نخل، درختخرماست، اما در اصطلاح مراسم سوگواري محرم، به وسيلهاي بزرگ و اتاقکي تابوت مانند گفته ميشود که با پوشش سياه و انواع شالهاي رنگارنگ و آيينه و چراغ... ميآرايند و بعنوان سمبل تابوت سيد الشهدا «ع» در روز عاشورا در حسينيهها و تکيهها آن را بلند ميکنند و به محل اجراي تعزيه ميبرند. «فلسفه آن چنين است که: اگر چه در کربلا نبوديم و جسم پاره پاره شهدا بر زمين ماند، امروز سمبل جنازه آن عزيزان رابا تشريفات و آذينبندي و با احترام تشييع ميکنيم.و با چندين بار گرداندن در کوچهها ومحلهها با نداي يا محمد، يا فاطمه، يا علي، يا حسن، و يا حسين، آن را با احترام بر زمينميگذارند.»[1] نخل بندي، نخل آرايي، نخل گرداني از اصطلاحات اين سنت مذهبي است و در هند، رواج بيشتري دارد. عموما مردم شهرها براي نخل، قداست خاصي قائلند و بلندکردن آن را طي مراسم سنتي ويژهاي انجام ميدهند.نخلها اغلب سنگين است و حمل ونقل آن را عدهاي مردان قوي عهدهدار ميشوند. «نخل آرا» به کسي گويند که نخل محرم را ميآرايد، نخل محرم، نخل عزا، نخل تابوت، نخل ماتم نيز گفته ميشود.
پی نوشت ها :
[1] روزنامه کيهان، (گزارشي از مراسم عزاداري در ميبد)، 9 / 4 / 73، ص 17.
ادامه مطلب
