💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام حسن عسکرى علیه السلام فرمودند:

إنَّ الله جَعَلَ لِلشَّرِ أَقْفَالا وَجَعَلَ مَفاتِیح تِلْکَ الأَقْفالِ اَلشَّرابَ، وَالْکِذْبُ شَرٌّ مِنَ الشَّرابِ ؛

خداوند براى شرور و بدى ها قفل هائى قرار داده که کلید آنها شراب است و دروغ گفتن از شراب هم بدتر است!

کتاب وسایل الشیعه، جلد 2، صفحه 223.

شرح حدیث:

بزرگترین و مؤثرترین مانع بر سر راه زشتى ها و بدى ها عقل و خرد است و این قفل محکمى است که بر آنها زده شده، و به هنگامى که قفل «خرد» با کلید «شراب» گشوده مى شود همه زشتى ها و بدى ها آزاد مى گردند و انسان در حال مستى آلوده هرگونه جنایت و گناه و تبهکارى ممکن است بشود.
ولى اگر آدم «شرابخوار» از روى «جنون مستى» دست به گناه مى آلاید «دروغگو» آگاهانه سازمان زندگى اجتماعى را بهم مى ریزد و روح اعتماد را مى کشد و سرچشمه انواع گناهان و مفاسد مى گردد.
پس دروغ از شراب هم خطرناک تر است.

منبع: makarem.ir

امام حسن عسکرى علیه السلام فرمودند:

مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِى لا یُغْفَرُ:لیتنى لا اُؤاخَذُ إِلاَّ بِهَذا!؛

از گناهانى که بخشوده نخواهد شد، آن است که انسان بگوید: «اى کاش گناه من همین باشد»

تحف العقول، صفحه 366.

شرح حدیث:

گناهان کوچک بر اثر چند چیز گناه بزرگ مى شوند، از جمله کوچک شمردن و بى اهمیّت دانستن آنهاست، که یکى از وساوس خطِناک شیطانى مى باشد.
گناهانى که انسان از آنها وحشت دارد و آنها را بزرگ مى شمرد آن قدر خطرناک نیستند زیرا همواره مراقب است که دامن او را نگیرند، اما به هنگامى که آن را کوچک شمرده و وحشت او زایل گشت به آسانى در مسیر آن قرار مى گیرد، و چه بسا تکرار مکرر آن که خود یکى دیگر از عوامل تبدیل گناهان صغیره به کبیره است، براى همیشه او را از سعادت و خوشبختى دور مى سازد، از این گذشته، گناه هرچه باشد. از یک نظر، بزرگ است زیرا شکستن حریم قانون خداوند بزرگ مى باشد.

منبع: makarem.ir

امام حسن عسکرى علیه السلام فرمودند:

رَدُّ الْمَعْتادِ عَنْ عادَتِهِ کاَلْمُعْجِزْ؛

ترک دادن اعتیادهاى غلط افراد، همانند معجزه است!

بحارالانوار، جلد 17، صفحه 217.

شرح حدیث:

عادت یکى از مواهب بزرگ الهى است، زیرا کارهاى مشکل را براى انسان آسان مى کند و بسیارى از کارهاى پیچیده و ضرورى زندگى (مانند سخن گفتن، راه رفتن و امثال آنها) را به طور خود کار در مى آورد.
ولى همین عادت، اگر در کارهاى غلط مورد سوء استفاده واقع شود، شکل اعتیاد خطرناکى را به خود مى گیرد که ترک آن غالباً مشکل است; تا آن جا که حضرت امام عسکرى(علیه السلام) آن را در سر حد یک معجزه قرار داده است. بنابراین، باید کوشید، پیش از آن که اعمال زشت به صورت عادت در آید، آن را ترک گفت.

