💒💒💒 احادیث 💒💒💒

هديه نوروزى براى حضرت امير المؤمنين عليه السلام آورده شد. حضرت فرمودند: اين چيست؟ گفتند: امروز نوروز است. حضرت فرمودند:

اِصْنَعُوا لَنا كُلَّ يَوْمٍ نِيرُوزا؛

ـ پس در اين صورت ـ هر روز ما را نوروز سازيد.

[وسائل الشيعه، ج 12، 214]

امام علی عليه السلام درخطبه روز عيد فطر فرمودند:

... أَلا وَإِنَّ هذا الْيَوْمَ يَوْمٌ جَعَلَهُ اللّه ُ لَكُمْ عِيْدا وَجَعَلَكُمْ لَهُ أَهْلاً، فَاذْكُرُوا اللّه َ يَذْكُرْكُمْ وَادْعُوهُ يَسْتَجِبْ لَكُمْ؛

هان! امروز روزى است كه خداى بزرگ آن را براى شما عيد قرارداد و شما را نيز شايسته آن ساخت. پس به ياد خدا باشيد تا او نيز به ياد شما باشد و او را بخوانيد و دعا كنيد تا خواسته هايتان را به اجابت رساند.

[من لايحضره الفقيه، ج 1، 517]

در يكى از روزهاى عيد بر سفره اى كه نزد اميرالمؤمنين عليه السلام گسترده بود، چند نوع غذا نهاده شد، حضرت فرمودند:

اِجْعَلْها بَأْجا وَخَلَطَ بَعْضُها بِبَعْضٍ، فَصارَ كَلِمَتُهُ مَثَلاً؛

همه را يك كاسه كنيد، و سپس همه را به هم مخلوط كرد. ـ پس از اين حادثه ـ اين سخن حضرت ـ همه را يك كاسه كنيد ـ به صورت مثلى بر سرزبانها بود.

[بحارالانوار، ج 40، 326از مناقب ابن شهرآشوب 1: 306]

ابن ابى رافع مى گويد:

دَخَلْتُ اِلى أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عليه السلام يَوْمَ عِيْدٍ، فَقَدَّمَ جِرابا مَخَتُوما فَوَجَدْنا فيهِ خُبْزَ شَعِيرٍ يابِسا مَرْصُوصا فَقَدَّمَ فَاَكَلَ، فَقُلْتُ: يا أَمِيرَالمُؤْمِنِينَ فَكَيْفَ تَخْتِمُهُ؟ قالَ: خِفْتُ هذَيْنِ الْوَلَدَيْنِ أَنْ يَلِتاهُ بِسَمْنٍ أَوْزَيْتٍ …؛

در روز عيدى به حضور اميرالمؤمنين عليه السلام وارد شدم، ديدم كيسه مهر و موم شده اى را به محضرش آوردند، هنـگامى كه آن را گشودند درون آن نان جو خشك و به هم چسبيده اى بود، و حضرت امير (عليه السلام) پيش آمدند و از آن خوردند. ابن ابى رافع مى گويد: من گفتم يا اميرالمؤمنين: ديگر چرا چنين نان خشك ـ غير قابل استفاده را ـ مهر و موم مى كنيد؟ حضرت فرمودند: مى ترسم اين دو فرزندم ـ شايد اشاره به امام حسن و امام حسين عليهماالسلام باشد ـ روغن يا نان خورشى بر آن بيفزايند.

امام علی علیه السّلام فرمودند:

غُسْلُ الاَْعْيادِ طَهُورٌ لِمَنْ أَرادَ طَلَبَ الْحَوائِج بَيْنَ يَدَىِ اللّه ِ عَزَّوَجَلَّ وَاتِّباعٌ للِسُّنَّةِ؛

غسل كردن در روزهاى عيد، هم سبب پاكيزگى و نظافت كسانى است كه براى درخواست حاجت ـ گرفتن عيدى ـ به درگاه خداوند روى مى آورند و هم پيروى از سنت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است.

[بحارالانوار، ج 91، 118، از تحف العقول]

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لَيْسَ الْمُسْلمُ بِالخائِنِ إذَا ائْتُمِنَ، وَ لا بِالُمخْلِفِ وَ إذا وَعَدَ، وَلا بِالْكَذُوبِ إذا نَطَقَ. نَحْنُ أهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَة، وَ قَولُنا الْحَقُّ، وَ فِعْلُنَا الْقِسْطُ وَ مِنّا خاتَمُ النّبيّينَ، وَ فينا قادَةُ الاْءسْلامِ وَ أُمَناءُ الكتابِ، نَدْعُوكُمْ إلَى اللّه ِ وَ رَسُولِهِ وَ إلى جِهادِ عَدُوِّه، وَ الشدَّةِ في أمْرِهِ، وَ ابْتِغاءِ رِضْوانِهِ، وَ إلى إقامة الصلاةِ، وَ إيتاءِ الزكاةِ وَ حَجِّ الْبَيْتِ، وَ صيامِ شَهْرِ رَمَضانَ وَ تَوْفيرِ الْفيء لِأهْلِهِ ... ؛

