در روایتی درباره نحوه برخورد امیرالمومنین با ایرانیانی که به استقبال آن حضرت آمده بودند آمده است که:
مردم شهر انبار از حرکت امام‏ و عبور وي از آنجا آگاه شدند و به استقبال آن حضرت شتافتند و ميان آنان و امام (ع) در اين استقبال گفتگوهايي انجام گرفت.
آنان وقتي با امام (ع) روبرو شدند از اسبهاي خود فرود آمدند و در مقابل او به جست و خيز و خضوع و تذلل پرداختند.
امام فرمود: اين چه کاري است که انجام مي‏دهيد و اين چهار پايان را براي چه آورده‏ايد؟
گفتند: اين روش ما در تعظيم بزرگان (از عهد شاهان ايران) بوده است و اين چهار پايان هديه‏اي از ما به شماست، و ما براي شما و ديگر سپاهيان، غذا و براي مرکبها و چهارپايانتان علف فراهم کرده‏ايم.
امام فرمود: آنچه را که خوي خود در تعظيم بزرگان مي‏انگاريد، به خدا سوگند، آن عمل به نفع آنان نيست و شما با اين کار خود را به زحمت و مشقت مي‏افکنيد.ديگر به اين کار بازنگرديد. چهار پاياني را که همراه خود آورده‏ايد، اگر راضي باشيد، از شما مي‏پذيرم مشروط بر اينکه از خراج و ماليات حساب شود. غذايي که براي ما فراهم کرده‏ايد به يک شرط مي‏پذيرم و آن اينکه بهاي آن را بپردازيم.
مردم انبار گفتند: شما بپذيريد، ما قيمت مي‏کنيم و آن گاه بهاي آن را مي‏گيريم.
امام فرمود: در اين صورت کمتر از قيمت واقعي تقويم مي‏کنيد.
مردم انبار گفتند: اماما، ما در ميان مردم عرب دوستان و آشناياني داريم. آيا ما را از هديه کردن به آنان و آنان را از پذيرفتن هديه‏ي ما باز مي‏داريد؟
امام فرمود: همه‏ي اعراب دوستان شما هستند، ولي هر کس شايسته نيست که هداياي سنگين شما را بپذيرد، و اگر کسي بر شما خشم کرد ما را آگاه سازيد.مردم انبار گفتند: اماما، هديه‏ي ما را بپذير. ما دوست داريم که هديه‏ي ما را بپذيري.
امام فرمود: واي بر شما. ما از هدایای شما بي نيازيم, اين جمله را گفت و راه خود را در پيش گرفت و عدل الهي را براي کساني که ساليان درازي در زير ستم شاهان عجم بودند و پيوسته دسترنج آنان پيشکش فرمانروايان بود، به آنان يادآور شد.(نهج البلاغه, باب الحکم, شماره 36؛ وقعه صفین, ص 114؛ شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید, ج 3, ص 203)
در این رابطه باید گفت:
اولا نحوه استقبال این افراد به گونه ای بوده که آنان به جهت اظهار ذلت و حقارت در مقابل حضرت دست به این کار زده اند همانگونه که در مقابل پادشاهان خود به این کار دست می زندند لذا حضرت آنان را از اینگونه رفتارها برحذر داشت.
ثانیا با دقت به سیر وقایعی که در این منطقه رخ داده بود بهتر به علت اینگونه خضوع و خشوع مردم انبار پی خواهیم برد. در تاریخ آمده که مردم شهر انبار مردمی بودند که سالها در زیر سلطه و حکومت ظالمانه شاهان ساسانی به سر می بردند و بعد از اسلام هم در زمان حکومت امیرالمومنین علی علیه السلام مورد تهاجم وحشیانه مزدوران معاویه قرارگرفته و در سختی شدیدی به سر می بردند.
امام علیه السلام بعد از رخ دادن این وقایع تصمیم گرفت که خود شخصا به آن مناطق رفته و به داد این مظلومان برسد. مردم شهر انبار با دیدن حضرت باور نمی کردند که خلیفه مسلمین خود شخصا این راه طولانی را طی کرده و به کمک آنان آمده است لذا به همان حالت و رسم شاهانه از حضرت استقبال کردند و با هدایای فراوان به پیشواز آنحضرت شتافتند اما امیرالمومنین نه تنها هدایای آنان را قبول نکرد بلکه یاران خود را هم از گرفتن هدایا منع کرد تا عزت و بزرگی را به آنان برگردانده و به آنان بفهماند که بین آنان و دیگر مسلمانان هیچ فرقی نیست و همه از یک اندازه احترام و حمایت برخوردارند.
ثالثا امام (ع) در حقيقت با اين عمل جلوي هرگونه تجاوز و سوء استفاده ای را که امکان داشت از ناحيه‏ي سپاه بوجود آيد و تحت عنوان هديه مورد سوء استفاده قرار گيرد، را گرفت.
رابعا در مورد استقبال هايي كه در مقابل بعضي سران در مملكت ما انجام مي شود : اين استقبال ها براي رضاي خدا وتحت امر وي طبق آيه 120 سوره توبه است که در آن خداوند مي فرمايد :
ولا يَطَئُونَ مَوطِئاً يَغِيظُ الکُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِن عَدُوٍّ نَيلاً إلّا کُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إنَّّ اللهَ لَا يُضِيعُ أجرَ المُحسِنِينَ
هيچ قدمي بر نمي دارند که در آن غضب کفار باشد وهيچ حمله اي به ايشان نمي کنند(در هر جهت چه سياسي چه ديني وچه نظامي)، مگر اينکه به سبب آن براي ايشان عمل صالحي نوشته خواهد شد . خداوند اجر محسنين را ضايع نمي سازد .
اميرمومنان از اينکه شخص براي احترام وجلب رضاي امير چنين کاري کنند نهي فرمودند. اما هدف اصلي از اين تجمع ها يک نوع رفراندوم غير رسمي و رأي گيري غير دولتي است که مردم با حضور خود علاقه خود را به نظام ثابت کرده و به دشمنان ضربه مي زنند. مردم ما با حضور در اینگونه استقبالها به جهانیان می فهمانند که در همه حال حامی نظام مقدس جمهوری اسلامی هستند و این امر را با حضور پرشور خود نشان می دهند.