💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:

وَاللّه‏ِ ما أَکَلَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالبٍ علیه ‏السلام مِنَ الدُّنْیا حَراما قطُّ حَتّى مَضى لِسَبیلِهِ وَ ما عَرَضَ لَهُ أَمْرانِ کِلاهُما لِلّهِ رِضىً اِلاّ أَخَذَ بِأَشَدِّهِما عَلَیْهِ فى بَدَنِهِ ـ دینِهِ ـ وَ ما نَزَلَتْ بِرَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله نازِلَةٌ قَطُّ اِلاّ دَعاهُ ثِقَةً بِهِ وَ ما أَطاقَ أَحَدٌ عَمَلَ رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله مِنْ هذِهِ الأُمَّةِ غَیْرُهُ وَ اِنْ کان لَیَعْمَلُ عَمَلَ رَجُلٍ کانَ وَجْهُهُ بَیْنَ الْجَنَّةِ وَ النّارِ یَرْجُو ثَوابَ هذِهِ وَ یَخافُ عِقابَ هذِهِ.

به خدا سوگند على بن ابى طالب علیه ‏السلام تا روزى که از این دنیا رفت مال حرامى نخورد و هیچ گاه بر سر دو راهى ـ که هر دو راه مورد خشنودى خدا باشد ـ قرار نگرفت مگر این که پر زحمت‏ ترین آنها را برگزید و هر حادثه مهمى که براى پیامبر خدا صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله پیش مى ‏آمد ـ به دلیل اعتمادى که به على داشت ـ از او کمک مى‏گرفت. و در میان این امّت هیچ کس نتوانست همانند على علیه ‏السلام: راه پیامبر را ـ بى کم و کاست ـ طى کند و با این همه تلاش و کوشش همواره چون بیمناکان کار مى‏کرد، چشمى به بهشت و چشم دیگر بر آتش داشت، از سویى امیدوار پاداش بهشت و از سوى دیگر هراسناک از کیفر آتش بود.

الارشاد : 255

امام صادق علیه السلام فرمودند:

إذا فَشَتْ ارْبَعَةٌ ظَهَرَتْ ارْبَعَةٌ: إ ذا فَشا الزِّنا کَثُرَتِ الزَّلازِلُ، وَ إذا اُمْسِکَتِ الزَّکاةُ هَلَکَتِ الْماشِیَةُ، وَ إذا جارَ الْحُکّامُ فِى الْقَضا اُمْسِکَ الْمَطَرُ مِنَ السَّما، وَ إذا ظَفَرَتِ الذِّمَةُ نُصِرُ الْمُشْرِکُونَ عَلَى الْمُسْلِمینَ؛

هنگامى که چهار چیز در جامعه شایع و رایج گردد چهار نوع بلا و گرفتارى پدید آید:
چنانچه زنا رایج گردد، زلزله و مرگ ناگهانى فراوان شود.
چنانچه زکات و خمسِ اموال پرداخت نشود، حیوانات اهلى نابود شود.

امام صادق علیه السلام فرمودند:

حَدیثی حَدیثُ ابى، وَ حَدیثُ ابى حَدیثُ جَدى، وَ حَدیثُ جَدّى حَدیثُ الْحُسَیْنِ، وَ حَدیثُ الْحُسَیْنِ حَدیثُ الْحَسَنِ، وَ حَدیثُ الْحَسَنِ حَدیثُ امیرِالْمُؤْمِنینَ، وَ حَدیثُ امیرَالْمُؤْمِنینَ حَدیثُ رَسُولِ اللّهِ صلّى اللّه علیه و آله و سلّم، وَ حَدیثُ رَسُولِ اللّهِ قَوْلُ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ؛

سخن و حدیث من همانند سخن پدرم مى باشد، و سخن پدرم همچون سخن جدّم ، و سخن جدّم نیز مانند سخن حسین و نیز سخن او با سخن حسن یکى است و سخن حسن همانند سخن امیرالمؤ منین علىّ و کلام او از کلام رسول خدا مى باشد، که سخن رسول اللّه به نقل از سخن خداوند متعال خواهد بود.

امام صادق علیه‏السلام فرمودند:

عاشَتْ فاطِمَةُ علیهاالسلام لَمْ تُرَکاشِرَةً وَ لا ضاحِکَةً تَأْتى قُبُورَ الشُّهَداءِ فى کُلِّ جُمُعَةٍ مَرَّتَیْنِ اَلاِْْنَیْنِ وَالخَمیسِ فَتَقُوُلُ: هیهُنا کانَ رَسُولُ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و ‏آله وَ هیهُنا کانَ الْمُشْرِکُونَ؛

حضرت فاطمه علیهاالسلام ـ پس از پیامبر اکرم صلى‏ الله‏ علیه ‏و ‏آله ـ خندان و خوشحال دیده نشد. هر هفته دو بار ـ روزهاى دوشنبه و پنجشنبه ـ بر سر تربت شهیدان احد مى ‏آمد. آنگاه ـ به یاد خاطرات گذشته ـ مى ‏گفت: پیامبر اکرم صلّى‏ الله‏ علیه ‏و ‏آله در اینجا مستقر بود و مشرکین در آنجا.

