اول خصلت آن است که به خدای سوگند یاد نکنی- نه به راست و نه به دروغ ، و نه به سهو و نه به عمد؛ و دوم از دروغ پرهیز کنی ؛ و سوم وعده خلاف نکنی - چون وفا توانی کرد – و تا توانی کس را وعده مده ، که این به صواب نزدیک است؛ و چهارم آنکه هیچکس را لعنت نکنی ، اگر چه ظلم کرده باشد ؛ و پنجم دعای بد نکنی ؛ نه به گفتار و نه به کردار و مکافات نجویی و برای خدا تحمل کنی و ششم بر هیچ کس گواهی ندهی – نه به کفر و نه به شرک و نه به نفاق – که به رحمت بر خلق نزدیکتر است و از مقت(دشمنی) خدای تعالی دورتر است ؛ و هفتم آنکه قصد معصیت نکنی – نه در ظاهر و نه در باطن – و جوارح خود را از همه باز داری ؛ و هشتم آنکه رنج خود بر هیچ کس نیفگنی و بار خود – اندک و بسیار – از همه کس برداری در آنچه بدان محتاج باشی ، و در آنچه بدان مستغنی باشی ؛ و نهم آنکه طمع از خلایق بریده گردانی و از همه ناامید شوی از آنچه دارند ؛ و دهم آنکه بلندی درجه و استکمال عزت نزدیک خدای و نزدیک خلق بر آنچه خواهد در دنیا و آخرت بدان سبب به دست توان کرد که هیچ را نبینی از فرزندان آدم علیه السلام ، مگر که او را از خود بهتر دانی .
بخشی از ذکر حارث محاسبی در کتاب تذکره الاولیا