💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام هادى علیه السلام فرمودند:

الدُّنیا سُوْقٌ رَبِحَ فِیْها قَوْمٌ وَخَسِرَ آخَرُونَ؛

دنیا بازارى است که جمعى در آن سود مى برند و جمعى زیان!

تحف العقول، صفحه 361.

شرح حدیث:

این جهان نه وطن اصلى انسان است و نه محل سکونت دائم، بلکه تجارتخانه بزرگى است که انسان با سرمایه هاى عظیمى همچون ساعات عمر، نیروى انسانى، مواهب فکرى و عقلى به آن فرستاده شده است تا از آن بهره اى ارزنده براى سعادت ابدى و زندگى جاویدانش بگیرد.
آنها که فعال و سخت کوش و هوشیارند و پرتلاش و آگاه، از فنون این تجارت بزرگ با خبرند، لحظه اى آرام نیستند و دائماً در تکاپو تا با این سرمایه ها، کالایى ارزنده تر، متاعى جاویدان، سرنوشتى درخشان براى خود و جامعه خود انتخاب کنند، نه آن که در مسیر فساد و تبهکارى و بیهودگى همه را از دست بدهند، و با دستى تهى از آن بیرون روند.

منبع: makarem.ir

امام هادى علیه السلام فرمودند:

مَنْ هانَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ فَلا تَأمَنْ شَرَّهُ؛

آن کسى که شخصیتى براى خود قائل نیست از شر او برحذر باش!

تحف العقول، صفحه 362.

شرح حدیث:

در حقیقت یکى از مهم ترین عواملى که جلو فساد و بدکارى را مى گیرد وجود شخصیّت یا لااقل احساس شخصیّت است، افراد با شخصیّت یا آنها که براى خودش شخصیّتى قائلند هر چند در نظر دیگران چندان شخصیّتى نداشته باشند، به خاطر حفظ موقعیّت خود هم که باشد از انجام بسیارى از زشتکارى ها و اعمال خلاف خوددارى مى کنند، ولى همین که احساس کردند نه آبرویى دارند و نه احترام و شخصیّتى، از هیچ چیز پروا نخواهند کرد.
لذا امام(علیه السلام) مى فرماید از این گونه افراد بپرهیز!
و نیز به همین دلیل یکى از نکات مهم تربیت فرزند یا تربیت افراد انسان به طور کلى این است که در آنها ایجاد شخصیّت شود و احساس کنند شخصیّت ویژه اى دارند، به عکس خرد کردن شخصیّت افراد اثر بسیار بدى از لحاظ تربیتى دارد.
 

امام هادى علیه السلام فرمودند:

اَلشّاکِرُ اَسْعَدُ بِالشُّکرِ مِنْهُ بِالنِّعْمَةِ التَّى اَوجَبَتِ الشُّکْرَ لاَِنَّ النَّعَمَ مَتاعٌ وَالشُّکْرَ نِعَمٌ وَ عُقْبى؛

آن کس که شکر نعمت گوید سعادتش به خاطر شکرش از سعادتش به خاطر آن نعمت بیشتر است، زیرا نعمت ها وسیله زندگى این جهانند و شکر سرمایه این جهان و آن جهان.

تحف العقول، ص 483.

شرح حدیث:

با توجه به این حقیقت که شکر تنها قدردانى با زبان نیست؛ بلکه قدردانى عملى است و هر نعمتى را به جا مصرف کردن، روشن مى شود که شکر نعمت، برکات و سعادت هایى به بار مى آورد که خود نعمت در برابر آن ناچیز است، نعمت ها را در مسیر رضاى خدا و خشنودى بندگان او به کار گرفتن، هم سرمایه افتخار این جهان و هم سعادت جاویدان آن جهان است؛ در حالى که اگر به نعمت بنگرى به تنهایى ممکن است جز یک موهبت مادى نباشد پس شکر از خود نعمت بالاتر و ارزنده تر است!
منبع: makarem.ir

امام هادی علیه السّلام فرمودند:

عَلَیکُم بِالوَرَعِ فَاِنَّهُ الدّینُ الَّذی نَلازِمُهُ وَ نُدینُ اللهَ تَعالیَ بِهِ وَ نُریدُهُ مِمَّن یُوالینا لاتَتعَبُونا بِالشَّفاعَةِ؛

با ورع و باتقوا باشید که این ورع و تقوا همان دینی است که همواره ما ملازم آن هستیم و پایبند به آن می باشیم و از پیروان خود نیز می خواهیم که چنین باشند از ما (با عدم رعایت تفوا) شفاعت نخواهید و ما را به زحمت نیندازید.

