💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام على علیه السّلام فرمودند:

مَنْ كانَ لَهُ مالٌ فَلْيَصِلْ بِهِ الْقَرابَةَ وَلْيُحْسِنِ الضِّيافَةَ وَلْيَفُكَّ بِهِ الْعانى وَالْأسيرَ، فَإنَّ الْفَوْزَ بِهذِهِ الخِصالِ مَكارِمُ الدُّنْيا وَشَرَفُ الآخِرَةِ؛

كسى كه مال و ثروتى دارد، با آن به خويشاوندانش نيكى كند و خوب مهمانى كند و بوسيله آن، گرفتار واسيرى را آزاد سازد، همانا رسيدن به اين ويژگيها، بزرگواريهاى دنيا و شرافت آخرت است.

[مستدرك نهج البلاغه، ص 174.]

امام على علیه السّلام فرمودند:

اَلا! وَاِنَّ اللِّسانَ الصّالِحَ یَجْعَلُهُ اللّهُ تَعالى لِلْمَرْءِ فى النّاسِ خَیْرٌ لَهُ مِنَ الْمالِ یُوَرِّثُهُ مَنْ لایَحْمَدُهُ؛

آگاه باشید! زبان خیر و یادنیکى که خداوند در میان مردم از کسى برجاى مى گذارد، براى او بهتر از ثروتى است که براى کسى به ارث بگذارد که سپاسگذار او نباشد.

[نهج البلاغه فیض الاسلام، خطبه119.]

امام على علیه السّلام فرمودند:

مَنْ بَذَلَ بِرَّهُ اِشْتَهَرَ ذِكْرُهُ؛

كسى كه نيكى خود را به مردم برساند، نام و يادش مشهور گردد.

[غررالحكم، ج 5، ص 2516]

امام على علیه السّلام فرمودند:

اِنَّ اَعْظَمَ الْحَسَراتِ يَوْمَ القيامَةِ حَسْرَةُ رَجُلٍ كَسَبَ مالاً فى غَيْرِ طاعَةِ اللّهِ، فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَاَنْفَقَهُ فى طاعَةِ اللّهِ سُبْحانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الْجَنَّةَ وَدَخَلَ الأوَّلُ بِهِ النّارَ؛

يقينا بزرگترين حسرتها در روز قيامت، حسرتِ كسى است كه در غير راه خدا ثروتى به دست آورده باشد (و چون از دنيا برود) آن را براى ديگرى به ارث بگذارد و آن وارث، آن را در راه طاعت خداى سبحان خرج كند و از اين راه به بهشت برود، ولى آن شخص اوّل، به وسيله همان مال به دوزخ رود.

حضرت على(علیه السلام) هنگام بازگشت از جنگ صفّین، چون در بیرون کوفه به قبرستان رسیدند، خطاب به مردگان و اسیرانِ خاک، چنین فرمودند:

اى ساکنان دیار وحشتناک و جایگاههاى خالى و گورهاى تاریک! اى خاک نشینان غریب! اى اهل تنهایى و وحشت! شما پیشرو ما بودید که جلوتر از ما رفته اید و ما به شما خواهیم پیوست. امّا خانه ها را ساکن شدند، همسران را گرفتند و اموال را تقسیم کردند. این، خبرى است که نزد ماست. پیش شما چه خبر است؟ سپس روى به اصحاب خویش کرد و فرمودند: به حضرت على(علیه السلام) هنگام بازگشت از جنگ صفّین، چون در بیرون کوفه به قبرستان رسیدند، خطاب به مردگان و اسیرانِ خاک، چنین فرمودند: اى ساکنان دیار وحشتناک و جایگاههاى خالى و گورهاى تاریک! اى خاک نشینان غریب! اى اهل تنهایى و وحشت! شما پیشرو ما بودید که جلوتر از ما رفته اید و ما به شما خواهیم پیوست. امّا خانه ها را ساکن شدند، همسران را گرفتند و اموال را تقسیم کردند. این، خبرى است که نزد ماست. پیش شما چه خبر است؟ سپس روى به اصحاب خویش کرد و فرمودند: به خدا قسم اگر به آنان اجازه سخن دهند، به شما خبر خواهند داد که «بهترین ره توشه، تقواست»!