مسلمان، در امانت، خيانت نورزد و در وعده، تخلّف نكند و در سخن، دروغ نگويد. ما خاندان رحمت ايم، گفتارِ ما، حق و كردار ما، عدل است. خاتم پيامبران از ماست و پيشوايان اسلام و امينان كتاب خدا، در ميان مايند. شما را به سوى خدا و پيامبرش، و جهاد با دشمن اش و سختگيرى و پايدارى در امرش و طلب خرسندى اش، و برپادارى نماز و پرداخت زكات و [به جا آوردن] حج خانه خدا و روزه ى ماه رمضان، و پرداخت كامل فى ء[«فى ء» غنائمى است كه بدون جنگ و درگيرى از كفار به دست مسلمانان مى افتد.] به اهل اش دعوت مى كنيم ... .

امام علی علیه السّلام در نامه اى به عبداللّه بن عباس نوشتند:

بِسْمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ 
مِنْ عَبدِاللّه ِ عَلىٍّ اَمیرِالْمُؤْمِنینَ إِلى عَبْدِاللّه ِبنِ عَبّاس
أمَّا بَعْدُ، فَانْظُرْ مَا اجْتَمَعَ عِنْدَکَ مِنْ غَلاّتِ الْمُسْلِمینَ وَ فَیْئِهِمْ فَاقْسِمْهُ عَلى مَنْ قِبَلَکَ حَتّى تُغْنِیَهُمْ، وَ ابْعَثْ إِلَیْنا بِما فَضُلَ نَقْسِمْهُ فیمَنْ قِبَلَنا وَ السَّلام؛

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لَيْسَ لَكَ أنْ تَفْتاتَ في رَعِيَّةٍ وَ لا تُخاطِرَ إلاّ بِوَثِيقَةٍ وَ في يَدَيْكَ مالٌ مِنْ مالِ اللّه ِ ـ عَزَّوَجَلَّ ـ وَ أنْتَ مِنْ خُزّانِهِ حتّى تُسَلِّمَهُ إلَيَ؛

حق ندارى به دلخواه خويش، به مردم چيزى بگويى و بدون دستور، به كارهاى دشوار اقدام ورزى! در دست تو، مالى از اموال خداوند عزّوجلّ است. و تو، يكى از خزانه داران اويى تا آن را، به دست من بسپارى.

[نهج البلاغه، نامه ى 6.]

امام على علیه السّلام طى نامه‌اى به ابن عباس مى نویسند:

فَلا یَکُنْ حَظَّکَ فی وِلایَتِکَ مالاً تَسْتَفیدُهُ وَ لا غَیْظا تَشْتَفیهِ وَ لکِنْ إماتَةُ باطِلٍ وَ إحْیاءُ حَقٍّ ؛

بهره تو از حکومت نباید مالى باشد که از آن استفاده کنى و نه غیظ و خشمى که با امر و نهى شفا یابد. بلکه باید هدف تو نابودى باطل و زنده داشتن حق باشد.

[بحارالانوار، ج 40، ص 328]

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أمّا بَعْدُ فَإنَّما غَرَّكَ مِنْ نَفْسِكَ وَ جَرَّأكَ عَلى آخِرِكَ إملاءُ اللّه ِ لَكَ؛ إذْ مازِلْتَ قَديما تَأْكُلُ رِزْقَهُ وَ تُلْحِدُ في آياتِهِ وَ تَسْتَمْتِعُ بِخَلاقِكَ وَ تَذْهَبُ بِحَسناتِكَ الى يَوْمِكَ هذا. فَإذا أتاكَ رَسُولي بِكِتابي هذا، فَاقْبِلْ وَاحْمِلْ ما قِبَلَكَ مِنْ مالِ الْمُسْلِمينَ! إنْ شاءَ اللّه؛

اما بعد. تنها چيزى كه تو را از جانب نفست مغرور ساخته و بر ديگران جرأت يافتى، مهلت خدا به تو است؛ زيرا، تو از قديم روزى خدا را مى خورى، امّا نسبت به آيات و نشانه هاى او، انكار و الحاد مى ورزى و از نصيب و بهره ى خود استفاده مى كنى و تا به امروزت نيكى هاى خود را از بين برده اى. هرگاه فرستاده ى من، اين نامه ى مرا به تو داد، به سوى ما بيا و آنچه از اموال مسلمانان نزد تو مى باشد، همراه خود بياور! ان شاءاللّه .