اميرمؤمنان على (عليه السلام) از ديدگاه محمد بن ادريس شافعى (پيشواى مذهب شافعى )

على حبه جنه   امام الناس و الجنه  
وصى المصطفى حقا   قسيم النار و الجنه  
اذا فى مجلس ذكروا عليا   و سبطيه و فاطمه الزكيه  
فاجرى بعضهم ذكرى سواه   فايقن انه سلقلقيه  
اذا ذكروا عليا او بنيه   تشاغل بالروايات العليه  
يقال تجاوزا يا قوم هذا   فهذا من حديث الرافضيه  
برئت الى المهيمن من اناس   يرون الرفض حب الفاطميه  
على آل الرسول صلوه ربى   و لعنته لتلك الجاهليه  

دوستى على سپر آتش دوزخ است . او امام انسان ها و جنيان است .
او در حقيقت وصى مصطفى و تقسيم كننده بهشت و دوزخ است  .
زمانى كه در مجلسى ياد على و فاطمه و حسن و حسين (عليه السلام ) مى شود بعضى از دشمنان به خاطر آن كه مردم را از ذكر و ياد آل محمد صلى الله عليه و آله منصرف كنند ذكر ديگرى به ميان مى آورند. پس يقين كنيد آن كس كه مانع ذكر اين خانواده مى شود زاده زن بدكار است ، آن ها روايات بلند و طولانى نقل مى كنند تا ذكر على و فرزندان او در ميان نيايد و گفته مى شود: اى قوم ! از اين سخنان بگذريد، زيرا اين سخن رافضى هاست . (من كه امام شافعيه هستم ) بيزارى مى جويم به سوى خدا از مردمى كه رافضى بودن (و دورى از حق ) را در دوستى فاطمه (عليه السلام ) مى بينند، صلوات پروردگارم بر آل رسول باد، و لعنت خداوند بر اين نوع جاهليت . (لعنت بر كسانى كه دوستان آل محمد صلى الله عليه و آله را رو گردان از حق مى خوانند  )

قالوا ترفضت قلت كلا   ما الرفض دينى و لا اعتقادى  
لكن توليت غيرشك   خير امام و خير هاد
ان كان حب الوصى رفضا   فاننى ارفض العباد 

به من گفتند رافضى شدى (از حق رو گرداندى ) گفتم : هرگز دين و اعتقاد من رفض نيست .
ليكن دوست مى دارم بدون شك بهترين امام و بهترين هادى را.
اگر معناى رفض ، دوستى وصى پيامبر (على بن ابى طالب (عليه السلام )) است پس به درستى كه من رافضى تر از همه مردم هستم .

 محمد بن ادريس شافعى (پيشواى مذهب شافعى )

http://www.sibtayn.com