وسائل الشیعه، ج15، ص 248

یحیى بن هرثمه گوید:

کانَ [الهادى علیه‏ السلام] مُحسِناً اِلَیهِم مُلازِماً لِلمَسجِدِ لَم یَکُن عِندَهُ مَیلٌ اِلَى الدُّنیا

[امام هادى علیه‏ السلام] به اهل مدینه احسان مى‏ کرد و همیشه در مسجد بوده و رغبتى بر دنیا نداشت.

تذکرة الخواص: 322

ابن شهر آشوب درباره امام هادى علیه‏ السلام گوید:

وَ کانَ اَطْیَبَ النّاسِ بَهْجَةً، وَ اَصْدَقَهُمْ لَهْجَةً، وَ اَمْلَحَهُمْ مِنْ قَریبٍ وَ اَکْمَلَهُمْ مِنْ بَعیدٍ، اِذا صَمَتَ عَلَتْهُ هَیْبَةُ الْوَقارِ، وَ اِذا تَکَلَّمَ سَماهُ الْبَهاءُ؛

کامل ترین مردم از نظر خوشرویى، و صادق ترین آنان از جهت گفتار و با نمک ‏ترین آنها از نزدیک و کامل ترین آنها از دور، وقتى ساکت مى‏ شد شکوه وقار بر او سایه مى ‏افکند و زمانى که سخن مى‏ گفت، عظمت و جلوه ‏اش آشکار مى‏ باشد.

ابن عماد حنبلى گوید:

قیلُ لِلْمُتَوَکِّلِ اِنَّ فى بَیْتِهِ سِلاحا وَ عُدَّةً وَ یُریدُ الْقِیامَ، فَاَمَرَ مَنْ هَجَمَ عَلَیْهِ مَنْزِلَهُ، فَوَجَدَهُ فى بَیْتٍ مُغْلَقٍ وَ عَلَیْهِ مِدْرَعَةٌ مِنْ شَعْرٍ یُصَلّى، لَیْسَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الاَْرْضِ فِراشٌ.

به متوکل گفته ‏شد که در خانه حضرت امام هادى علیه‏ السلام اسلحه و وسایل دیگر هست و او قصد قیام و خروج دارد. دستور داد کسانى به خانه او حمله بردند و حضرت را در اتاقى در بسته یافتند در حالى که لباسى پشمى بر تن داشت و نماز مى ‏خواند و هیچ گونه فرشى در زمین نبود.

سید بن طاووس گوید:

دُعاءُ قُنُوتِهِ [الهادى علیه‏ السلام]: یا مَنْ تَفَرَّدَ بِالرُّبُوبِیَّةِ وَ تَوَحَّدَ بِالْوَحْدانِیَّةِ یا مَنْ اَضاءَ بِاسْمِهِ النَّهارُ وَ اَشْرَقَتْ بِهِ الاَْنْوارُ وَ اَظْلَمَ بِاَمْرِهِ حِنْدِسُ اللَّیْلِ وَ هَطَلَ بِغَیْثِهِ وابِلُ السَّیْلِ یا مَنْ دَعاهُ الْمُضْطَرُّونَ فَاَجابَهُمْ وَ لَجَأَ اِلَیْهِ الْخائِفُونَ فَآمَنَهُمْ…؛

دعاى قنوت امام هادى علیه‏ السلام این گونه بود: 
اى آن که در پروردگارى یکتایى، و در وحدانیت و یگانگى واحدى، اى آن که به اسم او روز روشن مى ‏شود و نورها پرتو افشانى مى ‏کنند، و به فرمان او ظلمت و تاریکى شب را فرا گرفته و قطره ‏هاى باران پیایى فرود مى ‏آید، اى آن که درماندگان او را مى‏خوانند و جواب مى ‏دهد و بیمناکان به او پناه مى ‏برند و ایمن مى ‏سازد.

ابن عماد حنبلى گوید:

اَبُوالْحَسَنِ عَلىُّ بْنُ الْجَوادِ ... کانَ فَقیها ، اِماما، مُتَعَبِّدا.

ابوالحسن على بن الجواد علیه‏ السلام (امام هادی علیه السلام) فقیه، پیشوا و متعبد (پاى‏بند به دستورهاى الهى) بود.

شذرات الذهب 2 : 128

کفعمى گوید:

نَقـْشُ خاتَمِهِ [الهادى علیه‏ السلام]: حِفْظُ الْعُهُودِ مِنْ اَخْلاقِ الْمَعْبُودِ وَ قیلَ: اَللّه‏ُ رَبّى وَ هُوَ عِصْمَتى مِنْ خَلْقِهِ.

نقش نگین‏ انگشترى حضرت امام هادى علیه‏ السلام چنین بود: «پایبندى به پیمان از اخلاق الهى است». گفته شده است: «اللّه‏ پروردگار من است و او نگهدار من از خلقش مى ‏باشد.»

بحارالانوار 50 : ص 117 ح 9