«اگر بخواهیم غذای خویش را از عسل مصفا و مغز گندم و لباسم را از ابریشم و حریر قرار دهم، قدرت مالی دارم ولی هیهات که نفس بر من پیروز شود.»
«خداوند بر پیشوایان حق واجب نموده است که زندگی خویش را مطابق با زندگی ضعیف‏ترین افراد زیر پرچم خود قرار دهند، تا فقر و پریشانی بر آنان فشار نیاورده و نگران نسازد...»
«چگونه من از امکانات خویش، رفاه زندگی فراهم سازم، در حالی که شاید در حجاز و یمامه، کسی باشد که با شکم گرسنه و جگر داغ و تشنه بخوابد و آرزوی سیر شدن را در سر می‏پروراند؟ آیا سزاوار است که به من «امیر المؤمنین» بگویند ولی شریک غم‏ها و غصه‏های مردم نگردم؟
«خداوند مرا امام و پیشوای خلقش قرار داده و بر من واجب ساخته که در طعام و نوشیدنی و لباسم مثل ضعفای مردم باشم تا فقرا در زندگی فقیرانه خود به من تبعیت نمایند.»

http://www.sibtayn.com