منبع: makarem.ir

امام حسن عسکرى علیه السلام فرمودند:

خَیْرٌ مِنَ الْحَیاتِ ما إِذا فَقَدْ تَهُ أَبْغَضْتَ الْحَیاتَ! وَ شَرُّ مِنَ الْمَوْتِ مَا إذا نَزَلَ بِکَ أَحْبَبْتَ الْمَوْتَ!؛ از زندگى بهتر،

چیزى است که اگر آن را از دست دهى از زندگى بیزار مى شوى! و بدتر از مرگ چیزى است که هرگاه بر تو نازل گردد از مرگ استقبال مى کنى!

تحف العقول، صفحه 368.

شرح حدیث:

بعضى تصور مى کنند بالاترین ارزش ها ارزش این زندگى مادى است در حالى که از آن ارزشمندتر فراوان است، در زندگى لحظاتى پیش مى آید که انسان آرزوى مرگ مى کند و حقایقى وجود دارد که با رضایت کامل جان شیرین خود را فداى آن مى سازد.
شهداى راه خدا، راه فضیلت و حق پرستى، آنها بودند که حقیقت این گفته پر معناى امام عسکرى(علیه السلام) را دریافته بودند و آن جا که زندگى را ناگوار و مرگ را دریچه اى به جهانى وسیع تر، به خشنودى و رضاى پروردگار مى دیدند با آن وداع، و از این استقبال مى کردند.

منبع: makarem.ir

امام حسن عسکرى علیه السلام فرمودند:

اَشَدُّ النّاسِ اِجْتِهاداً مَنْ تَرَکَ الذُّنُوبَ؛

از همه مردم مجاهدتر کسى است که گناهان را ترک گوید.

بحارالانوار، جلد 78، صفحه 373.

شرح حدیث:

مى دانیم مبارزه با هوا و هوس هاى سرکش که سرچشمه اصلى گناهان است؛ در اسلام به نام «جهاد اکبر» نامیده شده است که از مبارزه با دشمنان مهم تر و پر ارج تر است. چرا که این جهاد وسیله خودسازى است و تا خودسازى انجام نگردد پیروزى نیست؛ زیرا شکست ها غالباً نتیجه نقطه ضعفهاست.
در محیط هاى آلوده به گناه ارزش این جهاد آشکارتر و اهمیّت آن در پیشبرد اهداف اجتماعى روشنتر است.
پیروزى هاى پیامبر(صلى الله علیه وآله) در «مدینه» در حقیقت نتیجه مستقیم خود سازى ها و مجاهدات اصحاب در «مکه» بود.

منبع: makarem.ir

محمد بن قاسم هاشمى گوید:

کُنْتُ اَدْخُلُ عَلى اَبى مُحَمَّدٍ علیه‏ السلام وَ اَعْطِشُ فَاَجِلُّهُ اَنْ اَدْعُوَ بِالْماءِ فَیَقُولُ: «یا غُلامُ اِسْقِهِ» وَ رُبَّما حَدَّثْتُ نَفْسى بِالنُّهُوضِ فَاُفَکَّرُ فى ذلِکَ فَیَقُولُ «یا غُلامُ دابَّتَهُ».

به خدمت امام عسکرى علیه‏ السلام وارد مى‏شدم و گاهى‏که تشنه مى‏شدم، به عنوان احترام، آب نمى‏خواستم. حضرت مى‏فرمودند: «اى غلام! او را آب بده». و گاهى پیش خودم مى‏گفتم که بر خیزم و بروم که حضرت مى‏فرمودند: «اى غلام! مرکبش را حاضر کن».

خرائج و جرائح 1: 445

على بن سنان موصلى از پدرش نقل مى‏کند که:

... فَقالُوا کُنّا نَحْمِلُ اِلىَ سَیِّدنا اَبى مُحَمَّدِ علیه‏ السلام اَلاَْمْوالَ ... وَ کُنّا اِذا وَرَدْنا بِالْمالِ قالَ سَیِّدُنا اَبُومُحَمَّدٍ علیه‏ السلام: جُمْلَةُ الْمالِ کَذا وَ کَذا دینارا، مِنْ فُلانٍ‏کَذا وَ مِنْ فُلانٍ‏کَذا حَتّى یَأْتِىَ اَسْماءَالنّاسِ کُلِّهِمْ وَ یَقُولُ ما عَلىَ‏الْخَواتیمِ مِنْ نَقْشٍ.

