💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام على علیه السّلام فرمودند:

اَلْـغَضَـبُ يُرْدى صاحِبَهُ وَ يُبْـدى مَعـايِبَـهُ؛

خشم، صاحب خود را به پستى و هلاكت مى اندازد و عيبهاى او را آشكار مى سازد.

غرر الحكم،ج 2، ص 31

امام على علیه السّلام فرمودند:

اَلْحَريصُ اَسيرُ مَهانَةٍ لا يُفَـكُّ اَسْرُهُ؛

حـريـص، گرفـتار و اسيرخوارى و ذلّتى است كه اسارت و بند او هرگز باز نمى شود. از طمع پرهيز كن و از ديگران چيزى مخواه.

غرر الحكم، ج 1، ص 361

امام على علیه السّلام فرمودند:

مَنْ عَشِقَ شَيْئا اَعْشى بَصَرَهُ وَ اَمْرَضَ قَلْبَهُ، فَهُوَ يَنْظُرُ بِعَيْنٍ غَيْرِ صَحيحَةٍ وَ يَسْمَعُ بِاُذُنٍ غَيْرِ سَمِيعَةٍ؛

كسى كه به چيزى عشق ورزد، آن عشق، چشمش را نابينا و دلش را بيمار مى سازد، آنگاه با چشمى ناسالم نگاه مى كند و با گوشى ناشـنوا گوش مى دهـد.

نهج البلاغه، خطبه 109

امام علی علیه السّلام فرمودند:

إيّاكَ و الجَزَعَ ؛ فإنّهُ يَقْطَعُ الأملَ ، و يُضْعِفُ العملَ، و يُورِثُ الهَمَّ . و اعلَمْ أنَّ المَخْرَجَ في أمرَينِ: ما كانتْ فيهِ حِيلَةٌ فالاحْتِيالُ، و ما لَم تكُنْ فيهِ حِيلةٌ فالاصْطِبارُ؛

از بيتابى كردن بپرهيز كه آن اميد را قطع مى كند و كار را به ضعف مى كشاند و اندوه به بار مى آورد. بدان كه دو راه نجات بيشتر نيست: يا مشكلى چاره دارد كه بايد چاره انديشى كرد و يا چاره ندارد كه در آن صورت بايد شكيبايى ورزيد.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

ظَفِرَ بِالشيطانِ مَن غَلَبَ غَضَبَهُ، ظَفِرَ الشيطانُ بِمَن مَلَكَهُ غَضَبُهُ؛

هر كه بر خشم خويش چيره آيد، بر شيطان پيروز شود و هر كه خشم، زمام اختيارش را به دست گيرد، شيطان بر او پيروز شود.

غرر الحكم: 6048 ـ 6049.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لَو تَمَيَّزَتِ الأشياءُ لَكانَ الصِّدقُ مَع الشَّجاعَةِ ، و كانَ الجُبنُ مَع الكَذِبِ؛

اگر خصلتها از يكديگر متمايز مى شدند، بی گمان راستى با شجاعت بود و بزدلى با دروغ.

غرر الحكم: 7597 .

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الظَّفَرُ بِالحَزمِ، و الحَزمُ بِإجالَةِ الرَّأيِ؛

پيروزى در گرو دورانديشى است و دورانديشى در به كار انداختن رأى .

نهج البلاغه: حکمت 48.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أصلُ النَّجدَةِ القُوَّةُ، و ثَمَرَتُها الظَّفَرُ؛

ريشه دلاورى، توانمندى است و ميوه اش، پيروزى .

بحار الأنوار: 78/7/59.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَن قَلَّ سُرُورُهُ كانَ في المَوتِ راحَتُهُ؛

كسى كه شادى اش كم باشد، آسايش او در مردن است.

غرر الحكم: 4255.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

بُعدُ المَرءِ عن الدَّنيَّةِ فُتُوّةٌ؛

دور بودن انسان از پستى و فرومايگى، جوانمردى است.

غرر الحكم: 4425.