امام على علیه السّلام فرمودند:

اِنَّ اَمْرا لا تَعْلَمُ مَتى يَفْجَأُكَ، يَنْبَغى اَنْ تَسْتَعِدَّ لَهُ قَبْلَ اَنْ يَغْشاكَ؛

چيزى را كه نمى دانى كى ناگهانى سراغت مى آيد (يعنى مرگ)، سزاوار است پيش از آنكه تو را فرا گيرد، براى روبه رو شدن با آن آماده شوى.

[ميزان الحكمه، ج 9، ص 248.]

امام على علیه السّلام فرمودند:

اِنَّ الْعَبْدَ اِذا ماتَ قالَتِ الْمَلائِكَةُ ماقَدَّمَ؟ وَقالَ النّاسُ ما اَخَّرَ؟ فَقَدِّمُوا فَضْلاً يَكُنْ لَكُمْ وَلا تُؤَخِّرُوا كُـلاًّ يَكُنْ عَلَيْكُمْ، فَاِنَّ الْمَحْرُومَ مَنْ حَرُمَ مِنْ خَيْرِ مالِهِ، وَالْمَغْبُوطَ مَنْ ثَقُلَ بِالصَّدَقاتِ وَ الْخَيْراتِ مَوازينُهُ؛

هرگاه بنده اى از دنيا رود، فرشتگان گويند: «چه پيش فرستاده است؟» و مردم گويند: «چه برجا گذاشته است؟» پس مال اضافه خود را (با صدقه) پيش فرستيد تا به سود شما شود، و همه را برجاى نگذاريد كه به زيان شما شود. همانا محروم، كسى است كه از خير دارايى خود محروم شود و مغبوط (كه ديگران به حال او غبطه مى خورند) كسى است كه وزنه اعمالش با صدقات و خيرات سنگين شود.

امام على علیه السّلام فرمودند:

اِنَّما لَكَ مِنْ مالِكَ ما قَدَّمْتَهُ لاِخِرَتِكَ، وَما اَخَّرْتَهُ فَلِلْوارِثِ؛

تنها بهره تو از دارايى ات، همان مقدار است كه براى آخرت خود پيش فرستاده اى، و آنچه را كه تأخير بيندازى و به جا گذارى، سهم وارث است.

[غرر الحكم]

امام على علیه السّلام فرمودند:

وَاللّهَ، اَللّهَ فِى جيرانِكُمْ، فَاِنَّهُمْ وَصِيَّةُ نَبِيِّكُمْ مازالَ يُوصِى بِهِمْ حَتَّى ظَنَنَّا اَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُمْ؛

خدا را، خدا را درباره همسايگان كه آن سفارش پيامبراکرم(صلى الله عليه و آله )شماست، پيامبر اکرم (صلى الله عليه و آله ) مرتّب درباره همسايه سفارش مى كردند تا جائي كه ما گمان كرديم كه همسايه از همسايه ارث خواهد برد.

[نهج البلاغه، نامه 47.]

امام على علیه السّلام فرمودند:

اِبْذِلْ لِصَديقِكَ كُلَّ الْمَوَدَّةِ، وَلاتَبْذُلْ لَهُ كُلَّ الطُّمَأنِينَةِ، وَاَعْطِهِ كُلَّ الْمُواساةِ وَلا تُفِضْ اِلَيْهِ بِكُلِّ ؛

با دوست خود در اظهار محبّت سنگ تمام بگذار، ولى صد در صد به او اعتماد نكن و شيوه احتياط پيشه كن و با او به مواسات رفتار كن اما همه اسرار خود را به او مگو.

[ بحارالأنوار، 74/ 165 .]