امام صادق علیه‏ السلام فرمودند:

اِنَّما سُمِیَّتْ فاطِمَةُ علیهاالسلام مُحَدَّثَةً لاَِنَّ الْمَلائِکَةَ کانَتْ تَهْبِطُ مِنَ السَّماءِ فَتُنادیها کَما تُنادى مَرْیَمَ بِنْتَ عِمْرانَ فَتَقُولُ: یا فاطِمَةُ اِنَّ اللّه‏َ اصْطَفاکِ وَ طَهَّرَکِ وَاصْطَفاکِ عَلى نِساءِ الْعالَمینَ، یا فاطِمَةُ اقْنُتى لِرَبِّکِ وَ اسْجُدى وَ ارْکَعى مَعَ الرّاکِعینَ، فَتُحَدِّثُهُمْ وَ یُحَدِّثُونَها؛

حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام به آن جهت «محدَّثه» نام گرفت که ملائکه از آسمان فرود م ى‏آمدند و او را صدا مى ‏زدند همان گونه که مریم علیهاالسلام را ندا مى‏ دادند و مى ‏گفتند: «اى فاطمه، خدا تو را برگزید و پاکیزه ساخت و بر همه زنان عالم برترى داد. اى فاطمه همواره خدا را عبادت کن و براى او سجده نما و همراه با رکوع کنندگان به درگاه او رکوع کن».

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:

اِنَّ فاطِمَةَ علیهاالسلام کانَتْ تَأْتى قُبُورَالشُّهَداءِ فى‏کُلِّ غَداةِ سَبْتٍ فَتَأْتى قَبْرَ حَمْزَةَ وَ تَتَرَحَّمُ عَلَیْهِ وَتَسْتَغْفِرُلَهُ؛

حضرت فاطمه علیهاالسلام هر صبح شنبه به سوى قبور شهیدان مى ‏رفت و بر سر قبر حمزه مى‏ نشست و براى او از خدا طلب رحمت و آمرزش مى‏ کرد.

التهذیب، ج1، ص 465

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:

کانَ عَلىٌ علیه‏ السلام یَسْتَقى وَ یَحْتَطِبُ وَکانَتْ فاطِمَةُ علیهاالسلام تَطحَنُ وَتَعْجِنُ وَتَخْبِزُ وَتَرْقَعُ؛

ـ در اداره امور خانه ـ حضرت على علیه‏ السلام آب و هیزم تهیه مى‏ کردند و حضرت فاطمه علیهاالسلام گندم آرد مى ‏کردند و خمیر مى‏ نمودند و نان مى‏ پختند و لباسهاى کهنه را وصله مى ‏زدند.

کافى، ج 8، ص 165

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:

اِنَّ فاطِمَةَ علیهاالسلام بِنْتَ‏رَسُولِ‏اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ علیه ‏و ‏آله کانَتْ مَسْبَحَتُها مِنْ خُیُوطِ صُوفٍ مُفَتَّلٍ عَلَیْهِ عَدَدَ التَّکْبیراتِ فَکانَتْ علیهاالسلام تُدیرُها بِیَدِها تُکَبِّرُ وَ تُسَبِّحُ اِلى اَنْ قُتِلَ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَاسْتَعْمَلَتْ تُرْبَتَهُ وَعَمِلَتِ التَّسابیحَ فَاسْتَعْمَلَها النّاسُ؛

تسبیح حضرت فاطمه علیهاالسلام نخى بود که بر آن به تعداد تکبیرات ـ 34 عدد ـ گره زده بود و آن را در دستش مى ‏چرخانید و تکبیر و تسبیح مى‏ گفت، تا وقتى که حمزه شهید شد، تسبیحى از تربت او ساخت. و از آن پس ساختن تسبیح در میان مردم رواج یافت.

امام صادق علیه ‏السلام فرمودند:

کانَ لِأُمّى فاطِمَةَ علیهاالسلام صَلاةٌ تُصَلّیها عَلَّمَها جِبْرَئیلُ، رَکْعَتانِ تَقْرَءُ فِى‏الْأُولى «اَلْحَمْدَ» مَرَّةً وَ «اِنّا اَنْزَلْناهُ فى لَیْلَةِ الْقَدْرِ»، مِأَةَ مَرَّةٍ وَ فِى الثّانِیَةِ «اَلْحَمْدَ» مَرَّةً، وَ مِأَةَ مَرَّةٍ «قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ»، فَاذِا سَلَّمْتَ سَبَّحْتَ تَسْبیحَ الطاهِرَةِ علیهاالسلام؛

مادر ما فاطمه علیهاالسلام همواره دو رکعت نماز مى‏ خواند که جبرئیل به او آموخته بود، در رکعت اوّل آن پس از حمد صد بار سوره قدر و در رکعت دوم پس از حمد صد بار سوره توحید را مى‏ خوانى، و پس از سلام نماز، تسبیحات حضرتش را نیز مى ‏گویى.

راوى مى‏ گوید: ازحضرت صادق علیه‏السلام علت نامگذارى حضرت فاطمه علیهاالسلام را به « زهرا » پرسیدم، فرمودند:

لاَِنَّها کانَتْ اِذا قامَتْ فى مِحْرابِها زَهَرَ نُورُها لاَِهْلِ السَّماءِ کَما تَزْهَرُ ـ تَزْهُو ـ نُورُالْکَواکِبِ لاَِهْلِ‏الاَْرْضِ.

چون وقتى که در محراب عبادتش به نماز مى‏ ایستاد، فروغ نورش براى ساکنان آسمان مى‏ درخشید، همان گونه که نور ستارگان آسمان براى زمینیان مى ‏درخشد.

علل الشرائع، ج 1: 21