امـوالى را به محضر امام عسکرى علیه‏ السلام مى‏بردیم (و براى این که به امامت حضرت یقین پیدا کنیم از ایشان مى‏خواستیم از داخل کیسه‏ها خبر دهد) وقتى اموال را وارد مى‏کردیم حضرت مى‏فرمودند: تمام اموال این مقدار دینار است و صاحبان اموال را با مقدار مالشان یک به یک نام مى‏برد و حتى از نقشى که روى مُهرها خورده بود خبر مى‏داد.

اثبات الهداة 6 : 303

اسحاق بن ابان گوید: ابومحمد امام عسکرى علیه‏ السلام دنبال اصحاب و پیروان خود مى‏فرستاد و پیغام مى‏داد:

صیرُوا اِلىَ مَوْضِعِ کَذا وَ کَذا وَ اِلى دارِ فُلانِ بْنِ فُلانِ اَلْعِشاءَ وَ الْعَتَمَةَ فى لَیْلَةِ کَذا فَاِنَّکُمْ تَجِدُونى هُناکَ. ... وَ کانَ علیه‏ السلام قَدْ سَبَقَهُمْ اِلَیْهِ فَیَرفَعُونَ حَوائِجَهُمْ اِلَیْهِ فَیَقْضیها لَهُمْ.

کجا و کجا بروید و به خانه فلانى شب هنگام بعد از عشاء و شب در فلان محل و منزل فلانى بیایید که مرا در آنجا خواهید یافت. ... و خود حضرت زودتر از همه به آنجا مى‏آمد و اصحاب، حاجتهاى خود را به او مى‏گفتند و حضرت بر آورده مى‏کرد.

بحارالانوار 50 : 304

ابن صباغ مالکى گوید:

... [ابُومُحَمَّدٍ العَسکَرى علیه‏ السلام ] سَیِّدُ اَهْلِ عَصْرِهِ، اِمامُ اَهْلِ دَهْرِهِ، اَقْوالُهُ سَدیدَةٌ، وَ اَفْعالُهُ حَمیدَةٌ، وَ اِذا کانَتْ اَفاضِلُ اَهْلِ زَمانِهِ قَصیدَةً فَهُوَ بَیْتُ الْقَصیدَةِ، فارِسُ الْعُلُومِ الَّذى لایُجارى، وَ مُبیِّنُ غَوامِضِها فَلایُجادَلُ وَ لایُمارى، کاشِفُ الْحَقائِقِ بِنَظَرِهِ الصّائِبِ.

امام عسکرى علیه‏ السلام بزرگ اهل عصرش و پیشواى مردم زمانش بود، حرفهایش استوار و کارهایش پسندیده بود، و اگر دانشمندان زمانش «قصیده» باشند حضرت شاه بیتِ قصیده بود، تکسوار دانشها بود که کسى به گَرد او نمى‏رسید و روشنگر پیچیدگیهاى علوم بود که کسى قدرت جدال و بحث با او نداشت و با نظر درست و روشن خویش پرده از حقایق بر مى‏داشت.

کشف الغمه 2 : 433

داود بن قاسم جعفرى گوید:

وَ کانَ الْحَسَنُ علیه‏ السلام یَصُومُ فَاِذا اَفْطَرَ اَکَلْنا مَعَهُ مِنْ طَعامٍ کانَ یَحْمِلُهُ غُلامُهُ اِلَیْهِ فى جُونَةٍ مَخْتُومَةٍ وَ کُنْتُ اَصُومُ مَعَهُ.

امام عسکرى علیه‏ السلام روزه مى‏گرفت. چون مى‏خواست افطار کند ما نیز از غذایى که غلامش در کیسه مهر شده براى او مى‏آورد مى‏خوردیم و من نیز با او روزه مى‏گرفتم.

کشف الغمة 2 : 432