آن غم و آخرش مرگ است. 
جابر گفت: خوشبخت ‏ترین مردم چه کسى است؟ 
حضرت فرمودند: جسمى که زیر خاک است، از عذاب در امان است، و امید پاداش دارد.

بحارالأنوار، ج 76، ص 16

روزى جابربن عبدالله انصارى به حضرت علّى علیه ‏السلام عرض کرد: چگونه صبح کردید؟ حضرت فرمودند:

أصْبَـحْنا وَ بِنـا مِنْ نِـعَمِ اللّهِ رَبِّنـا ما لانُـحْصیهِ مَـعَ کَـثْرَةِ ما نُعْصیهِ، فَـلانَـدْرى مانَشْـکُرُ اَجَمـیلَ ما یَنْـشُرُ أَمْ قَـبیحَ ما یَسْتُرُ؛

در حالى که با این همه گناه نعمت هاى بی شمارى از پروردگارمان داریم و نمى‏ دانیم کدامیک را شکر بگزاریم: خوبی هایى را که برملا مى کند، یا زشتی هایى را که مى‏ پوشاند.

تحف العقول، ص 210

به امیرالمؤمنین علیه ‏السلام گفته شد: اى امیرمؤمنان چگونه صبح کردىد؟ حضرت فرمودند:

اَصْبَحتُ آکُلُ وَاَنْتَظِرُ اَجَلى؛

صبح کردم در حالى که(روزى خود را) مى‏ خورم و منتظر اجلم هستم.

بحارالأنوار، ج 78، ص 32

جیش بن معتمر گوید: در حـالى که على علیه ‏السلام در رحبه [رحبه محله ‏اى در کوفه است.] تکیه داده بود حـضورشان رسیـدم و گفتم: سلام بر تو و رحـمت و برکات خدا بر تو باد، چگونه صـبح کردید؟

فَرفَعَ رَأسَهُ وَ رَدَّ عَلَىَّ وَ قالَ: اَصْبَحْتُ مُحِبّا لِمُحِبِّنا، مُبْغِضا لِمَنْ یُبْغِضُنا؛

حـضرت علی علیه السلام سرشان را بلند کردند و پاسـخ سـلام را دادند و فـرمودند: صبـح کردم در حـالى که با دوستـدارمـان دوستم و با د شـمنان دشـمن.

راوى گفت به امیرالمؤمنین علیه ‏السلام گفتم: چـگونه صبـح کردى؟ حضرت در پاسخ فرمودند:

کَیْفَ یُصْبِحُ مَنْ کانَ لِلّه عَلَیْهِ حافِظانِ، وَ عَلِمَ أنَّ خَطایاهُ مَکْتُوبَةٌ فِى الدّیوانِ، اِنْ لَمْ یَرْحَمْهُ رَبُّهُ فَمَرجَعُهُ اِلىَ النیرانِ.

چگونه صبح مى‏کند کسى که خـداوند بر او دو نـگهبان گـمارده است، و مى‏دانـد کـه خطـاهایش در دفـتر ویژه نوشـته مى‏شود، و اگر پـروردگارش به او رحـم نکند بازگشتـش به سـوى آتش است.

بحارالأنوار، ج 76، ص 15

عبدالله بن جعفر گفت: یک روزى صبح بر عمویم على علیه ‏السلام که مریض بود وارد شدم و گفتم: اى امیر مؤمنان چگونه صبح کردید؟ فرمودند:

یا بُنَىَّ کَیْفَ اَصْبَحَ مَنْ یَفْنى بِبَقائِهِ وَ یَسقُمُ بِدَوائِهِ وَ یُؤتى مِنْ مَأمَنِهِ؟

فرزندم چگونه صبح مى ‏کند کسى که با بقائش فانى مى ‏شود و با دارو و دوایش بیمار مى ‏شود و از همان جا که مطمئن است ضربه مى‏ خورد.

امام علی علیه السلام فرمودند :

إن کُنتُم لِلنَّعیمِ طالِبینَ ، فَأَعتِقوا أنفُسَکُم مِن دارِ الشَّقاءِ ؛

اگر خواهان نیک‏ بختى و راحتى هستید، پس جان‏هایتان را از [بندگىِ این] سراى شوربختى (دنیا)، آزاد سازید.

غررالحکم : ح 3745

امام علی علیه السلام فرمودند :

خَطَرُ الدُّنیا یَسیرٌ ، وحاصِلُها حَقیرٌ ، وبَهجَتُها زورٌ ، ومَواهِبُها غُرورٌ ؛

دنیا ، اندک است و حاصلش ناچیز و شادى ‏اش دروغ و دِهِش‏ هایش پوچ.

غررالحکم : ح 5074

امام علی علیه السلام فرمودند :

ألا وإنَّ الدُّنیا دارٌ غَرّارَةٌ خَدّاعَةٌ ، تَنکِحُ فی کُلِّ یَومٍ بَعلاً ، وتَقتُلُ فی کُلِّ لَیلَةٍ أهلاً ، وتُفَرِّقُ فی کُلِّ ساعَةٍ شَملاً ؛ فَکَم مِن مُنافِسٍ فیها وراکِنٍ إلَیها مِنَ الاُمَمِ السّالِفَةِ قَد قَذَفَتهُم فِی الهاوِیَةِ ، ودَمَّرَتهُم تَدمیرا ، وتَبَّرَتهُم تَتبیرا ، وأصلَتهُم سَعیرا! ؛

بدانید که دنیا ، سرایى فریب کار و نیرنگ باز است، هر روز شوهرى مى‏ کند و هر شب ، خانواده ‏اى را مى ‏کُشد و هر ساعت ، انجمنى را از هم مى‏ پاشانَد . چه بسیار مردمانى از ملّت‏ هاى پیشین که در پىِ دنیا کوشیدند و به آن گراییدند ؛ امّا دنیا به ورطه نابودى افکندشان و به سختى نابودشان کرد و به کلّى آنان را درهم شکست و به کام دوزخ سپردشان!

امام علی علیه السلام فرمودند :

إنَّ الدُّنیا رَنِقٌ مَشرَبُها ، رَدِغٌ مَشرَعُها ، یونِقُ مَنظَرُها ، ویوبِقُ مَخبَرُها ، غُرورٌ حائِلٌ ، وضَوءٌ آفِلٌ ، وظِلٌّ زائِلٌ ، وسِنادٌ مائِلٌ ؛

دنیا ، آبشخورش تیره است، چشمه ‏اش گِل‏ آلود است، ظاهرش شگفتى ‏آور و درونش هلاکت ‏بار است. فریبى از میان رونده است [سراب ‏گونه است]، نورى غروب کننده، سایه‏ اى رفتنى و تکیه ‏گاهى نا استوار است.

بحار الأنوار : ج 73 ، ص 116