💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

ایمان پیمان قلبی، تلفظ زبانی و عمل با امضاء جوارح است.

معای الاخبار، ص 186.

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

هر کس به خاطر خداوند برادری به دست آورد، خانه ای در بهشت به دست آورده است.

ثواب الاعمال، ص 182.

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

تزاوَرُوا تحـابـوا و تصـافحُـوا و لا تحـاشمـوا

به دیدن یكدیگر روید تا یكدیگر را دوست داشته باشید و دست یكدیگر را بفشارید و به هم خشم نگیرید.

بحارالانوار،ج78،ص 347

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

مَنْ حاسَبَ نَفْسَهُ رَبَحَ وَمَنْ غَفَلَ عَنْهَا خَسِر

آن كسى كه نفسش را محاسبه كند، سود برده است و آن كسى كه از محاسبه نفس غافل بماند، زیان دیده است.

بحار الأنوار، ج 78، ص 352، باب 26، ح 9

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل؛

هر كـس به رزق و روزى كم از خدا راضى باشد، خداوند از عمل كم او راضى خواهد بود .

بحـارالانـوار،ج 78،ص 357

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

مَـن فـرّج عن مـومـن فـرّج الله عَن قَلبه یـَوم القیمة؛

هر كس اندوه و مشكلى را از مومنى بر طرف نماید خداوند در روز قیامت انـدوه را از قلبش بر طرف سازد.

اصول كافى، ج 3، ص 268

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

من قرا فى شهر رمضان ایة من كتاب الله كان كمن ختم القران فى غیره من الشهور.

هر كس ماه رمضان یك آیه از كتاب خدا را قرائت كند مثل اینست كه درماههاى دیگر تمام قرآن را بخواند.

بحار الانوار ج93، ص346

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

صدیقُ كُلُّ امری عَقلُهُ و عَدُوُّهُ جَهلُهَ؛

دوست هركسی عقل اوست و دشمن هر كس نادانی اوست.

جهاد النفس، ح82

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

لاتدعوا العمـل الصالـح و الاجتهاد فى العبادة اتكالا على حب آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و لا تدعوا حب آل محمـد(صلی الله علیه و آله و سلم) لامرهـم اتكـالا علـى العبـادة فـانـه لایقـبل احـدهـمـا دون الاخر؛

مبادا اعمال نیك را به اتكاى دوستى آل محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) رها كنید، مبادا دوستى آل محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) را به اتكاى اعمال صالح از دست بدهید، زیرا هیچ كدام از ایـن دو ، به تنهایى پذیرفته نمى شود.

امام رضا علیه السّلام فرمودند:

لیس منّا مَن ترك دنیاه لدینه و دینه لدنیاه

از ما نیست آن كه دنیاى خود را براى دینش و دین خود را براى دنیایش ترك گوید.

بحارالانوار،ج۷۸،ص۳۴۶