لازم ميدانم برادران و خواهران عزيز را، مخصوصاً جوانها را توجه بدهم به اهميت ماه رجب.
از اين مناسبتها و از اين خصوصياتِ مربوط به ايام و شهور نميشود به‌آسانى صرفنظر كرد.
بزرگان و اهل معنا و اهل  سلوك، ماه رجب را مقدمه‌ى ماه رمضان دانسته‌اند.
ماه رجب، ماه شعبان، يك آمادگاهى است براى اينكه انسان در ماه مبارك رمضان - كه ماه ضيافت الهى است - بتواند با آمادگى وارد شود. آمادگى به چيست؟
در درجه‌ى اول، آمادگى به توجه و حضور قلب است؛ خود را در محضر علم الهى دانستن، در محضر خدا دانستن - «سبحان من احصى كلّ شى‌ء علمه» - همه‌ى حالات خود را، حركات خود را، نيّات خود را، خطورات قلبى خود را در معرض و محضر علم الهى دانستن؛ در درجه‌ى اول، اين مهم است؛ و اگر اين حاصل شد، آن وقت توجه ما به كارهايمان، به حرفهايمان، به رفت‌وآمدهايمان، به سكوتمان، به گفتنمان، بيشتر خواهد شد؛ توجه ميكنيم كه چه ميگوئيم، كجا ميرويم، چه اقدامى ميكنيم، عليه چه‌كسى حرف ميزنيم، به نفع چه‌كسى حرف ميزنيم. عمده‌ى اشكالات ما به خاطر غفلتى است كه از رفتار و اعمالِ خودمان ميكنيم. وقتى انسان از حال غفلت خارج شود، توجه كند كه دارد ديده ميشود، محاسبه ميشود - «انّا كنّا نستنسخ ما كنتم تعملون» - با اين حالت، با يك طهارتى، با يك نزاهت و پاكيزگى‌اى، انسان وارد ماه رمضان شود - «شستشوئى كن و آنگه به خرابات خرام»